Silent Tears

 

 

When the heart is burdened,

as unspeakable words hurdle,

silent tears soak the eyes,

glistening on the lashes.

 

When the heart is missing the joy,

or filled with untouchable ecstasy,

it is amazing to see;

how silent tears speak the language of the heart.

 

Silent tears are rare to see,

as they are unwilling to roll down the cheeks,

the depth of a tear drop cannot be reached,

with leagues and leagues under the deep sea.

 

The deep felt truth is the only word,

that a silent tear may utter,

no matter how hard it is to the burdened heart,

silent tears always speak in silence…

 

Ruvini Senarathne

Karl Marx’s Interpretation of Capitalism

Kavindra R. Paranage

Karl Marx’s contribution to the development of sociological thought is immense. Arguably, his greatest contribution lies in the masterly analysis for the outlook of a capitalist economy. Yet, for Marx, the concept of capitalism exceeded simple economic boundaries; he saw it as a pervasive aspect of the society and a significant chapter in human history. The present work attempts to identify the ways in which Marx defines the concept of capitalism, and describe its salient features, especially those which distinguish this particular concept from its affiliations.

Every society in the world according to Marx is founded on a particular economic system with its own mode of production. This is a term he coined to include raw materials, labor, technology and the fiscally oriented relationship dynamics between people constituting the central apparatus of any economy which is at the heart of the social structure, i.e. its base. Further exterior aspects of the society – i.e. its culture – are fabricated upon this foundation, comprising its superstructure. The relationship between the base and superstructure is reciprocal, with one influencing the other (ex: the politics of state may influence its economy and vice versa).

A capitalistic society too, is established upon a specific mode of production with an accompanying superstructure. The posthumous effects of the industrial revolution are vital to our understanding of the capitalist mode of production. Quantum leaps in the use of machinery to orchestrate production were demonstrated, the quantity and quality of commodities were set at the highest possible levels and mass production turned out to be the norm. Simultaneously, restrictions formerly placed on trade were gradually lessened, free price systems where supply and demand are allowed to reach their point of equilibrium with minimum intervention from governments came into being. Increasing tendencies to achieve globalization was instrumental in fueling the latter. (Marx and Engels 1848)

According to Marx, a capitalistic society can be set apart from its predecessors through the identification of certain key characteristics embedded in the concept of capitalism itself. The basis for the creation of these traits was the changes to the mode of production mentioned in the preceding paragraph. As such, they determine the principle according to which the economy operates which in turn influences the workings of the superstructure. Marx identified several characteristics inherent in capitalism, including the;

1. Private ownership of the means of production, i.e. the physical, non-human inputs used in production—the factories, machines, and tools used to produce wealth.
2. Creation of goods or services for profit or income, i.e. the profit motive.
3. Accumulation of capital and wage-labor.

The first and the third characteristics combined create the two distinct classes of persons in capitalistic society, the entrepreneur and the laborer or – resorting to Marxian terminology – the bourgeois and the proletariat. In industrial capitalism the bourgeoisie becomes the ruling class, which means it also owns the bulk of the means of production (land, factories, offices, capital, resources) and controls the means of coercion (the military, law enforcement, prison systems, court systems). Ownership of the means of production enables the bourgeois to employ and exploit the work of a large mass of wage workers (the proletariat), who have no other means of livelihood than to sell their labour to property owners; while control over the means of coercion allows them to  control potential challenges to their authority. (Fraser 2000)

Marxism sees the proletariat and bourgeoisie as directly engaging in an ongoing class struggle, in that capitalists exploit workers and workers refuse to give in to exploitation. The second characteristic listed above, i.e. the profit motive (the bourgeois believes that maximization of profit serves the interests of capitalism as well as their own) is what fuels exploitation of the working class. This exploitation takes place in this manner: the workers, who own no means of production of their own, must look for employment in order to make a living. They get hired by a capitalist and work for him, producing goods or services. These goods or services then become the property of the capitalist, who sells at a certain price. Part of this money is used to pay workers’ wages, another part is used to pay manufacturing costs, and a third part is kept by the capitalist as profit (or surplus value in Marxist terms). Thus the capitalist can earn money by selling the surplus (profit) from the work of his employees in excess of his personal contribution. Marxists argue that new wealth is produced through work; therefore, if someone acquires wealth that he did not work for, then someone else works and does not receive the full wealth created by his work. This is the basis of exploitation. In this way, the capitalists enjoy large profits by exploiting workers. This progression is quantitatively established through the labor theories of value. (Giddens 1995)

As Marx declares, it is rather ironical that these inherent characteristics of capitalism themselves will ultimately bring about its own destruction. Marx predicted that capitalist competition will lead to a diminishing number of monopoly capitalists, while at the same time, the misery and oppression of the proletariat would increase. He claimed that as a class, the proletariat will gradually become “disciplined, united and organized by the very mechanism of the process of capitalist production” (Marx 1859) and eventually will overthrow the system that is the cause of their suffering. He believed that capitalism will be superseded by socialism, leading through to an ideal communist society. Nevertheless, with the failure of communist societies and their turn to a more capitalistically oriented economy, this last prediction is yet to pass.

In the final analysis, it can be argued that Karl Marx has provided an original and insightful interpretation into the workings of the capitalist system. Although the world did not eventually endorse the Marxian ideal, his model of capitalism will continue to serve as a useful analytical tool with which to evaluate modern societies, and would undeniably place him in his rightful position as a giant in sociological thought.

• Fraser, Ian. The Hegel – Marx Connection. London: Palgrave Macmillan, 2000.

• Giddens, Anthony. Politics, Sociology and Social Theory. California: Stanford University Press, 1995.

• Marx, Karl and Engels. Manifesto of the Communist Party. Moscow: Progress Publishers, 1848.

• Marx, Karl. A Contribution to the Critique of Political Economy. Moscow: Progress Publishers, 1859.

SSA elects new officers for the term 2012/13

The University of Colombo Sociology Students’ Association (UCSSA) recently elected new office holders for the term 2012/13 at its annual general meeting, held on the 1^st of February 2012.

Professor Premakumara de Silva, head of the department of Sociology, is the advisor and ultimate authority to all future endeavors of the association, while Dr. Chandrasiri Niriella was appointed as its Senior Treasurer.

Chamarie de Thabrew, who began her term on the 1^st of February 2012, is the president of the SSA. A third year undergraduate majoring in sociology, she expressed her views pertaining to the future of the association, stressing the importance of introducing novel characteristics and enhancing collaboration with other universities. 

The new secretary is Aruni Pradeepika Karunarathne, also a third year undergraduate majoring in sociology.

“Both Chamarie and Aruni have long and deep ties to the SSA. We are delighted that the association will now enjoy the benefits of their respective abilities, vision and leadership in a new and more meaningful way,” said Lakruwan Kariyawasam, former president of the SSA.

Of the other third year undergraduates to be appointed to the board of officials; Beneeta Shivanthi will serve as the new junior treasurer of the SSA, with Sithum Gamage and Hansika Lakshi Jayawardhane as the vice president and secretary respectively. Mark Schubert shares the editorship for the association with Kavindra Ravipathi Paranage, a second year undergraduate and a new addition to the ranks of sociology special degree students.   

“This is an exciting time to be associated with the SSA” said Professor De Silva in his address to the assembly. “A strong management is vital to achieve long term success, and the department of sociology has invested itself in new ideas and programmes that will hopefully ensure its recognition.

Field Training for Third Year Sociology Special Degree Students – 2011

Prof. Ramanie Jayathilaka

Head, Department of Sociology

The field training for third year sociology special degree students was held at Hambanthota from 25^th to 28^th October 2011. The main objective of the field training program was to provide students a practical training on identification of a research problem, field preparation, data collection, data analysis and reporting. The area for investigation was the on-going development activities of Hambanthota and its impact on the surrounding rural areas. Four villages in the Hamabantota Divisional Secretary (DS) Division were selected for the field training. The students were grouped into four and each group was assigned to one village where they collected information on areas such as livelihood, infrastructure facilities, social relationship, social problems and urban impact on rural life with regard to the ongoing development process. The students gained practical experiences in using data collection techniques such as observation, questionnaire, in-depth interview and focus group discussion. Throughout the programme the students were supervised and guided by the staff members.

සිංහල බ්ලොග් නැමැති මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රය

උන්නතී සමරවීර
ධනංජ ඉල්ලගොල්ල
ක්‍රිෂාන් චින්තක
චමත්කා දේවසිරි
තමාරා නිශ්ශංක

මෙරටේ අන්තර්ජාලය භාවිතා කරන්නන් අතුරින් සිංහල බ්ලොග් අඩවි තම එදිනෙදා මාධ්‍ය භාවිතයේ අංගයක් කරගෙන ඇත්තේ කීයෙන් කීදෙනාද?

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ සමාජවිද්‍යා විශේෂවේදී උපාධිය සඳහා අධ්‍යයනය කරන්නට යෙදුනු ‘ජන මාධ්‍ය පිළිබඳ සමාජවිද්‍යාව’ නැමැති පාඨමාලාව සඳහා නිම කිරීමට තිබූ සමූහ ව්‍යාපෘතියකට තේමාව වශයෙන් අපි ‘සිංහල බ්ලොග් අඩවි’ නැමැති තේමාව ‍තෝරාගත්තේ, මෙරටේ විවිධ මාධ්‍යය ගැන කතා කරන විට සිංහල බ්ලොග් අඩවි වෙත සමාජයේ එතරම් අවධානයක් යොමු නොවන නිසාය. ශ්‍රී ලාංකේය මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රය තුළ අඩු අවධානයක් යොමු වුවද, සිංහල බ්ලොග් අඩවි යනු සීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය වෙමින් පවතින සන්නිවේදන මාධ්‍යයක් බව පෙනෙන්නට තිබීමත් මෙවැනි මාතෘකාවක් ‍තෝරාගැනීමට අපව යොමු කළ කරුණකි. පහත දැක්වෙන්නේ මීට මාස කිහිපයකට පෙර නිම කළ ඉහත කී සමූහ ව්‍යාපෘතියට යොදා ගත් තොරතුරුවලට අමතර කරුණු ද එකතු කරමින් සිංහල බ්ලොග් අවකාශය පිළිබඳ සැකසූ සටහනකි.

