City in Transit; Bangalore.1.Shanthiroad

Thanuja Perera

The exhibition named ‘City in Transit – Bangalore.1.Shanthiroad @ Theertha’, which displayed multimedia and other visual works addressing and confronting the dynamics of Bangalore City organized by the Theertha International Artists’ Collective, was held from 4th to 15th December 2010 at the Red Dot Gallery, Baddegana, Pitakotte. The exhibition curated by Jayaram Suresh consisted of diverse art-making practices such as documentaries on Bangalore, video art projections, prints, photographs and paintings of Indian artists. Both local and foreign spectators of the exhibition included artists, lecturers, under graduates and schoolchildren.

The importance of the exhibition lies in the attempt taken by the participating artists in projecting a realistic picture of enormously changing Bangalore City with the aid of multimedia. This attempt was given a subjective blend when some artists had included paintings or perhaps a combination of paintings and photography. In other words, while capturing what they really experience the artists have tried to convey the past and present and the aspirations made on the future of the city.

As stated by Madhu D, one of the participating artists their “ works become a visual response to the absurdity of a city that seems permanently at siege, the moaning of loss and the mocking of a city that seems to be waking up late and has been caught napping”. In this way, the exhibitors have given their significance to capture the transition taken place in Bangalore City from a “garden city” to an “IT Capital” or as the “Silicon Valley of India”.

This essay aims at appraising as to whether the exhibition succeeded in conveying its main theme, how effective the use of multimedia was and to what extent the audience grasped the theme of the exhibition. The essay would also limit its discussion to a selected set of artworks in reviewing the exhibition.

Further reading to the theme of the exhibition

Before moving on to an appraisal of the exhibition, it is worthwhile to have a detailed idea about the central concept of the exhibition. As put forward by the curator, the art work in the exhibition tries to map the Metropolis of the changing Bangalore City. Gaining an understanding or a historical reading about the growth and development agendas that influenced the Bangalore City will be useful in order to evaluate as to what extent the artists have succeeded in depicting the so-called transition.

Firstly, when looking at the recent history of the Bangalore City it was the British who brought out plans to convert it to a “modern Indian City” by town planning and landscaping. In addition, the Silver Jubilee celebrations of Krishnarajendra Wodeyar IV too had influenced in giving a modern identity to the Bangalore City. With these efforts, the city became well planned while allowing more space for nature. There the city got its identity as a “garden city” .Then the city underwent the political agendas of the post-colonial India. As stated by Jayaram Suresh,

“The map of Bangalore has been drawn and re-drawn over the decades to promote an identity for an evolving city. Each of these political moves has had a social and cultural impact; diverse visions have located the city in the different local, national and global agendas. With the advent of public sector companies and institutions during the Nehruvian era, the face of the city changed. The vision of Bangalore as a garden city began to be sacrificed for the development of industry.”

By 1990, the city underwent a boom in Information Technology and that made for its further modernity and economic growth. As a result, the environment was neglected and the city dwellers had no gardens for recreational purposes but only a surrounding with concrete pillars. The latter part of the curators note deals much with the harm caused by development on the environment of the Bangalore city and the threat paused by it to the city’s natural, architectural and cultural heritage.

A short review on some selected Art Works

When looking at the exhibition as a whole most of the art works it had were explicitly or implicitly revealing its main theme. Firstly, I would like to draw some remarks on the edited prints of Madhu D.


His prints dealt more with the heavy constructions carried out in the Bangalore City. He has extracted and inserted an image of a tower of a flyover in the Bangalore city. The use of a single pillar shows the impact of urbanization and constructions. However, pillars are often used to show power or hegemony of past when it comes to Greek art and sculpture. Yet, here the artist has used pillars to show that there is a monopoly of construction over the nature, culture and the society of Bangalore. He has placed various symbols representing various aspects and institutions of the society. For example, the third picture shown above includes a tower carrying logs and pieces of wood. This suggests how trees are cut down for developmental purposes. Not only trees but also religious institutions, legal system, education, transportation and lives of people are influenced by the change taken place in the Bangalore city.


The artist’s use of photography in generating the artwork affirms that he has depicted reality rather than fantasy. Though simple and straightforward, the artist’s attempt becomes successful in depicting the transition taken place in every nook and corner of Bangalore. Hence, the collection of prints by Madhu D sufficiently overlaps with the theme of the exhibition.

Secondly, the drawings by Venu Gopal, named as “Perceptions from and urban diary”, address “the issue of urban identities, displacement and the temporal picturesque imagination of the future that they suggest”. The drawing below elaborates how urbanization has made a distance between man and nature. The trees drawn in the picture are small and placed at a distance. Though the citizens of Bangalore are given high hopes of a picturesque future, neither is their present colored by nature as it used be in their past nor could it be assured that the future would be so. Through the visual representation of black and white, Gopal hints the mixed feelings of people of loss and hope.