සිංහල බ්ලොග් අඩවි ගැන සාකච්ඡා කරන්නට මත්තෙන් පොදුවේ බ්ලොග් අඩවි යනු කුමක්දැයි හඳුනා ගනිමු. ‘බ්ලොග්’ (blog) යන ඉංග්‍රීසි වචනය ‘වෙබ්’ සහ ‘ලොග්’ (web+log) යන පද දෙක එකතු වීමෙන් සෑදී ඇත. ඒ අනුව, බ්ලොග් අඩවියක් යනු අන්තර්ජාලය තම අවකාශය කරගත් සටහන් මාලාවක්, එසේත් නැත්නම් සටහන් ගොනුවක් ලෙස සරලව හැඳින්විය හැක. බ්ලොග් අඩ්වියක් සාමාන්‍ය වෙබ් අඩවියකින් වෙනස් වන්නේ බ්ලොග් අඩවිවල පාඨකයින්ට තම අදහස් එහි සටහන් කළ හැකි නිසාය. බ්ලොග් අඩවියක් යාවත්කාල කිරීම ‘බ්ලොග්කරණය’ ලෙසත් එය පවත්වා ගෙන යන්නා ‘බ්ලෝග්කරුවකු’ ලෙසත් හැඳින්වේ. බ්ලොග් අඩවියක තොරතුරු සෑම විටම පාහේ කාලානුක්‍රමිකව දක්වන අතර වඩාත් මෑත කාලීන තොරතුරු වඩාත් කැපී පෙනෙන ලෙස බ්ලොග් අඩවියේ ඉහලින් ඉදිරිපත් කෙරේ. වර්තමානයේ පවතින ආකෘතියට අනුව බ්ලොග් අඩවි නිර්මාණය වීමට පටන් ගෙන ඇත්තේ වර්ෂ 1994 දී පමණය.

එනමුත් සිංහල බ්ලොග් අඩවිවල ආරම්භය සනි‍ටුහන් වන්නේ තරමක් මෑතකදී, එනම් වර්ෂ 2006 දී පමණය. සිංහල යුනිකේත ක්‍රමය (unicode) හඳුන්වාදීමෙන් පසුව අන්තර්ජාලයට ගැලපෙන මුහුණුවරකින් සිංහල අක්ෂර භාවිතා කිරීමේ පහසුව ඇති වීමත් සමඟ, සිංහල බ්ලොග් අඩවි නිර්මාණය වීමට පටන් ගැනුණි. ඒ අනුව, වර්තමානය වනවිට සිංහල බ්ලොග් අඩවි දහස් ගණනක් ක්‍රියාකාරීව පවතින බව අන්තර්ජාලයේ සැරිසරන්නකුට පෙනී යයි.

සිංහල බ්ලොග් කියවනය (Sinhala Blog Reader) යනු එවැනි සිංහල බ්ලොග් අඩවිවල ලිපි පාඨකයින් වෙත ගෙන හැර දක්වන වෙබ් අඩවියකි, නැතහොත් බ්ලොග් සින්ඩිකේටරයකි. සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසඳය (Sinhala Bloggers’ Union) විසින් හඳුන්වා දී ඇති මෙම වෙබ් අඩවියේ ප්‍රධානතම කෘත්‍යය වන්නේ සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසඳයේ සාමාජිකත්වය ලබා ඇති සිංහල බ්ලොග් අඩවි වෙත පුළුල් පාඨක අවධානයක් ලබා දීමයි. ඊට අමතරව, සිංහල බ්ලොග් අඩවියක් ආරම්භ කරන ආකාරය සහ පවත්වාගෙන යාම සඳහා අවශ්‍ය තාක්ෂණික දැනුම ලබා දීම ද සිංහල බ්ලොග් කියවනයෙන් ඉ‍ටු කරන සේවාවකි. වර්ෂ 2008 දී ආරම්භ කර ඇති සිංහල බ්ලොග් කියවනයේ සාමජිකත්වය ලබා ඇති සිංහල බ්ලොග් සංඛ්‍යාව මේ වන විට 1100 ඉක්මවන අතර එම එක් එක් බ්ලොග් අඩවිවල නවතම ලිපි කාලානුරූපීව සිංහල බ්ලොග් කියවනයේ පළ කෙරේ. මෙම වෙබ් අඩවියේ සාමාජිකත්වය ලබාගෙන ඇති බ්ලොග් අඩවි ඒවාට ආවේනික වූ ක්ෂේත්‍ර අනුව, ආගමික, පුද්ගලික, පොඩ්කාස්ට්, විද්‍යා/තාක්ෂණ, විනෝදාස්වාද, සමාජයීය, සාහිත්‍ය/කලා, සහ දේශපාලන/පුවත් යන විවිධ අංශ යටතේ ගොනු කර ඇත. සිංහල බ්ලොග් කියවනයට අමතරව, ‘සිංඩිය’ සහ ‘ලාංකීය සිතුවිලි’ නමින් ක්‍රියාත්මකවන සිංහල බ්ලොග් සින්ඩිකේටර හරහා ද පාඨකයින්ට සිංහල බ්ලොග් ගණනාවකට පහසුවෙන් පිවිසිය හැක.

සිංහල බ්ලොග් අඩවිවල කතුවරුන් තම සැබෑ නම හෝ අනුවර්ත නාමයක් යොදාගනිමින් ද, නිර්නාමිකව ද ලිපි පළ කරති. තනි පුද්ගලයින් මෙන් ම පුද්ගලයින්ගේ එකතුවෙන් සෑදුනු සමූහ ද සිංහල බ්ලොග් අඩවි පවත්වාගෙන යන අතර, ඇතැම් කතුවරුන් තමන් කවුරුන්දැයි හඳුන්වා දීමට විස්තරයක් පළ කරති.

සිංහල බ්ලොග් අඩවි ආරම්භ කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් සිංහලෙන් බ්ලොග් ලේකඛයින්ට සහ සිංහලෙන් කියවන පාඨකයින්ට තමන්ට සමීප මාතෘකා පිළිබඳ දැනුම, මතවාද සහ අදහස් හුවමාරු කරගැනීමේ අවස්ථාව උදා වී ඇත. ‘සිංහල බෞද්ධයා’ නම් බ්ලොග් අඩවියේ 2011 පෙබරවාරි මස 27වන දින පළවී ඇති ‘ජාතික ගීයට භික්ෂූන් වහන්සේ නැගිටීම සුදුසු ද?’ යන ලිපිය සහ ‘සයිබර් අවකාශයේ හෙළ හඬ’ බ්ලොග් අඩවිය 2011 ජනවාරි 31වන දින පළ කර ඇති ‘සිංහල භාෂාවේ අක්ෂර වින්‍යාසය’ නම් ලිපිය උදාහරණ වශයෙන් දැක්විය හැක. බ්ලොග් අඩවි හරහා පාඨකයින්ට අදාල මාතෘකාව පිළිබඳව අදහස් හුවමාරු කරගත හැකි නිසා ඇතැම් දේශීය දේශපාලනික පුවත් පිළිබඳ උණුසුම් සංවාද ගොඩනැ‍ඟෙන අවස්ථා ද පවතී.

පාඨකයින් නිර්නාමිකව හෝ අනුවර්ත නාමයකින් තම අදහස් සටහන් කිරීම සුලභව දක්නට ලැබේ. එමඟින් තම අනන්‍යතාව හෙළි නොකරමින් තමන්ට අවශ්‍ය දී කීමට පාඨකයිට අවස්ථාව ඇත. පෙර පළ වූ ලිපි පහසුවෙන් නැවත නැවත කියවීමේ අවස්ථාව ද බ්ලොග් අඩවිවල පාඨකයින්ට හිමිවේ. මෙය රූපවාහිනී, ගුවන්විදුලි සහ පුවත්පත් වැනි වෙනත් මාධ්‍යයන් සමඟ සන්සන්දනය කළ විට බ්ලොග් භාවිතා කරන්නන්ට ලැබෙන සුවිශේෂී අවස්ථාවක් වශයෙන් සැලකිය හැක.

තම බ්ලොග් අඩවියට පැමිණි පාඨකයින් ගණන සහ එම පාඨකයින් කුමන රටවලට අයත් දැයි ඇතැම් බ්ලොග් අඩවිවල දිස්වේ. එවැනි සිංහල බ්ලොග් අඩවිවලින් පෙනෙන්නේ ඒවාට වැඩි වශයෙන් ම පිවිසෙන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින පාඨකයින් බවයි. ඊට අමතරව බහුලවම සිටින්නේ ඇමරිකාවේ, ඉතාලියේ, බ්‍රිතාන්‍යයේ, ඕස්ට්‍රේලියාවේ සහ මැද පෙරදිග සිට නරඹන පාඨකයින්ය.