Moreover, the unlocked padlock in the print below implies that the Bangalore city is opened up for change with less or no resistance. The empty chair facing the buildings shows that the city is no longer gifted with natural heritage to view and enjoy due to the emptiness created by mere concrete.


The lines drawn from side to side with no strict pattern or order hints the unplanned chaos undergone by the city. The empty chair suggests emptiness generated by accelerated development rather than sustainability. I would like to read this drawing as one with few symbols leading to a widely spread meaning.

Next, I would like to elaborate on the image below extracted from the exhibition. This shows an ancient Indian staircase used to climb up taken from an Indian shrine. This picture clearly shows the conflict between modern and ancient creations whilst implying that modernity overtakes the ancient creations and culture. The religion and religious institutions too are affected by the modernity and transition.


The image below can be commented as reflecting the incomplete constructions the shadows fallen behind hints that people look for their preferred past than the messy, confused present. The nude portraits of a man in a chronological order imply transition or the evolution towards modernity. The dark and dull colours again add a passive touch to the image and there is no emotional narrative shown through the human images. These images also suggests and takes ones attention to the idea of modernity brought out by western scholars like W.W. Rostow on evolutionary theories of modernization. This theory suggests that a country has to pass historical stages in order to seek modernization.


clip_image014 clip_image016

The two images above explicitly display the transition that has taken place in the Bangalore city. The first one depicts the present situation of Bangalore streets at night glittering with lights and crowded with vehicles on newly created highways and flyovers. The second picture shows the city which was under construction before reaching the present stage. On both images, a sculpture of Krishnarajendra Wodeyar IV who worked to create a modern identity to Bangalore is depicted. Krishnarajendra who looks at the city lying beneath him seems to be treated as a hero for initiating the development of the City.

The picture below is not with Krishnarajendra Wodeyar but with a modern politician who drafted recent agendas for the Bangalore city. The tree grown in a concrete surface highlights the limited space available for nature. I see this painting as the most relevant one among the rest of the lithographic paintings to the theme of the exhibition. In my opinion the rest of the lithographs do not carry much meaning when it comes to the theme of the exhibition.


Before moving on to a review on selected documentaries I would also like to leave a comment on the pictures below. The first picture which depicts a partly demolished building suggests change and development.

clip_image020 clip_image022

It does not provide a pleasant view for the city dwellers. The other picture shows a riverbank covered with skyscrapers. These two images make me recall the first two lines of the poem “London” by William Blake.

Blake says that when he walks through the industrialized City of London he feels as if he is walking in a chartered street.

“I wander through each chartered street,
Near where the chartered Thames does flow,
And mark in every face I meet,
Marks of weakness, marks of woe”

As for Blake, commercialized and industrialized streets corrupt the nature and in turn make people suffer. This same meaning can be drawn when discussing the above pictures showing the urbanization in the Bangalore city.

I would also like to question the importance of the collection of digital prints depicting Hindi movies. Though it is intended to show the visual culture of the city, I only see it as a mere collection of seductive images with less sense. This same remark I would like to leave at Prasad’s short video named “Das Kabees”. Any collection of photographs put together does not become a meaningful artwork. I consider the four short films presented at the exhibition as depicting the social issues of Bangalore in transit.

Summing up

This exhibition I see as a wide collection of multimedia without just limiting to paintings or photography. The effective usage of multimedia has helped a lot in capturing a realistic picture about the dynamics of Bangalore. Though some art works and short movies were of less artistic value the exhibition overall succeeded in fulfilling the objective of the exhibition. Thus, the artists have succeeded in creating a strong impression about the changing Bangalore city and the aspects of the lives of its people.

විශ්වවිද්‍යාල සිසුන්ට හමුදා කඳවුරු තුළ නායකත්ව පුහුණුව ලබා දීම

ස්මෘතියේ වේල්ල ඡායාරූ තාක්ෂණය මඟින් විනාශ කරයිද? -ක්‍රැකවර්ට අනුව කුඩා විශ්ලේෂණයක්

උන්නතී සමරවීරසිග්‍ෆ්‍රීඩ් ක්‍රැකවර්

චිත්‍රපට, ඡායාරූ තාක්ෂණය, තර්කනය, නාගරික අවකාශයේ සැකැස්ම වැනි දේ විශ්ලේෂණය කිරීමට නව න්‍යායාත්මක ක්‍රමවේදයක් ගොඩ නැඟූ සිග්‍ෆ්‍රීඩ් ක්‍රැකවර් සිනමාව විශ්ලේෂණය කළ පළමු චින්තකයා විය. ඡායාරූප තාක්ෂණය පිළිබඳ සාකච්ඡා කරන විට ස්මෘතිය සමඟ සම්බන්ධ කොට ඒ පිළිබඳ ඔහු විසින් ඉදිරිපත් කොට ඇති අදහස් වැදගත් වනුයේ ඡායාරූ පිළිබඳ වෙනස්ම දුෂ්ටියකින් එදිනෙදා පුද්ගල දිවියේ ස්මෘතියට සම්බන්ධ කොට ඔහු විසින් සාකච්ඡා කොට ඇති හෙයිනි.