කෙසේ නමුත් සිංහල බ්ලොග් අඩවිවලට තවමත් සිටින්නේ සීමිත ප්‍රේක්ෂකයින් පිරිසක් බව කිව හැකිය. ශ්‍රී ලංකාව තුළ යම්තාක් දුරකට සීමිත අන්තර්ජාල භාවිතයක් තිබීම මීට හේතුවී ඇති එක් කරුණක් බව හඳුනාගත හැක. ජන සංගණන හා සංඛ්‍යාලේඛන දෙපාර්තමේන්තුව 2009 දී සිදු කර ඇති සමීක්ෂණයකට අනුව, වර්ෂ 2009 වනවිට ශ්‍රී ලංකාවේ ගෘහාශ්‍රිත මට්ටමින් අන්තර්ජාලය භාවිතය සිදුවී ඇත්තේ ජනගහනයෙන් 13.1% අතරය. ග්‍රාමීය ප්‍රජාවට (11.1%) වඩා නාගරික ප්‍රජාව (23.9%) අතර අන්තර්ජාල භාවිතය ඉහලින් සිදුවන බව ද එම සමීක්ෂණ වාර්තාවට අනුව පිළිබිඹු වේ. දිවයිනේ ඉහළින් ම අන්තර්ජාල භාවිතය සිදු වන්නේ බස්නාහිර පළාත (19.2%) තුළය. සිංහල බ්ලොග් අඩවි නරඹන ජනගහනය ශ්‍රී ලංකාවේ අන්තර්ජාලය භාවිතා කරන්නන් අතරින් ද සීමිත කොටසක් බව අපට උපකල්පනය කළ හැක. ඕනෑම යුගයක කලා නිශ්පාදනය සහ සන්නිවේදනය එම යුගයේ දක්නට ලැබෙන තාක්ෂණික වර්ධනය අනුව බොහෝ දුරට තීරණය වන බව ජර්මානු ජාතික සංස්කෘතික විචාරකයෙකු සහ සමාජවිද්‍යාඥයෙකු වන වෝල්ටර් බෙන්ජමින් 1935 දී තම ‘The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction’ නැමැති ලිපියේ සඳහන් කරයි. ඒ අනුව බ්ලොග්කරණය නැමැති මාධ්‍යය කලාවක් වශයෙන් ගෙන බැලුවහොත් එහි තාක්ෂණික වර්ධනය මෙන් ම රටේ යටිතල පහසුකම් වර්ධනය වී ඇති මට්ටම අනුව සිංහල බ්ලොග්කරණය හා ඒ සමඟ ප්‍රේක්ෂකයින් පවත්වන සම්බන්ධතාව තීරණය වන බව කිව හැක.

සිංහල බ්ලොග් අවකාශය තුළ ඡායාරූප භාවිතා වන ආකාරය

හැරල්ඩ් ලැස්වේල් නම් ඇමරිකානු දේශපාලන විද්‍යාඥයා සහ සන්නිවේදන න්‍යායවාදියා පෙන්වා දෙන පරිදි,

1. කවුද?

2. ප්‍රකාශ කළේ කුමක්ද?

3. කවර මාධ්‍යයකින්ද?

4. ප්‍රකාශ කළේ කාටද?

5. කවර බලපෑමක් සඳහාද?

යන ප්‍රධාන සාධක පහ සන්නිවේදනයේදී වැදගත් වනුයේ, එකී සන්නිවේදන ක්‍රියාදාමයේදී ලබා දීමට උත්සාහ කරන පණිවුඩය පිළිබඳ සමස්ත අර්ථය ඉන් නිරූපණය වන බැවිනි. මෙහිදී ඡායාරූප තාක්ෂණය භාවිත කොට සිංහල බ්ලොග් අවකාශය තුළ ග්‍රාහක සමාජයට ඇති කරන බලපෑම මෙම කොටසේදී සාකච්ඡා කෙරේ.

”උපේක්ෂාට ප්ලාස්ටික් සැතකමක්”, ”උපේක්ෂාගේ සැමියා පොලිසියට භාර වෙයි”, "යුද්දෙ නම් හරි ඒත් පබා?", මේ ආකරයේ ශිර්ෂ පාඨ භාවිත කරමින් ”පබා” ටෙලිනාට්‍යයේ ඡායාරූප භාවිත කොට උපේක්ෂා ස්වර්ණමාලි නම් නිළියගේ පෞද්ගලික ජීවිතයේ යම් සංසිද්ධියක් නාට්‍යයමය ස්වරූපයෙන් ඉදිරිපත් කොට තිබේ. තවත් එක් සිංහල බ්ලොග් අඩවියක් තුළ පබා ටෙලි වෘතාන්තයේම ඡායාරූපයක් භාවිත කරමින්, ”මට නම් දැන් ඇති වෙලා” යැයි ඇගේ සැබෑ පෞද්ගලික ජීවිතයත් නාට්‍යමය දෙබසක ස්වරූපයෙන්ම ඉදිරිපත් කර තිබුණි. මේ අනුව ප්‍රේක්ෂක අවධානය දිනා ගත හැකි වන පරිදි කතාන්දර නිර්මාණය කිරීම සඳහා ඡායාරූ තාක්ෂණය යොදා ගෙන ඇත්තේ මාධ්‍යය මඟින් අපේ ජීවිතයේ සෑම දෙයක්ම පාලනය කරන බවට ජෝන් බෝඩ්‍රියාඩ් නම් ප්‍රංශ සමාජ විද්‍යාඥයාගේ (1998) අදහස තහවුරු කරමිනි.

මෙම වසරේ මාර්තු මාසයේ කෆීර් ගුවන් අනතුර සිදු වූ විට බහුතර ප්‍රේක්ෂක අවධානය ඊට යොමුව තිබූ අතර සිංහල බ්ලොග් අවකාශය තුළත් ඒ සඳහා වැඩි ඉඩ කඩක් සපයා දී තිබුණි. එහිදීද මෙම හදිසි ගුවන් අනතුර පිළිබඳ මෙන්ම විටෙක ඊට වඩා වෙනත් කරුණු සඳහා අවධානය යොමු කරවීමක් අධ්‍යයනය කළ හැකි විය. එක් බ්ලොග් අඩවියක ඒ අවස්ථාවේදී ජානාධිපතිවරයා එකී අනතුර සිදු වූ ස්ථානයට එම අනතුරෙන් සුළු වේලාවකට පසුව පැමිණීම වඩා වැඩි අවධානයක් යොමු වන පරිදි නිරූපණය කොට තිබුණේ ජනාධිපතිවරයා එම ස්ථානයට පැමිණෙන ඡායාරූපයකට මූලික අවකාශයක් බ්ලොග් අඩවිය තුළදී ලබා දෙමිනි. එසේම සිග්‍ෆ්‍රීඩ් ක්‍රැකවර් (1927) නම් ජර්මානු-යුදෙව් චින්තකයා අර්ථ දක්වන පරිදි අදාළ සිදුවීමට වඩා ඡායාරූපයට පුද්ගලයා විසින් වඩා වැඩි වැදගත්කමක් ලබා දෙන බව තහවුරු කරමින් අදාළ අනතුඅර කෙරෙහි අවධානය යොමු කරනවාට වඩා ප්‍රේක්ෂක අවධානය යොමුව තිබුණේ, කෆීර් යානය ගිනිගත් ආකාරය කෙසේද?, දිවි බේරා ගත් නියමුවා බිමට බට පැරෂුටය කොහේද?, කෆීර යානයේ ඉතුරු වී ඇති සුන්බුන් මොනවාද?, යනාදී ඡායාරූ මඟින් ග්‍රහණය කර ගත් අවස්ථා කෙරෙහි වේ.මේ අනුව කාලය හා අවකාශය සමඟ සම්බන්ධ එක් මොහොතක් කැමරාවට හසු කර ගන්නා නමුත් එකී අදාළ අවස්ථාවට ස්වකීය ස්මෘතියේ වැඩි ඉඩක් ලබා දෙනවා වෙනුවට කැමරාව යන තාක්ෂණික ඇටවුම මත පදනම් වූ ඡායාරූපයට නූතන සමාජය විසින් වැඩි ඉඩකඩක් ලබා දෙන බවට ක්‍රකවර් ඔහු ජීවත් වූ කලයේ සමාජය විවේචනය කළ ද එකී තත්ත්වය වත්මන් සමාජයටත් එක සේ අදාළ වන බව අපට විශ්ලේෂණය කළ හැකිවේ.

එසේම ඉහත දැක්වෙන භික්ෂුන් වහන්සේ ඇතුළත් ඡායාරූපයේ තේමාව ”කට නොකියනවට මරණී මේ මරණී සුරාමේරය වේ රමණී” ලෙස දක්වමින් මෙන්ම මීළඟ ඡායාරූපයේ දැක්වෙන තැනැත්තා තමා බෝධි සත්ත්වයෙකු යැයි කියා ගන්න තැනැත්තෙකු බව අදාළ ප්‍රවෘතියේ සඳහන් වුව ද මෙකී ඡායා රූ ද්විතවය මඟින්ම උපහාසාත්මාක ප්‍රති රූ මවමින් ප්‍රේක්ෂකයාට යම් හාස්‍යයමය වින්දනයක් ලබා දීමට තැත් දරා ඇති අයුරු ප්‍රකට වේ.

බෞද්ධාගමික සංඝ රත්නය මෙසේ උපහාසාත්මක ලෙස ඡාරාරූප හරහා නිරූපණට වුවද ඊට සාපේක්ෂව අරාබි අනන්‍යතාව සහිතව රාමසාන් සුබ පැතුම් සහ ක්‍රිස්තියානි ආගමික ඡායාරූ වඩා වන්දනීය ස්වරූපයකින් භාවිත වන බවක් විද්‍යමාන වේ.