ඡායාරූප සහ ස්මෘතිය පිළිබඳ සන්සන්දනාත්මක විග්‍රහයක් ගෙන එන ක්‍රැකවර් පෙන්වා දෙනුයේ ඡායාරූ යම් කාල වකවානුවකට අනිවාර්යෙන් අයත් වන අතර එකී කාල සන්තතිය පිළිබඳ සහ එකී යුගයට අයත් භෞතික සමාජ වටපිටාව පිළිබඳ ඉතා නිවැරදි තොරතුරු සමූහයක් ඉන් ලබා දෙන බව වේ. උදාහරණයක් වශයෙන් අපගේ ළමා කාලයේ ඡායාරූපයක් ගත් විට, ඒ යුගයේ ඇඳුම්-පැළදුම්, හිසකෙස් විලාසිතා, පසුබිමේ ඇති දේ අනුව භාවිත කරන ලද භාණ්ඩයන්ගේ ස්වභාවය,  ආදී වශයෙන් එකල පැවති භෞතික තත්ත්වය පිළිබඳ වඩා පුළුල් අවබෝධයක් ලබා ගත හැකි අතර එම ඡායාරූපයේ වර්ණ සංයෝජනය, ආලෝක භාවිතය, සැලසුම්කරණය සහ අවසාන නිමාවන් ආශ්‍රිතව එම යුගයේ තාක්ෂණික තත්ත්වයේ සැබෑ ස්වරූපය වටහා ගැනීමට ද අපට හැකියාව ලැබේ. අපගේ ළමා කාලයේ ඡායාරූපයක් සහ අපගේ දෙමාපියන්ගේ කුඩා කාලයේ ඡායාරුවක් සන්සන්දනය කළ කල්හි මෙම උදාහරණය වඩාත් පැහැදිලි වනු ඇත. නමුත් මානව ස්මෘතිය යන්න මීට වඩා වෙනස් වන බව පෙන්වා දෙන ක්‍රැකවර්,  කෙටි කාලීන සහ  දිගු කාලීන වශයෙන් මනෝ විද්‍යාඥයන් හඳුන්වන මෙම පුද්ගල මතකය තුළ ගබඩා වෙනුයේ එක් එක් පුද්ගලයාට වඩා වැදගත් අවස්ථා සහ සිදුවීම් පමණක් බව ප්‍රකාශ කරයි. එනම්, ස්මෘතිය මඟින් යම් සිදුවීමක් සහ අදාළ සියල්ලම සටහන් කර නොගන්නා අතර එහෙයින්ම පසුව ඒ පිළිබඳ පෘථුල විස්තරයක් ලබා දීමට ස්මෘතියට අපහසු වෙයි. එනමුත් ඊට සාපේක්ෂව ඡායාරුවක් තුළ පුද්ගල මුහුණේ හැඟීම්, අඩුපාඩුකම්, ආදී සියල්ල අන්තර්ගත වන නිසා යම් සිදුවීමක් පිළිබඳව ඡායාරූපයක් තුළින් ලබා ගත හැකි තොරතුරුවල ගුණාත්මකභාවය සහ විශ්වසනීයත්වය වැඩි බව ක්‍රැකවර්ගේ අදහස වේ. එනමුඳු ඉන් යථාව නිරූපණයක් නොව සිදුවන්නේ යමක් නිරූපණය වීමක් පමණක් යැයි බෝඩ්‍රියාඩ් ගෙන එන අදහස මෙහිදී අපට වැදගත් වනුයේ, ඉතාම දුකින් සිටින පුද්ගලයෙකු පවා සිනාමුසුව ඡායාරුවකට පෙනී සිටිය හැකි නිසාවෙනි. එනම් ක්‍රැකවර් පෙන්වා දෙන පරිදි එමඟින් වඩා විශ්වසනීය සහ ගුණාත්මක තොරතුරු ලබා දිය හැකි වන නමුත් ඉන් යථාව නිරූපණය වීමක් සිදු වෙන බව අපට පැවසිය හැකි නොවේ.