එමෙන්ම, ”අනේ ටිල්වින් දැන්වත් ඔය අහිංසක කොලන්ට ඉන්න දීපන්”, ” නිකන් අහිංසක කොල්ලන් මරන්නේ නැතුව නිකන් ඉන්න” වැනි තේමා භාවිත කරමින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පිළිබඳව ද, කෘෂිකර්මාන්තය පිළිබඳ ලිපියක් සඳහා බැසිල් රාජපක්ෂගේ සිනාපිරි මුවින් යුතු ඡායාරූපයක් ද, ජනපති ත්‍රිවිධ හමුදාව සමඟ සිටින ඡායා රුවක් ද, සරත් ෆොන්සේකා සිනාමුසුව නිදහස් වීමට දින ගනිමින් සිර කූඩුවේ සිටින ඡායාරූපයක් ද, වැනි විවිධ ආකාරයේ ඡායාරූ භාවිත කරමින් ජෝන් ටැග් දකින පරිදි බලය හා සම්බන්ධ ප්‍රතිරූප මැවීමට මෙකී තාක්ෂණය යොදා ගන්නා ආකරය මනාව පැහැදිළි වේ. එනම් ඡායාරූපයක් සහ ඉන් නිරූපණය වන පුද්ගලයා අතර කැඩිය නොහැකි සබඳතාවක් ඇති බව සත්‍යය වන අතර ඒ සබඳතාවට යම් බලයක් ද හිමි වන බව ටැග් දකී. ඔහුට අනුව එකී බලය මත පදනම්ව රාජ්‍යය පරිපාලනයේ එක් ස්වරූපයක් ලෙස ඡායාරූපය භාවිත වේ. මෙම ඡායාරූ මඟින් ද එකී අදහස සත්‍යය බව තහවූරු කෙරෙනුයේ, පරිපාලනය හා සම්බන්ධව, කුමන පුද්ගලයාව, කුමන ස්වරූපයකින් නියෝජනය කන්නේද යන්න එකී තාක්ෂණය මඟින් නූතනයේ තීරණය කෙරෙන බැවිනි.

මෙහිදී මෙකී තත්වයන්ගෙන් බැහැරව හුදෙක් දැනුම නිෂ්පාදනය සඳහා ඡායරූ භාවිත කෙරෙන බ්ලොග් අවකාශ ද තිබෙන අතර කිසිදු ඡාරූපයක් භාවිත නොකරන බ්ලොග් අඩවි ද තිබේ. කෙසේ වුවත්, ප්‍රතිරූප මැවීමට, උපහාසය දැනවීමට, තොරතුරු විවිධ මතවාද තහවුරු වෙන පරිදි ඉදිරිපත් කිරීමට, සිංහල බ්ලොග් අවකාශය තුළ ඡායාරූප මාධ්‍යය භාවිත කොට තිබුණේ, පෝල් වැලරි උපුටා දක්වමින් වෝල්ටර් බෙන්ජමින් ප්‍රකාශ කරන තාක්ෂණය මඟින් මිනිසාගේ පරිකල්පනයන් සහ සන්ජානනයන් වෙනස් කරන බව මෙන්ම ටැග් දකින පරිදි එමඟින් යථාර්ථයක් නිරූපණය කිරීමක් නොව, පරිපාලනය හා සම්බන්ධ තවත් එක් නිරූපණයක් පමණක් බව ප්‍රත්‍යක්ෂ කරමින් වේ. මේ සියල්ල හරහා දැනුම සහ ප්‍රචාරණය ලැබුණද බෝඩ්‍රියාඩ් කියන පරිදි මේ සියල්ල තුළ යථාර්ථයක් නොමැති අතර ආකෘතිගත නිරූපණයක්, නියෝජනයක් පමණක් සිදු වන බව පැහැදිළි වේ.

සිංහල බ්ලොග් අඩවිවල වෙළඳ දැන්වීම්

සමහර සිංහල බ්ලොග් අඩවි මුදල් ඉපැයීමේ පරමාර්ථයෙන් සිය බ්ලොග් අඩවිවල වෙළඳ දැන්වීම් පළ කරයි. සමහර බ්ලොග් අඩවිවල වෙළඳ දැන්වීම් පළවන අතර, සමහර බ්ලොග් අඩවිවල වෙළඳ දැන්වීම් පළවන්නේ නැත. සිංහල බ්ලොග් අඩවිවල පළවන වෙළඳ දැන්වීම් දෙස බලන විට බ්ලොග් අඩවියේ ස්වභාවය (එය අයත් ප්‍රවර්ගය) සහ එහි පළ කරන වෙළඳ දැන්වීම්වල ස්වභාවය අතර සම්බන්ධතාවක් පවතින බව පෙනේ. උදාහාරණයක් වශයෙන් ‘ගොසිප් ලංකා’ බ්ලොග් අඩවියේ ප්‍රධාන පාඨකයින් පිළිබඳ උපකල්පන මත එහි පළ කරන වෙළඳ දැන්වීම් නිර්ණය කෙරෙන බව පෙනේ. ගොසිප් ලංකා බ්ලොග් අඩවියේ දක්නට ලැබෙන බොහෝ වෙළඳ දැන්වීම් පාරිභෝගිකයන් වශයෙන් කාන්තාවන් ඉලක්ක කර ගන්නා බව පෙනෙන අතර මේ හරහා පාඨකයින්ගේ පරිභෝජන රටාවලට යම් බලපෑමක් ඇති කිරීමට උත්සහ ගැනෙන බව පෙනේ. මෙම බ්ලොග් අඩවියේ විවාහයට සහකරුවකු සොයා ගැනීමට ලියාපදිංචි විය හැකි ‘ශ්‍රි ලංකා මැට්රිමොනි’ වැනි ආයතනවල දැන්වීම්, උසස් අධ්‍යාපන ආයතනවල දැන්වීම්, ලග්න පලාපල දැනගැනීමට යොමු විය හැකි වෙබ් අඩවිවල දැන්වීම්, මීයන්/කැරපොත්තන් වැනි සතුන්ගේ උවදුරුවලින් මීදීම හෝ සුරතල් සතුන්ගේ ලෙඩ රෝගවලට ප්‍රතිකාර ලබාගැනීම වැනි ගෙදරදොර අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීම සඳහා යොමු විය හැකි ආයතනවල දැන්වීම් වැනි වෙළඳ දැන්වීම් බහුලව දැකිය හැක. බ්ලොග් අඩවියේ වෙළද දැන්වීම් හරහා එම දැන්වීම අයිති වෙළඳ සමාගමේ ප්‍රධාන වෙබ් අඩවියට සෘජු ලෙස යොමු වීමේ පහසුකම් සලසා ඇත. මේ අනුව වෙළඳ සමාගම් සහ පාරිභෝගිකයන් අතර තොරතුරු හුවමාරුව පහසුවෙන් සිදුකිරීම සඳහා නව අවකාශයක් බ්ලොග් අඩවි හරහා නිර්මාණය වී ඇත. එමෙන්ම වෙළඳ දැන්වීම් බ්ලොග්කරුවන්ට මුදල් ඉපැයීමේ මාර්ගයක් ද සලසා ඇත. නමුත් වානිජමය පරමාර්ථවලින් බැහැරව වෙළඳ දැන්වීම් කිසිවක් පළ නොකරන සිංහල බ්ලොග් අඩවි ද දක්නට ලැබේ.

සමාලෝචනය

පිවිසීමේ පහසුව, අලුත් මෙන්ම පරණ තොරතුරු ද ඉක්මනින් ලබා ගත හැකි බව, අදහස් ප්‍රකාශ කීරීමට ඇති නිදහස, නිර්නාමික වීමට ඇති හැකියාව, ප්‍රසිද්ධ මාධ්‍යයේ ප්‍රතිචාර දැක්වීමේදී භාෂා භාවිතය හා සම්බන්ධ ප්‍රමිතීන්ට අනුගත වීම අත්‍යවශ්‍ය නොවීම වැනි ලක්ෂණවලින් නිර්වචනය කළ හැකි බ්ලොග් අඩවි, අන්තර්ජාලය භාවිතාකරන්නන්හට අලුත් අත්දැකීමක් ලබා දී ඇත. සිංහල භාෂාවෙන් බ්ලොග්කරණය ආරම්භ වීමත් සමඟ සිංහලෙන් කියවන පාඨකයන්ට තමන්ට සමීප මාතෘකා පිළිබඳ තොරතුරු කියවීමට මෙන්ම තම අදහස් තමන්ට පහසු භාෂාවෙන් ලෝකයා හා බෙදා ගැනීමට, ලෝකයේ ඕනෑම තැනක සිට පිවිසිය හැකි මාධ්‍යයක් විවෘත කර ඇත. ලේඛකයන්, පාඨකයන්, විචාරකයන්, නිෂ්පාදකයන්, සේවා සපයන්නන්, පාරිභෝගිකයන් වැනි බොහෝ පාර්ශ්ව අතර බල ධූරාවලි පහත හෙළමින්, සිංහලෙන් කියවන ඕනෑම අයෙකුට තම අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස ලබාදෙමින්, අලුත් ආකාරයේ සම්බන්ධතා ගොඩනැංවීම සඳහා අලුත් අවකාශයක් සිංහල බ්ලොග් අඩවි හරහා නිර්මාණය වී ඇත. එමෙන්ම සිංහලෙන් කියවන පාඨකයන්ට සිංහල බ්ලොග් අඩවි හරහා අන්තර්ජාලය සිය මාධ්‍යය භාවිතයේ අංගයක් කරගැනීමට හැකි වී ඇත.

ආශ්‍රිත පාඨ

Jean Baudrillard, “Simulacra and Simulations”, 1998.

Walter Benjamin, “The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction”, 1935.

Siegfried Kracauer, “Photography”, 1927.

ස්තූතිය

සිංහල බ්ලොග් අඩවිවල ආරම්භය පිළිබඳ තොරතුරු ලබාදුන් තිළිණ ගුණසේකර සහ මලින්ත සමරකෝන් හට බෙහෙවින් සිතූතිවන්ත වෙමු.