කෙසේවුවත්, විශ්ව විද්‍යාලයේ එක් වසරක සමූහ ඡායාරූපයක් උදාහරණ වශයෙන් ගත් විට ක්‍රැකවර් මතු කරන තර්කය අපට මනාව පැහැදිලි වේ. එනම්, අපගේ සමූහ ඡායාරුව තුළ එම වසරේ එකට ඉගෙනුම ලැබූ සියලුම විද්‍යාර්ථීන් අඩංගු වන නමුත් ඉන් අපගේ ස්මෘතියේ ‍රැ‍ඳෙන්නේ අප සමඟ අන්තර්ක්‍රියා කරමින්, එකට ‍රැ‍ඳෙමින් , අප එකිනෙකාට වැදගත් අය යැයි තනි තනි පුද්ගලයාට හැ‍ඟෙන තැනැත්තන් පමණි. එනම් ඡායාරුවක් මඟින් කාලය සහ අවකාශය වඩා විශ්වසනීයව නිරූපණය වන නමුත් පුද්ගල ස්මෘතියේ ‍රැ‍ඳෙන්නේ නිරන්තරයෙන්ම එක් එක් තනි පුද්ගලයාට වැදගත් දැ පමණක් වේ. මෙහිදී සමහර වැදගත් දේ කාලය සහ අවකාශමය සන්තතියට පමණක් සීමා කළ නොහැකි නිසා ඡායාරුව සහ ස්මෘතිය අතර වෙනස වටහා ගැනීම වැදගත් යැයි ක්‍රැකවර් මතු කරන අදහස ඉතා වැදගත් වේ. එනම්, උදාහරණයක් මඟින් පැහැදිලි කරන්නේ නම්, පෙර සඳහන් කළ සමූහ ඡායාරූපයේම අපගේ ප්‍රියතම ආචාර්යවරයෙකු හෝ සමීපතම මිතුරෙකු හෝ අන්තර්ගත නොවෙන, අදාළ පුද්ගලයා එහි නොමැති වූ පමණින් ඔහු හෝ ඇයට අදාළ මතකයන් අපගේ මතකයෙන් ඈත් නොවේ. මේ අනුව ඡායාරුවකට වඩා පුද්ගල ස්මෘතිය තුළ වැදගත් වන්නේ අදාළ පුද්ගලයාගේ අභිප්‍රේරණ අනුව අදාළ සන්සිද්ධි පමණක් වන බව පැහැදිලිය. නමුත් මෙහිදී ක්‍රැකවර් මතු කරනුයේ, ස්මෘතිය තුළ ගබඩා වී ඇති දෑ විටෙක ක්ෂණිකව  අනාවරණයට අපහසු වන අතර  ඊට නිදහස් කරන ලද විඥානයක් අවශ්‍ය වන බවයි.

මෙහිදී ඓයිතිහාසිකවාදය සහ ඡායාරූප ශිල්පය සම්බන්ධ කරන ඔහු ඒතිහාසිකවාදය තුළ ඉතිහාසය හා සම්බන්ධ සෑම දෙයකම අන්තර්ගත වන්නාක් මෙන් ඡායාරුවකටත් අදාළ අවස්ථාව හා සම්බන්ධ සියල්ල හසුවෙන අතර ඒ සියල්ලම නිරූපණය වෙයි. එනමුත් මීට සාපේක්ෂව පුද්ගල ස්මෘතියට වැදගත් වන්නේ තමා හා බැඳුණු සමාජ සබඳතා, සිදුවීම් පමණි. ක්‍රැකවර් තර්ක කරන පරිදි සත්‍ය හෝ යථාර්ථය ගොඩ නැඟීම යන්නෙහි අර්ථය ඒ හා සම්බන්ධ සියල්ලම ඒකරාශී කොට දැක්වීමම නොවේ. මේ අනුව ඔහු තැත් දරන්නේ ඡායාරූ මඟින් පුද්ගල ස්මෘතිය අභිබවා යෑමට දරණ සමාජ තත්ත්වය විවේචනය කිරීමට වේ. එහිදී ඡායාරූ ගැන්ම මඟින් පුද්ගල ස්මෘතියේ වේල්ල විනාශ කරන බවට ඔහු අදහසක් ගෙන එයි. නමුත් බ්‍රෙෂ්ට් වැනි චින්තකයන් තර්ක කරනුයේ පුද්ගල ස්මෘතිය සඳහා ඡායාරූ අවශ්‍ය බවට වේ. කෙසේ හෝ ක්‍රැකවර් ගෙන එන තර්කය එදා ඔහු ජීවත් වුණු සමාජයට මෙන්ම නූතන සමාජයටත් එක ලෙස සමාන වන තත්ත්වයක් යැයි අපට තර්ක කළ හැක්කේ වත්මන් මිනිසා ද නිරන්තරයෙන්ම අදාළ අවස්ථාව රසවිඳිමින් , එකී අවස්ථාව ස්වකීය මතකයේ තැන්පත් කර ගන්නවාට වඩා, එය ඡායාරුවකට කැටි කොට ගෙන තමා සන්තකයේ මතකයක් වශයෙන් ‍රැස් කර ගන්නට වැඩි කැමැත්තක් දක්වන බව පෙනී යන හෙයිනි. මේ නිසාම ක්‍රැකවර් දකින පරිදි ස්වකීය පුද්ගල ස්මෘතියට වඩා ඡායාරූ තාක්ෂණයට වැඩි වැදගත්කමක් ලබා දෙන සමාජයක් බිහි වී ඇති බව පැහැදිලි වෙන්නේ, ඡායාරූ මඟින් අපගේ ස්මෘතිය ආක්‍රමණය කොට ඇති බව ප්‍රකට කරමිනි.



අන්තර්ක්‍රියාව සම්බන්ධ සමාජ නීති

චමත්කා දේවසිරි

(පහත දැක්වෙන්නේ ඇන්තනි ගිඩ්න්ස්ගේ (2006) ‘සෝශිඔලජි’ කෘතියේ ‘සෝශල් ඉන්ට‍රැක්ශ්න් ඇන්ඩ් එව්රිඩේ ලයිෆ්’ පරිච්ඡේදයේ අන්තර්ගත මානවංශක්‍රමවේදය පිළිබඳව දැක්වෙන තොරතුරු කිහිපයක පරිවර්තනයකි.)

අප පුරුද්දක් වශයෙන් අපේ හැසිරීම්වලදී සහ අන් අයගේ හැසිරීම් තේරුම් ගැනීමේදී නිර්වාචික සංඥා උපයෝගී කර ගන්නා නමුත්, අපගේ බොහෝ අන්තර්ක්‍රියා, අන් අය සමඟ කෙරෙන අවිධිමත් සාකච්ඡා තුළ හුවමාරු වන වාචික සංඥාවලින් සිදු කෙරේ. සමාජ ජීවිතයට භාෂාව මූලික වන බව සමාජවිද්‍යාඥයින් සැමවිටම පිළිගන්නා කරුණකි. කෙසේ වෙතත්, මෑතකදී මිනිසුන්ගේ එදිනෙදා සාමාන්‍ය සන්දර්භයන් තුළදී භාෂා භාවිතය ගැන විශේෂයෙන් සැලකිලිමත් වන එළඹුමක් වර්ධනය වී ඇත.

මානවංශක්‍රමවේදය යනු මිනිසුන් අන් අය කරන, විශේෂයෙන් කියන, දේවල්වලට අර්ථයක් දීමට භාවිතා කරන මානවංශ ක්‍රම- සාමාන්‍ය, ජන ක්‍රම- පිළිබඳ අධ්‍යනයයි. මෙම පදය, අප පහත සාකච්ඡා කරන, හැරල්ඩ් ගා’‍ෆින්කල් විසින් එකතු කර හඳුන්වා දෙන ලද්දකි. අපි සියල්ලෝම, සචේතනික අවධානයකින් තොරව මෙම ක්‍රම සාමාන්‍යයෙන් භාවිතා කරන්නමු. බොහෝවිට අපට සාකච්ඡාවකදී කියැවෙන දේ තේරුම් ගත හැකිවන්නේ එය කියැවෙන සමාජ සන්දර්භය අප දන්නේ නම් පමණි. මෙය ඒ ඒ වචන තුළ අන්තර්ගත වී නැති විය හැක. උදාහරණයක් හැටියට මේ සාකච්ඡාව ගමු (හෙරිටේජ් 1985):

A: මට අවුරුදු දහහතරක පුතෙක් ඉන්නවා.

B: ආ, ඒක ප්‍රශ්නයක් නෙවේ.

A: මට බල්ලෙකුත් ඉන්නවා.

B: ආ.. කනගා‍ටුයි ඒ ගැන.

ඔබ සිතන ආකාරයට කුමක්ද මෙහිදී සිදුවන්නේ? මේ දෙදෙනා අතර පවතින සම්බන්ධතාවය කුමක්ද? ඔබට මේ සාකච්ඡාව ගෙවල් හිමියකු සහ ගෙයක් කුලියට ගන්න අපේක්ෂා කරන අයෙකු අතර සිදුවන සාකච්ඡාවක් යැයි කීවොත්? එවිට මෙම සාකච්ඡාව ඔබට තේරුම් ගත හැක්කක් වනු ඇත: සමහර ගෙවල් හිමියෝ දරුවන් සිටින අයට ගෙවල් දෙන නමුත් සුරතල් සතුන් ඇති කරන අයට ගෙවල් දීමට මැලි වෙති. අප මෙම සමාජ සන්දර්භය නොදන්නේ නම්, Bගේ ප්‍රතිචාර Aගේ කියමන්වලට කිසිඳු සම්බන්ධයක් නැතැයි සිතනු ඇත. අර්ථයේ කොටසක් වචනවල ගැබ් වී ඇත. කොටසක් සමාජ සන්දර්භය තුළින් අර්ථය පිළිබිඹු වන ආකාරය තුළ ගැබ් වී ඇත.