ක‍ටුගහ සහ මිත්‍යාමය භූමිය (Katugaha + Mythical landscapes) : කොළඹ සස්කියා ප්‍රනාන්දු කලාගාරයේ පැවැත්වූ පාල පොතුපිටියගේ කලා ප්‍රදර්ශනය පිළිඹඳ විමසීමක් – 2011

නිරෝෂා රුවන්පතිරණ

හැඳින්වීම

යුද්ධය අවසන් වී වසරකටත් අධික කාලයක් ගත වුවද යාපනයේ ජනජීවිතය සාමාන්‍ය සහ අසාමාන්‍යය අතර දෝලනය වන ව්‍යකූලත්වයක් දරයි. නොසන්සුන් බවකින් සන්නද්ධ වූ යාපන අර්ද්වීපය විටෙක සිංහල, ද්‍රවිඩ රුධිර විලක් මැද බිහිසුන් පරිස්ථානීය අවකාශයකි. එහිදී භූමිය අත්පත් කර ගැනීම වෙනුවෙන් එකිනෙකා පරයා සටහන්කල සිංහල, ද්‍රවිඩ ගැටුම හේතුවෙන්, එහි ගොඩනැගිලි තවමත් යුද්ධය නැමති වසංගතයේ සලකුණු දරන අතර බහුතරයක් ජනතාව සරණාගත කඳවුරුවල දුක්ඛිත ජීවිතයට තවම සමුදී නැත. නමුත් යාපන ප‍්‍රදේශයෙන් පරිබාහිරව ජිවිතය ගෙවන්නන්ගේ පරිකල්පනය වන්නේ, යාපනය සහ ලංකාවේ උතුරු ප‍්‍රදේශය වර්තමානය වන විට අනෙකුත් ප‍්‍රදේශන් මෙන් සශ‍්‍රීකත්වයෙන් අනුන සිනහව සතුට රජයන පාරාදීයක් බවය නමුත් එය යථාර්තයක් නොව බව පෙන්වීමටත්, එම සිතිවිල්ල හුදෙක් පුද්ගල මනසේ මිත්‍යාවක් බව සනාථ කිරීමත් පාල පොතුපිටිය කලාකරුවාගේ අභිප‍්‍රාය විය.

ශ‍්‍රී ලාංකේය සන්දර්භය තුළ දේශපාලන ප‍්‍රචණ්ඩත්වය වඩාත්ම පුළුල් ලෙස ගබඩාවී ඇති මාධ්‍යය දෘශ්‍ය කලාවයි (පෙරේරා 2007:7). පාල පොතුපිටිය යනු එම දෘශ්‍ය කලාවේ නූතනත්වය සංකේතවත් කරන්නෙකි. අනුව දශකයේ අගභාගයේ ශ‍්‍රී ලංකාවේ දෘශ්‍ය කලාවේ නූතනත්වය පිළිබිඹු කරන ඔහු 90 ප‍්‍රවණතාවයෙ සිත්තරුන්ගේ පොදු තේමාවන් තම රුචිකත්වයට ග‍්‍රහණය කරගත් කලා ශිලිපියෙකි. එනම් යුද්ධය සහ සංවිධානගත දේශපාලන අපරාධ යාන්ත‍්‍රණය ඉදිරියේ අපේක්ෂාභංගත්වයට සහ අසරණබාවයට පත් සමාජයක පැවැත්ම 90 දශකයේ නිර්මාණකරනයේ වැදගත් තේමාවක් වූ අතර පොතුපිටිය එම ආභාසය මෙම කලා ප‍්‍රදර්ශනය තුළින් නිරූපනය කරන්නට උත්සාහ කළේය.

බලය, යුද්ධය, ජනවාර්ගිකත්වය, ආගමික විෂමතාවය, තුලින් ගොනැගුණු ප‍්‍රචණ්ඩත්වය (violence)සහ සමකාලින ශ‍්‍රී ලංකාවේ මතවාදී රාජ්‍යය යාන්ත‍්‍රණය (Ideological State Apparatus) පිළිබිඹු කිරීම උදෙසා ‘‘කටුගස සහ මිත්‍යාමය භූමිය” (Katugaha + Mythical Indscapes) කලා ප‍්‍රදර්ශනය දියත් කළේය. එහිද 2011 ජනවාරි මස 16 වන දින සිට ජනවාරිමස 31 වනදින දක්වා කොළඹ 07 සස්කියා ප‍්‍රනාන්දු කලාගාරයේ (SASKIA FERNANDO GALLERY) කලාකෘතීන් 22 ක් ආශ‍්‍රයෙන් පවත්වන ලදි. එහිදී කලාකෘතීන් 21 න් ඇක‍්‍රලික් නම් දියසායම් භාවිත කරමින් නිර්මාණය කල අතර ඔහු විසින් නිර්මාන්‍ය කරන ලද මිත්‍යාමය සත්වයකුගේ ස්ථාපන රුවක් ද දැකගත හැකිවිය.

කලාකරුවාගේ අභිප‍්‍රාය සහ නිරූපිත තේමාවන් පාඨනය කිරීම

කටුගහ යනු විවිධ අර්ථ දැක්වීම් ලබාදිය හැකි ප‍්‍රපංචයකි. එනම්. එය හුදෙක් කල්පවෘක්‍ෂයේ ප‍්‍රතිවිරුද්ධාත්මක අර්ථය නිරූපනය කරන්නක්ද, ක්‍රෝධය, වෛරය වැනි පෘථග්ජන සිතිවිලි නිරූපනය කරන්නන් විය හැකිය. 1980 ගණන්වල මුල් බාගයේ සිට ශ‍්‍රී ලංකාවේ උතුරු-නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශයේ භූමිය අත්පත් කරගැනීම වෙනුවෙන් සිංහල – ද්‍රවිඩ පාර්ශවයන් අතර යුධමය වාතාවරණයක් ඇතිවිය එහි මුඛ්‍ය අරමුණ පාදක කොටගෙන ‘‘භූ-දේශපාලනය’’ (Geo-politics) නම් විස්තෘත තේමාව තුළින් කලාකරුවා සිතුවම නිමවන ලදි. එනම් බි‍්‍රතාන්‍යයන් විසින් යටත්විජිතයක් වශයෙන් මෙරට පාලනය කල කාලය තුළදී තම අණසක සහ ප‍්‍රයෝජනයක් උදෙසා වාර්ගික බෙදාවෙන්කොට පාලනය කිරීම මෙරට ස්ථාපනය කරන ලදි. එම වාර්ගික බෙදා වෙන්කිරීමෙහි අවසන් ඵලය වශයෙන් ද්‍රවිඩ ජනතාව ඊලාම් රාජ්‍යයක අවශ්‍යතාව සනිටුහන් කරන ලදි. යුද්ධය ආරම්භයේ සිටම දශක තුනකට ආසන්න කාලයක් පුරා පැවති බිහිසුණු අත්දැකීම්, එනම් බෝම්බ, කෆිර් මිග් ප‍්‍රහාර, සමූල ඝාතන, ගේ දොර ඉඩකඩම් පුද්ගල දෑස් ඉදිරියේ විනාශවීම, ලේ වැගිරුන මනුෂ්‍ය ඝාතන, ජිවිතයේ හෙට දවස පිළිබඳව පැවති අනපේක්‍ෂිත බාවයක් සිංහල-දමිළ දෙපාර්ශවයටම පොදු අභිනතීන් විය එබැවින් යාපන ජනතාවගේ ශිෂ්ඨාචාරගතවීම පිළිබඳව කලාකරුවා සංකේතිය භාෂාවෙන් සිතුවම් කරයි. ඒ පිළිබඳ පොතුපිටිගේ අදහස වූයේ,

“යුද්ධය කියන්නේ අහිංසක තැනක් නොවේ. ලේ වැගිරෙන, මනුෂ්‍ය ඝාතන සිඳුවන තැනක් ඒ කටුකත්වය තුළින් මට චිත‍්‍රනය කලානම් පේ‍්‍රක්ෂකයන් මෙය පිළිකුල් කරන්න ඉඩ තිබුණි.”

                          (සස්කියා ප‍්‍රනාන්දු කලාගාරය, 22.01.2011)

කලාකරුගේ මෙම අදහසට සමගාමිව පෙරේරා පෙන්වා දෙන්නේ,

‘‘ප‍්‍රචණ්ඩත්වය නිරූපණය කරන කලාකෘතියන් තම පෞද්ගලික එකතුවක හෝ නිවසේ තබා ගැනීමට මැළි කමක් දක්වන්නේ, පරිස්ථානිය ආගමික විශ්වාසයන් තුළ එවැනිනක් අසුබ නිමිත්තක් ලෙස ගැනෙන බැවිනි’’

                                                   (පෙරේරා 2007: 8 )

සංකේතානුසාරයෙන් පුළුල් ප‍්‍රපංචයක් විග‍්‍රහ කරන බැවින් මෙය ඩකයිම්ගේ තෝටම්වාදයේ ආභාසයක්දැයි මට හැඟුණි. මෙහි දී බලය, ප‍්‍රචණ්ඩත්වය විග‍්‍රහ කිරීමේදී පහත කලා කෘතිය පාඨනය කිරීම වැදගත් වෙයි.