සම්මත කරගත් අර්ථ

එදිනෙදා සාමාන්‍ය කතාබහේ කිසිඳු වැදගත්කමක් නැති කථන ස්වරූප තුළින් පවා කථිකයන් විසින් සංකීර්ණ සහ සම්මත යැයි අනුමාන කෙරෙන ඥානය ගෙන හැර දැක්වේ. ඇත්ත වශයෙන් කියතොත්, අපගේ එදිනෙදා කතාබහ පවා ඉතා සංකීර්ණයි. මෙම හේතුව නිසා මිනිසකු සමඟ බොහෝ වේලාවක් දක්ෂ ලෙස සාකච්ඡාවේ යෙදෙන්නට, දැනට පවතින දියුණුම සහ නවීනතම පරිගණක පවා සකස් කළ නොහැකි වී ඇත. එදිනෙදා කතාබහේදී භාවිතා වන වචනවලට සෑමවිටම නිශ්චිත අර්ථ නැත. අපි අපට කීමට අවශ්‍ය දෙය, ඊට පසුබිම් වන, වාචිකව ප්‍රකාශ නොවන උපකල්පන තුළින් ‘සකස් කර’ ගන්නෙමු. මරියා ‘ඊයේ ඔයා මොනවද කළේ?’ කියා ටොම්ගෙන් ඇසුවොත්, එම ප්‍රශ්නයේ වචන තුළින් ඇඟවෙන නිශ්චිත පිළිතුරක් නැත. දවසක් කියන්නේ දිග කාලයක්. එමනිසා, ටොම්ට පහත ආකාරයට ප්‍රතිචාර දැක්වීම තර්කානුකූල විය හැක. ‘මං ඉතිං, 7.16ට ඇහැරුණා, 7.18ට මං ඇ‍ඳෙන් බැස්සා, නාන කාමරයට ගිහිං මං දත් මදින්න පටන් ගත්තා. 7.19ට මං වතුර මල විවෘත කළා…’ එනමුත් මෙම ප්‍රශ්නය තුළින් මරියා බලාපොරොත්තු වන්නේ කුමන ආකාරයේ ප්‍රතිචාරයක් ද කියා, ටොම් සහ මරියාට අනුව මොන මොන ක්‍රියාකාරකම් මේ ප්‍රශ්නයට අදාළ ද කියා, සහ ටොම් සතියේ එක් නිශ්චිත දිනයකදී සාමාන්‍යයෙන් කරනා දේවල් මොනවාද කියා අපි තේරුම් ගන්නෙමු.

ගා’‍ෆින්කල්ගේ අත්හදා බැලීම්


අප අපගේ සාමාන්‍ය සාකච්ඡා සංවිධානය කරගන්නා ‘පසුබිම් අපේක්ෂාවන්’ හැරල්ඩ් ගා’‍ෆින්කල් (1963) තම ශිෂ්‍යයන් සමඟ සිදුකළ අධ්‍යනයන් තුළින් ඉස්මතු කර දක්වා ඇත. මෙම ශිෂ්‍යයන්ට මිත්‍රයෙකු හෝ ඥාතියකු සමඟ සාකච්ඡාවක යෙදෙමින්, එහිදී කියැවෙන සාමාන්‍ය ප්‍රතිචාර සහ කියමන් තුළින් මතුවන අර්ථ නිශ්චිත කර ගැනීමට ක්‍රියාකාරී ලෙස යොමු වීමට උපදෙස් දෙන ලදී. අයෙකු ‘සුභ දවසක් වේවා’ යැයි කිවහොත්, ‘මොන ආකාරයේ සුභබවක් ද ඔබ අදහස් කරන්නේ?’, හෝ ‘ඔබ දවසේ කුමන කොටස ගැන ද කතා කරන්නේ?’ යන ආදී වශයෙන් ප්‍රතිචාර දක්වන්න යැයි මෙම ශිෂ්‍යයන්ට පවසා ඇත. මේ ආකාරයට සිදුවුණු එක් දෙබසක් පහත දැක්වේ. (S යනු මිත්‍රයෙකි, E යනු ශිෂ්‍යයා ය.)

S: ඔයාට කොහොමද?

E: ඒ කියන්නේ? මගේ සෞඛ්‍ය ද, මගේ මූල්‍යමය තත්ත්වය ද, මගේ පාසල් වැඩ ද, මගේ මානසික තත්ත්වය ද, මගේ..?

S: [මුහුණ රතු වී, කර කියාගත දෙයක් නැතිව]: මේ බලන්න! මං ආචාරශීලී වෙන්න එහෙම ඇහුවෙ. ඇත්තම කියනව නං, ඔයාට කොහොමද කියලා දැනගන්න මට කිසි උවමනාවක් නෑ.