රූපය 01

මෙය බූවලෙකුගේ ස්වරූපයෙන් දැකිය හැකි අතර තම ශරීරයෙන් ප‍්‍රදේශයක් ආවරණය කිරීමට බූවල්ලාට හැකියාවක් ඇත. එනම් මෙහි රතුපැහැති දුම්කෝවක් යැයි සිතිය හැකි රුව තුලින් රුධිරය සංකේතවත් විය හැකිය. එනම් යුද්ධයේ කටුකබව, මිලේච්ඡබව තුළින් ලේ වැගිරුන බවත් ඒවා යාපන පොලව තුළ වෙලාගත් ස්වරූපයන් පෙන්වීමට උත්සාහ කල බව උපකල්පනය කළ හැකිය. සුදු පැහැති සිලින්ඩරාකාර රුව පොලිස් බැටන් පොල්ලක්සේද තවත් විටෙක ශිව ලිංගයක් වශයෙන්ද අනුමාන කළ හැකිය. ශිව ලිංගය යනු ද්‍රවිඩ ජනතාවගේ වන්දනියත්වයට පත්වූ ආගමික සංඛේතයක් වන අතරම දරවැන් නොමැති ස්ත‍්‍රින් එය කිරිවලින් නහවා පානය කිරීමෙන් සඵලතාවයට පත්වන බව ජනවහරේ අදහසකි. මේ අනුව සම්ප‍්‍රදායික කලාව තුළ ශිවලිංගය අර්ථ දක්වා ඇති අදහස් තුලින් මෙම කලාකෘතිය පාඨනය කිරීම වැදගත් වේ. තවද සුදු පැහැයෙන් නිරූපනය කොට ඇති බැවින් එහි ඇති නිර්මලත්වය, පවිත‍්‍රතාවය තවදුරටත් තහවුරු වෙයි. අධිකාරිය ලත්, බලසම්පන්න බාවය පෙන්නුම් කිරීමට පොතුපිටිය, ශිව ලිංගයේ අනුරුව චිත‍්‍රණය කලේ යැයි අවබෝධ වේ. ලොව බලවතා කවුරුන්ද පෙන්වීමට බ‍්‍රහ්ම හංසයා තුළින්ද විශ්ණු ඌරු වෙසින් උත්සාහ දරද්දී ශිව මෙම බලවත් ලිංගය තුළින් ලොවට ජනිත වූ බව හින්දු වැසියන්ගේ මිත්‍යා මතය වේ. මෙම කලා කෘතිය තුළ සිංහ සහ කොටි නියපොතු දක්වා තිබීමෙන් බලවත්බාවය තව දුරටත් සනිටුහන් කරයි. මෙහි වර්ණ භාවිතයේදී රතු, නිල්, සුදු, කහ කලූ වැනි වර්ණ භාවිත කොට ඇති අතර පහළ සිමාවෙහි දුඹුරු, කලූ වැනි වර්ණ යොදාගෙන ඇත. තවද මෙම සුදු පැහැති සිලින්ඩරාකාර රුව පොලිස් බැටන් පොල්ල යැයි අවබෝධ කර ගතහොත් අප‍්‍රිකානු රටවල මෙන් යාපනය ප‍්‍රදේශයේ ජිවත්වන පොලිස්, හමුදා නිලධාරීන්ගේ අඩන්තේට්ටම් වලට ද්‍රවිඩ ස්ත‍්‍රින් ගොදුරු විය හැකි අවස්ථා ඇති බවට මෙම සිතුවම පාඨනයේදී මට වැටහෙයි. එනම් බලවත් අධිකාරියක් ඉදිරියේ නිර්ප‍්‍රභූන්ගේ (subaltern) සමාජ තත්ත්වය බූවල්ලෙකු මෙන් සමාජය පුරා සංසරණය වී ඇති බව පූර්ව රූපාර්ථවේදී පාඨනය තුළදී ආකේත (encodes) විකේතනය (decode) කරමින් විග‍්‍රහ කල හැකිය.

සම්පූර්ණ ලිපිය පහත යොමුවෙන් ලබාගන්න.

ක‍ටුගහ සහ මිත්‍යාමය භූමිය (Katugaha + Mythical landscapes) : කොළඹ සස්කියා ප්‍රනාන්දු කලාගාරයේ පැවැත්වූ පාල පොතුපිටියගේ කලා ප්‍රදර්ශනය පිළිඹඳ විමසීමක් – 2011

නගරය පිළිබඳ ඉදිරිපත් වී ඇති විවිධ න්‍යායන් විවේචනාත්මකව සාකච්ඡා කිරීම

එම්.ජී.එල්.එම්. පේ‍්‍රමරත්න

මානව සමාජය පිළිබඳ සමාජ විද්‍යාත්මකව අවබෝධ කරගැනීමේදී මිනිසා ජීවත්වන සමාජ අවකාශය පිළිබඳව අවබෝධ කරගැනීම වැදගත් වේ. එවැනි ආකාරයට මිනිසා ජීවත් වන ප‍්‍රධාන සමාජ අවකාශයක් ලෙස ‘නගරය’ දැක්විය හැකිය. නගරය යන සංකල්පය නිර්වචනය කිරීමේදී ලෝකයේ විවිධ රටවල් විවිධ සාධක කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන බව දැකිය හැකිය. එහිදී නාගරික ප‍්‍රදේශයක සිටින ජන සංඛ්‍යාවත්, පරිපාලන කටයුතු ඒකරාශීවීමත්, නිවාස සංඛ්‍යාවත්, කෘෂි කාර්මික නොවන ‍රැකියාවල නිරතව සිටින පිරිමින් ප‍්‍රමාණය හෝ ආර්ථික කටයුතු යනාදීය ඇතුළත්ව තවත් විවිධ කරුණු මත නාගරික ප‍්‍රදේශයන් පිළිබඳව නිර්වචනය කිරීම සිදු කරනු ලැබේ (මානවඩු හා ලියනගේ 2008: 16 – 18). බුෂානා (1994) දක්වන්නේ නගරයක් යනු “කෘෂි කාර්මික නොවන ‍රැකියාවල යෙදී සිටින, කුඩා භූගෝලීය ප‍්‍රදේශයකට මිනිසුන් කේන්ද්‍රගත වී පදිංචිව සිටින ප‍්‍රදේශයක්” බවයි. ඉහත නිර්වචනයන් දෙස බලනවිට දැකිය හැක්කේ නගරයක් යන්න විවිධ වූ සාධක පදනම් කරගෙන නිර්වචනය කර ඇති අතර, නගරය විවිධ සමාජ අන්තර් කි‍්‍රයාවන් සිදුවන සංකීර්ණ සමාජ අවකාශයක් බවයි.

ඉහත ආකාරයට නිර්වචනය කරන ලද නාගරික සමාජ අවකාශය වෙත ජනගහනය සැලකිය යුතු ප‍්‍රමාණයකින් ඒකරාශීවීම සිදුවන බව දැකිය හැකිය. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංගමය (2002) දක්වා ඇත්තේ දැනට ලෝකයේ ජීවත්වන මුළු ජනගහනයෙන් 48% ක් නාගරිය යැයි සම්මත ප‍්‍රදේශවල ජීවත්වන බවයි (උපුටා ගත්තේ ද සිල්වාගෙනි 2004: 190). ලෝකයේ නාගරික ජනගහනයේ ප‍්‍රතිශතය 1950 වන විට 30% ක් වූ අතර, එය 2000 වන විට 47% ක් දක්වා ඉහළ ගොස් ඇති අතර, අනාගත ප‍්‍රක්ෂේපණ වලට අනුව ලෝකයේ නාගරික ජනගහනයේ ප‍්‍රතිශතය 2030 වනවිට 60% ඉක්මවන තත්ත්වයක් පෙන්නුම් කෙරේ (ද සිල්වා 2004: 195). මෙම දත්ත අනුව බලනවිට පෙනීයන්නේ අනාගතයේදී සමස්ත ලෝක ජනගහනයෙන් භාගයකට අධික ජනසංඛ්‍යාවක් නාගරික ප‍්‍රදේශවල ජීවත්වීම සිදුවිය හැකි බවයි. එසේම වර්තමානයේදීද ජනගහනයෙන් භාගයකට ආසන්න ප‍්‍රතිශතයක් නාගරික සමාජ අවකාශය තුළ ජීවත්වන බව දැකිය හැකිය. නාගරික ජනගහනය පිළිබඳව ශ‍්‍රී ලංකාවේ පවතින තත්ත්වය විමසා බලනවිට දැකිය හැක්කේ ද ශ‍්‍රී ලංකාවේ ද නාගරික ජනගහනයේ වර්ධනයක් දැකිය හැකි බවයි. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංගමය (2002) දක්වා ඇති ආකාරයට අනුව වසර 2000 දී ශ‍්‍රී ලංකාවේ නාගරික ජන ප‍්‍රතිශතය 22.8% ක් වන අතර, 2010 වර්ෂයේදී 26.4% දක්වා වර්ධනය වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ (උපුටා ගත්තේ ද සිල්වාගෙනි 2004: 190). මේ අනුව දැකිය හැක්කේ සමස්ත ලෝකයේම නාගරික ජනසංඛ්‍යාවේ සැලකිය යුතු වර්ධනයක් සිදු වී ඇති බවයි. එසේම ශ‍්‍රී ලංකාවේ ද එවැනිම ආකාරයට වර්ධනීය තත්ත්වයක් දැකිය හැකිය.

ඉහත දක්වා ඇති ආකාරයට නාගරික සමාජ අවකාශයක විශාල ජනසංඛ්‍යාවක් මෙන්ම විවිධ සමාජ අන්තර් ක‍්‍රියාවන්ගෙන් සමන්විත වූ සමාජ අවකාශයක් ගොඩනැඟී ඇති බව දැකිය හැකිය. මෙවැනි සංකීර්ණතාවයක් ඇති නාගරික සමාජ අවකාශය පිළිබඳව විවිධ සමාජ විද්‍යාඥයින් හා නාගරික සමාජ විද්‍යාඥයින් විසින් විවිධ වූ න්‍යාත්මක කරුණු හරහා විග‍්‍රහ කර ඇත. මෙම ලිපිය මගින් මූලික වශයෙන් සිදුකරනු ලබන්නේ එවැනි ආකාරයට නාගරික සමාජ අවකාශය පිළිබඳව ඉදිරිපත් වී ඇති විවිධ න්‍යායන් විවේචනාත්මකව සාකච්ඡුා කිරීමයි. එහිදී මෙම ලිපියේ ඉදිරි කොටස්වලින් නගරය පිළිබඳව ඉදිරිපත් වී ඇති සම්භාව්‍ය න්‍යායාත්මක පර්යාවලෝකය පිළිබඳව විවේචනාත්මකව සාකච්ඡුා කිරීමත්, නගරය පිළිබඳව ඉදිරිපත් වී ඇති චිකාගේ ගුරුකුලයේ න්‍යායාත්මක අදහස් පිළිබඳව විවේචනාත්මක විග‍්‍රහයක් හා නගරය පිළිබඳව ඉදිරිපත් වී ඇති නව වෙබර්වාදී හා නව මාක්ස්වාදී න්‍යායාත්මක පර්යාලෝකයන් පිළිබඳව විවේචනාත්මක ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ. මෙම ලිපියේ අවසාන කොටසින් සමස්ත ලිපිය පිළිබඳව සමාලෝචනය ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ.

ඉතිරියත් කියවන්න – නගරය පිළිබඳ ඉදිරිපත් වී ඇති විවිධ න්‍යායන් විවේචනාත්මකව සාකච්ඡා කිරීම

City in Transit; Bangalore.1.Shanthiroad

Thanuja Perera

The exhibition named ‘City in Transit – Bangalore.1.Shanthiroad @ Theertha’, which displayed multimedia and other visual works addressing and confronting the dynamics of Bangalore City organized by the Theertha International Artists’ Collective, was held from 4^th to 15^th December 2010 at the Red Dot Gallery, Baddegana, Pitakotte. The exhibition curated by Jayaram Suresh consisted of diverse art-making practices such as documentaries on Bangalore, video art projections, prints, photographs and paintings of Indian artists. Both local and foreign spectators of the exhibition included artists, lecturers, under graduates and schoolchildren.

The importance of the exhibition lies in the attempt taken by the participating artists in projecting a realistic picture of enormously changing Bangalore City with the aid of multimedia. This attempt was given a subjective blend when some artists had included paintings or perhaps a combination of paintings and photography. In other words, while capturing what they really experience the artists have tried to convey the past and present and the aspirations made on the future of the city.

As stated by Madhu D, one of the participating artists their “ works become a visual response to the absurdity of a city that seems permanently at siege, the moaning of loss and the mocking of a city that seems to be waking up late and has been caught napping”. In this way, the exhibitors have given their significance to capture the transition taken place in Bangalore City from a “garden city” to an “IT Capital” or as the “Silicon Valley of India”.

This essay aims at appraising as to whether the exhibition succeeded in conveying its main theme, how effective the use of multimedia was and to what extent the audience grasped the theme of the exhibition. The essay would also limit its discussion to a selected set of artworks in reviewing the exhibition.

Further reading to the theme of the exhibition

 

Before moving on to an appraisal of the exhibition, it is worthwhile to have a detailed idea about the central concept of the exhibition. As put forward by the curator, the art work in the exhibition tries to map the Metropolis of the changing Bangalore City. Gaining an understanding or a historical reading about the growth and development agendas that influenced the Bangalore City will be useful in order to evaluate as to what extent the artists have succeeded in depicting the so-called transition.

Firstly, when looking at the recent history of the Bangalore City it was the British who brought out plans to convert it to a “modern Indian City” by town planning and landscaping. In addition, the Silver Jubilee celebrations of Krishnarajendra Wodeyar IV too had influenced in giving a modern identity to the Bangalore City. With these efforts, the city became well planned while allowing more space for nature. There the city got its identity as a “garden city” .Then the city underwent the political agendas of the post-colonial India. As stated by Jayaram Suresh,

“The map of Bangalore has been drawn and re-drawn over the decades to promote an identity for an evolving city. Each of these political moves has had a social and cultural impact; diverse visions have located the city in the different local, national and global agendas. With the advent of public sector companies and institutions during the Nehruvian era, the face of the city changed. The vision of Bangalore as a garden city began to be sacrificed for the development of industry.”

By 1990, the city underwent a boom in Information Technology and that made for its further modernity and economic growth. As a result, the environment was neglected and the city dwellers had no gardens for recreational purposes but only a surrounding with concrete pillars. The latter part of the curators note deals much with the harm caused by development on the environment of the Bangalore city and the threat paused by it to the city’s natural, architectural and cultural heritage.

 

A short review on some selected Art Works

 

When looking at the exhibition as a whole most of the art works it had were explicitly or implicitly revealing its main theme. Firstly, I would like to draw some remarks on the edited prints of Madhu D.

His prints dealt more with the heavy constructions carried out in the Bangalore City. He has extracted and inserted an image of a tower of a flyover in the Bangalore city. The use of a single pillar shows the impact of urbanization and constructions. However, pillars are often used to show power or hegemony of past when it comes to Greek art and sculpture. Yet, here the artist has used pillars to show that there is a monopoly of construction over the nature, culture and the society of Bangalore. He has placed various symbols representing various aspects and institutions of the society. For example, the third picture shown above includes a tower carrying logs and pieces of wood. This suggests how trees are cut down for developmental purposes. Not only trees but also religious institutions, legal system, education, transportation and lives of people are influenced by the change taken place in the Bangalore city.

The artist’s use of photography in generating the artwork affirms that he has depicted reality rather than fantasy. Though simple and straightforward, the artist’s attempt becomes successful in depicting the transition taken place in every nook and corner of Bangalore. Hence, the collection of prints by Madhu D sufficiently overlaps with the theme of the exhibition.

Secondly, the drawings by Venu Gopal, named as “Perceptions from and urban diary”, address “the issue of urban identities, displacement and the temporal picturesque imagination of the future that they suggest”. The drawing below elaborates how urbanization has made a distance between man and nature. The trees drawn in the picture are small and placed at a distance. Though the citizens of Bangalore are given high hopes of a picturesque future, neither is their present colored by nature as it used be in their past nor could it be assured that the future would be so. Through the visual representation of black and white, Gopal hints the mixed feelings of people of loss and hope.

Moreover, the unlocked padlock in the print below implies that the Bangalore city is opened up for change with less or no resistance. The empty chair facing the buildings shows that the city is no longer gifted with natural heritage to view and enjoy due to the emptiness created by mere concrete.

 

 

The lines drawn from side to side with no strict pattern or order hints the unplanned chaos undergone by the city. The empty chair suggests emptiness generated by accelerated development rather than sustainability. I would like to read this drawing as one with few symbols leading to a widely spread meaning.

Next, I would like to elaborate on the image below extracted from the exhibition. This shows an ancient Indian staircase used to climb up taken from an Indian shrine. This picture clearly shows the conflict between modern and ancient creations whilst implying that modernity overtakes the ancient creations and culture. The religion and religious institutions too are affected by the modernity and transition.

The image below can be commented as reflecting the incomplete constructions the shadows fallen behind hints that people look for their preferred past than the messy, confused present. The nude portraits of a man in a chronological order imply transition or the evolution towards modernity. The dark and dull colours again add a passive touch to the image and there is no emotional narrative shown through the human images. These images also suggests and takes ones attention to the idea of modernity brought out by western scholars like W.W. Rostow on evolutionary theories of modernization. This theory suggests that a country has to pass historical stages in order to seek modernization.

 

 

 

 

The two images above explicitly display the transition that has taken place in the Bangalore city. The first one depicts the present situation of Bangalore streets at night glittering with lights and crowded with vehicles on newly created highways and flyovers. The second picture shows the city which was under construction before reaching the present stage. On both images, a sculpture of Krishnarajendra Wodeyar IV who worked to create a modern identity to Bangalore is depicted. Krishnarajendra who looks at the city lying beneath him seems to be treated as a hero for initiating the development of the City.

The picture below is not with Krishnarajendra Wodeyar but with a modern politician who drafted recent agendas for the Bangalore city. The tree grown in a concrete surface highlights the limited space available for nature. I see this painting as the most relevant one among the rest of the lithographic paintings to the theme of the exhibition. In my opinion the rest of the lithographs do not carry much meaning when it comes to the theme of the exhibition.

 

 

Before moving on to a review on selected documentaries I would also like to leave a comment on the pictures below. The first picture which depicts a partly demolished building suggests change and development.

 

It does not provide a pleasant view for the city dwellers. The other picture shows a riverbank covered with skyscrapers. These two images make me recall the first two lines of the poem “London” by William Blake.

Blake says that when he walks through the industrialized City of London he feels as if he is walking in a chartered street.

“I wander through each chartered street,
Near where the chartered Thames does flow,
And mark in every face I meet,
Marks of weakness, marks of woe”

As for Blake, commercialized and industrialized streets corrupt the nature and in turn make people suffer. This same meaning can be drawn when discussing the above pictures showing the urbanization in the Bangalore city.

I would also like to question the importance of the collection of digital prints depicting Hindi movies. Though it is intended to show the visual culture of the city, I only see it as a mere collection of seductive images with less sense. This same remark I would like to leave at Prasad’s short video named “Das Kabees”. Any collection of photographs put together does not become a meaningful artwork. I consider the four short films presented at the exhibition as depicting the social issues of Bangalore in transit.

Summing up

This exhibition I see as a wide collection of multimedia without just limiting to paintings or photography. The effective usage of multimedia has helped a lot in capturing a realistic picture about the dynamics of Bangalore. Though some art works and short movies were of less artistic value the exhibition overall succeeded in fulfilling the objective of the exhibition. Thus, the artists have succeeded in creating a strong impression about the changing Bangalore city and the aspects of the lives of its people.

විශ්වවිද්‍යාල සිසුන්ට හමුදා කඳවුරු තුළ නායකත්ව පුහුණුව ලබා දීම

ස්මෘතියේ වේල්ල ඡායාරූ තාක්ෂණය මඟින් විනාශ කරයිද? -ක්‍රැකවර්ට අනුව කුඩා විශ්ලේෂණයක්

උන්නතී සමරවීර

චිත්‍රපට, ඡායාරූ තාක්ෂණය, තර්කනය, නාගරික අවකාශයේ සැකැස්ම වැනි දේ විශ්ලේෂණය කිරීමට නව න්‍යායාත්මක ක්‍රමවේදයක් ගොඩ නැඟූ සිග්‍ෆ්‍රීඩ් ක්‍රැකවර් සිනමාව විශ්ලේෂණය කළ පළමු චින්තකයා විය. ඡායාරූප තාක්ෂණය පිළිබඳ සාකච්ඡා කරන විට ස්මෘතිය සමඟ සම්බන්ධ කොට ඒ පිළිබඳ ඔහු විසින් ඉදිරිපත් කොට ඇති අදහස් වැදගත් වනුයේ ඡායාරූ පිළිබඳ වෙනස්ම දුෂ්ටියකින් එදිනෙදා පුද්ගල දිවියේ ස්මෘතියට සම්බන්ධ කොට ඔහු විසින් සාකච්ඡා කොට ඇති හෙයිනි.