මෙලෙස කථනයේ සුළු සම්මුතීන් අනුගමනය නොකළ විට මිනිසුන් මෙතරම් කලබල වන්නේ ඇයි? මෙයට පිළිතුර වන්නේ, අප පවසන දේවල් සහ ඒවා පවසන්නේ ඇයි ද යන්න සම්බන්ධයෙන්, ප්‍රකාශයට පත් නොකෙරෙන, අප සාමූහිකව පිළිගන්නා, සංස්කෘතික උපකල්පනයන් මත අපගේ එදිනෙදා සමාජ ජීවිතයේ ස්ථාවරත්වය සහ අර්ථවත්භාවය රඳා පැවතීමයි. අපට මේවා දෙන ලද දේවල් වශයෙන් භාරගත නොහැකි නම්, අර්ථවත් සන්නිවේදනය කළ නොහැක්කක් වනු ඇත. ඕනෑම ප්‍රශ්නයකට හෝ සාකච්ඡාවක කොටසකට හෝ අනතුරුව, ගා’‍ෆින්කල්ගේ පර්යේෂණයකදී මෙන්, විශාල ‘ගවේෂණ ක්‍රියාවලියක්’ ඇති වුණ හොත්, අන්තර්ක්‍රියාව කඩා වැටෙනු ඇත. මේ ආකාරයට මුලදී කථනයේ නොවැදගත් සම්මුතීන් වශයෙන් හැඟුණු දේ සමාජ ජීවිතයේ නිර්මාණයට මූලික වන බව අපට පෙනේ. එම නිසා මේවා උල්ලංඝනය කිරීම බරපතළ කරුණකි. එදිනෙදා ජීවිතයේ දී, මිනිස්සු සමහර අවස්ථාවන්හිදී උවමනාවෙන් ප්‍රකාශයට පත් නොකෙරෙන දැනුම පිළිබඳ නොදැනුවත්බවක් මවාපාති. අන් අයට බලාපොරොත්තු නොවූ ආකාරයකට විරෝධය පෑමට, අන් අය විහිළුවට ලක් කිරීමට, අන් අය අපහසුතාවයට පත් කිරීමට හෝ කියන ලද දෙයෙහි වෙනත් අර්ථ කෙරෙහි අවධානය යොමු කරවීමට මිනිස්සු මේ ආකාරයට ක්‍රියා කරති. මවක සහ නව යෞවන වියෙහි පසුවන දරුවකු අතර ඇති වන මෙම සාකච්ඡාව සලකා බලන්න.

මව: ඔයා කොහෙද යන්නෙ?

දරුවා: එළියට.

මව: මොනවද කරන්න හදන්නේ?

දරුවා: මුකුත් නෑ.

මෙම ගැටවරයාගේ ප්‍රතිචාර ගා’‍ෆින්කල්ගේ පර්යේෂණවට සම්පූර්ණයෙන් විරුද්ධ ප්‍රතිචාර වේ. ගා’‍ෆින්කල්ගේ පර්යේෂණයක දී මෙන්, සාමාන්‍යයෙන් නොකෙරෙන ආකාරයට, ප්‍රශ්න කිරීමෙන් බැහැර වන මෙම ගැටවරයා සුදුසු ප්‍රතිචාර දැක්වීම පවා ප්‍රතික්ෂේප කරයි. ඔහුගේ ප්‍රතිචාරවලින් ඉඳුරා ප්‍රකාශ වන්නේ, ‘තමන්ගේ වැඩක් බලාගන්න!’ යන්නයි.

මෙම පළමුවන ප්‍රශ්නයට වෙනත් සන්දර්භයක් තුළ වෙනත් පුද්ගලයකුගෙන් වෙනස් ප්‍රතිචාරයක් ලැබිය හැක:

A: ඔයා කොහෙද යන්නෙ?

B: මං මේ වංගුව වටේට හිමින් යනවා.

B උවමනාවෙන් උපහසාත්මක ලෙස කනස්සල්ලක් ප්‍රකට කිරීමට Aගේ ප්‍රශ්නය වැරදියට අර්ථකථනය කරයි. කථනයේ ප්‍රකාශයට පත් නොවන උපකල්පනයන් උවමනාවෙන් වැරදියට තේරුම් ගැනීම මත හාස්‍යය සහ උපහාසය පෝෂණය වේ. මෙවැනි තත්ත්වයන් තුළ, මෙය සිනහව ඉපැදවීමට ගැනෙනා උත්සහයක් බව අදාළ පාර්ශ්වයන් දන්නේ නම්, අවදානම් සහගතබවක් නැත.

කාල් මෑන්හයිම්ට අනුව ‘සිතීම’ යනු කුමක්ද?