ඡායාරූප සහ ස්මෘතිය පිළිබඳ සන්සන්දනාත්මක විග්‍රහයක් ගෙන එන ක්‍රැකවර් පෙන්වා දෙනුයේ ඡායාරූ යම් කාල වකවානුවකට අනිවාර්යෙන් අයත් වන අතර එකී කාල සන්තතිය පිළිබඳ සහ එකී යුගයට අයත් භෞතික සමාජ වටපිටාව පිළිබඳ ඉතා නිවැරදි තොරතුරු සමූහයක් ඉන් ලබා දෙන බව වේ. උදාහරණයක් වශයෙන් අපගේ ළමා කාලයේ ඡායාරූපයක් ගත් විට, ඒ යුගයේ ඇඳුම්-පැළදුම්, හිසකෙස් විලාසිතා, පසුබිමේ ඇති දේ අනුව භාවිත කරන ලද භාණ්ඩයන්ගේ ස්වභාවය,  ආදී වශයෙන් එකල පැවති භෞතික තත්ත්වය පිළිබඳ වඩා පුළුල් අවබෝධයක් ලබා ගත හැකි අතර එම ඡායාරූපයේ වර්ණ සංයෝජනය, ආලෝක භාවිතය, සැලසුම්කරණය සහ අවසාන නිමාවන් ආශ්‍රිතව එම යුගයේ තාක්ෂණික තත්ත්වයේ සැබෑ ස්වරූපය වටහා ගැනීමට ද අපට හැකියාව ලැබේ. අපගේ ළමා කාලයේ ඡායාරූපයක් සහ අපගේ දෙමාපියන්ගේ කුඩා කාලයේ ඡායාරුවක් සන්සන්දනය කළ කල්හි මෙම උදාහරණය වඩාත් පැහැදිලි වනු ඇත. නමුත් මානව ස්මෘතිය යන්න මීට වඩා වෙනස් වන බව පෙන්වා දෙන ක්‍රැකවර්,  කෙටි කාලීන සහ  දිගු කාලීන වශයෙන් මනෝ විද්‍යාඥයන් හඳුන්වන මෙම පුද්ගල මතකය තුළ ගබඩා වෙනුයේ එක් එක් පුද්ගලයාට වඩා වැදගත් අවස්ථා සහ සිදුවීම් පමණක් බව ප්‍රකාශ කරයි. එනම්, ස්මෘතිය මඟින් යම් සිදුවීමක් සහ අදාළ සියල්ලම සටහන් කර නොගන්නා අතර එහෙයින්ම පසුව ඒ පිළිබඳ පෘථුල විස්තරයක් ලබා දීමට ස්මෘතියට අපහසු වෙයි. එනමුත් ඊට සාපේක්ෂව ඡායාරුවක් තුළ පුද්ගල මුහුණේ හැඟීම්, අඩුපාඩුකම්, ආදී සියල්ල අන්තර්ගත වන නිසා යම් සිදුවීමක් පිළිබඳව ඡායාරූපයක් තුළින් ලබා ගත හැකි තොරතුරුවල ගුණාත්මකභාවය සහ විශ්වසනීයත්වය වැඩි බව ක්‍රැකවර්ගේ අදහස වේ. එනමුඳු ඉන් යථාව නිරූපණයක් නොව සිදුවන්නේ යමක් නිරූපණය වීමක් පමණක් යැයි බෝඩ්‍රියාඩ් ගෙන එන අදහස මෙහිදී අපට වැදගත් වනුයේ, ඉතාම දුකින් සිටින පුද්ගලයෙකු පවා සිනාමුසුව ඡායාරුවකට පෙනී සිටිය හැකි නිසාවෙනි. එනම් ක්‍රැකවර් පෙන්වා දෙන පරිදි එමඟින් වඩා විශ්වසනීය සහ ගුණාත්මක තොරතුරු ලබා දිය හැකි වන නමුත් ඉන් යථාව නිරූපණය වීමක් සිදු වෙන බව අපට පැවසිය හැකි නොවේ.

කෙසේවුවත්, විශ්ව විද්‍යාලයේ එක් වසරක සමූහ ඡායාරූපයක් උදාහරණ වශයෙන් ගත් විට ක්‍රැකවර් මතු කරන තර්කය අපට මනාව පැහැදිලි වේ. එනම්, අපගේ සමූහ ඡායාරුව තුළ එම වසරේ එකට ඉගෙනුම ලැබූ සියලුම විද්‍යාර්ථීන් අඩංගු වන නමුත් ඉන් අපගේ ස්මෘතියේ ‍රැ‍ඳෙන්නේ අප සමඟ අන්තර්ක්‍රියා කරමින්, එකට ‍රැ‍ඳෙමින් , අප එකිනෙකාට වැදගත් අය යැයි තනි තනි පුද්ගලයාට හැ‍ඟෙන තැනැත්තන් පමණි. එනම් ඡායාරුවක් මඟින් කාලය සහ අවකාශය වඩා විශ්වසනීයව නිරූපණය වන නමුත් පුද්ගල ස්මෘතියේ ‍රැ‍ඳෙන්නේ නිරන්තරයෙන්ම එක් එක් තනි පුද්ගලයාට වැදගත් දැ පමණක් වේ. මෙහිදී සමහර වැදගත් දේ කාලය සහ අවකාශමය සන්තතියට පමණක් සීමා කළ නොහැකි නිසා ඡායාරුව සහ ස්මෘතිය අතර වෙනස වටහා ගැනීම වැදගත් යැයි ක්‍රැකවර් මතු කරන අදහස ඉතා වැදගත් වේ. එනම්, උදාහරණයක් මඟින් පැහැදිලි කරන්නේ නම්, පෙර සඳහන් කළ සමූහ ඡායාරූපයේම අපගේ ප්‍රියතම ආචාර්යවරයෙකු හෝ සමීපතම මිතුරෙකු හෝ අන්තර්ගත නොවෙන, අදාළ පුද්ගලයා එහි නොමැති වූ පමණින් ඔහු හෝ ඇයට අදාළ මතකයන් අපගේ මතකයෙන් ඈත් නොවේ. මේ අනුව ඡායාරුවකට වඩා පුද්ගල ස්මෘතිය තුළ වැදගත් වන්නේ අදාළ පුද්ගලයාගේ අභිප්‍රේරණ අනුව අදාළ සන්සිද්ධි පමණක් වන බව පැහැදිලිය. නමුත් මෙහිදී ක්‍රැකවර් මතු කරනුයේ, ස්මෘතිය තුළ ගබඩා වී ඇති දෑ විටෙක ක්ෂණිකව  අනාවරණයට අපහසු වන අතර  ඊට නිදහස් කරන ලද විඥානයක් අවශ්‍ය වන බවයි.

මෙහිදී ඓයිතිහාසිකවාදය සහ ඡායාරූප ශිල්පය සම්බන්ධ කරන ඔහු ඒතිහාසිකවාදය තුළ ඉතිහාසය හා සම්බන්ධ සෑම දෙයකම අන්තර්ගත වන්නාක් මෙන් ඡායාරුවකටත් අදාළ අවස්ථාව හා සම්බන්ධ සියල්ල හසුවෙන අතර ඒ සියල්ලම නිරූපණය වෙයි. එනමුත් මීට සාපේක්ෂව පුද්ගල ස්මෘතියට වැදගත් වන්නේ තමා හා බැඳුණු සමාජ සබඳතා, සිදුවීම් පමණි. ක්‍රැකවර් තර්ක කරන පරිදි සත්‍ය හෝ යථාර්ථය ගොඩ නැඟීම යන්නෙහි අර්ථය ඒ හා සම්බන්ධ සියල්ලම ඒකරාශී කොට දැක්වීමම නොවේ. මේ අනුව ඔහු තැත් දරන්නේ ඡායාරූ මඟින් පුද්ගල ස්මෘතිය අභිබවා යෑමට දරණ සමාජ තත්ත්වය විවේචනය කිරීමට වේ. එහිදී ඡායාරූ ගැන්ම මඟින් පුද්ගල ස්මෘතියේ වේල්ල විනාශ කරන බවට ඔහු අදහසක් ගෙන එයි. නමුත් බ්‍රෙෂ්ට් වැනි චින්තකයන් තර්ක කරනුයේ පුද්ගල ස්මෘතිය සඳහා ඡායාරූ අවශ්‍ය බවට වේ. කෙසේ හෝ ක්‍රැකවර් ගෙන එන තර්කය එදා ඔහු ජීවත් වුණු සමාජයට මෙන්ම නූතන සමාජයටත් එක ලෙස සමාන වන තත්ත්වයක් යැයි අපට තර්ක කළ හැක්කේ වත්මන් මිනිසා ද නිරන්තරයෙන්ම අදාළ අවස්ථාව රසවිඳිමින් , එකී අවස්ථාව ස්වකීය මතකයේ තැන්පත් කර ගන්නවාට වඩා, එය ඡායාරුවකට කැටි කොට ගෙන තමා සන්තකයේ මතකයක් වශයෙන් ‍රැස් කර ගන්නට වැඩි කැමැත්තක් දක්වන බව පෙනී යන හෙයිනි. මේ නිසාම ක්‍රැකවර් දකින පරිදි ස්වකීය පුද්ගල ස්මෘතියට වඩා ඡායාරූ තාක්ෂණයට වැඩි වැදගත්කමක් ලබා දෙන සමාජයක් බිහි වී ඇති බව පැහැදිලි වෙන්නේ, ඡායාරූ මඟින් අපගේ ස්මෘතිය ආක්‍රමණය කොට ඇති බව ප්‍රකට කරමිනි.