චමත්කා දේවසිරිclip_image002

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ සිව්වන වසරේ ඥානය පිළිබඳ සමාජවිද්‍යාව පාඨමාලාවේ අමතර කියැවීම් වශයෙන් නිර්දේශිත කාල් මෑන්හයිම්ගේ ‘අයිඩියලොජි ඇන්ඩ් යුටෝපියා’ කෘතියේ, මිනිස් සිතීමේ සමාජයීය ප්‍රභවය පිළිබඳ කියැවෙන උද්ධෘත කිහිපයක් පරිවර්තනය කර දැක්වීමට කැමැත්තෙමි. හන්ගේරියාවේ උපන් යුදෙව් ජාතික කාල් මෑන්හයිම් ඥානය පිළිබඳ සමාජවිද්‍යාවේ වර්ධනයට දැඩි බලපෑමක් ඇති කළ සමාජ විද්‍යාඥයෙකි. ‘අයිඩියලොජි ඇන්ඩ් යුටෝපියා’ (1936) ලිවීමදී මෑන්හයිම්ගේ අරමුණ වූයේ "පොදු ජීවිතය තුළ සහ දේශපාලනය තුළ සාමූහික ක්‍රියාකාරීත්වයේ මෙවලමක්" වශයෙන් "සිතීම" ක්‍රියාකාරී වන ආකාරය විමර්ශනය කිරීමයි.

  • "ඥානය පිළිබඳ සමාජවිද්‍යාවේ මූලික තර්කය වන්නේ සමාජයීය ප්‍රභවයන් නොපැහැදිලිව සහ සැඟවී පවතින තාක්කල්, නිවැරදිව තේරුම් ගත නොහැකි, සිතීමේ ක්‍රම තිබෙන බවය" (පි. 2).
  • "සිතීමේ හැකියාව ඇත්තේ පුද්ගලයාට පමණක් බව ඇත්තෙන්ම සත්‍යයකි. පුද්ගලයන්ගේ ඔළුවලට උඩින් හා ඔවුන් වෙනුවෙන් සිතන්නාවූ සහ පුද්ගලයා හුදෙක් එහි අදහස් ප්‍රතිනිශ්පාදනය කරන්නාවූ සාමූහික මනස වැනි පාරභෞතික වස්තුවක් නැත. ඒ කෙසේ වෙතත්, මේ තුළින් පුද්ගලයකු පොළඹවන්නාවූ සියලු අදහස්වල සහ භාවයන්වල ප්‍රභවය ඔහු තුළම ඇතිවන බවත්, ඒවා නිවැරදිව අර්ථ දැක්විය හැක්කේ හුදෙක් ඔහුගේ ජීවන අත්දැකීම් මත පදනම් වී බවත් යන නිගමනයන්ට එළැඹීම වැරදිය" (පි. 2).
  • "එක් පුද්ගලයෙක් නිරීක්ෂණය කිරීමෙන් පමණක් භාෂාවක් තේරුම් ගැනීමට හෝ අත්පත් කර ගැනීමට ගන්නා උත්සහය වැරදි වන සේ ම (මන්ද යත්, ඔහු කථා කරන්නේ ඔහුට මාර්ගය සකසා දුන් සමකාලීනයන් සහ පූර්වකාලීනයන්ගේ භාෂාවක් මිස, ඔහුගේම භාෂාවක් නොවන නිසා), එක් පුද්ගලයකුගේ මනස තුළ යම් දෘෂ්ටියක සම්භවයට පමණක් අදාලව එම දෘෂ්ටියේ සමස්තය තේරුම් කිරීම වැරදිය" (පි. 2-3).
  • "ඔහු කථාකරන්නේ ඔහුගේ සමූහයේ භාෂාවයි; ඔහු සිතන්නේ ඔහුගේ සමූහය සිතන ආකාරයටයි" (පි.3).
  • "ඔහුට ඔහුගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා සොයාගත හැක්කේ සමහර වචන සහ ඒවායෙහි අරුත් පමණකි. මේවා අවට ලෝකය වෙත එළැඹීමට ඇති ප්‍රවේශ මාර්ග විශාල වශයෙන් නිර්ණය කරනවා පමණක් නොව, මෙතෙක් දුරට යම් යම් දේවල් සමූහයට හෝ යම් පුද්ගලයකුට ඉන්ද්‍රියගෝචර වී ඇත්තේ, එයට ළඟා විය හැකි වී ඇත්තේ කුමන කෝණයන්ගෙන්ද සහ ක්‍රියාවේ කුමන සංදර්භයන් තුළද යන්නද ඒත් සමඟම පෙන්වා දෙයි" (පි.3).
  • "ඥානය පිළිබඳ සමාජවිද්‍යාව උත්සහ කරන්නේ පුද්ගලික වශයෙන් වෙනස් වූ සිතීම් හුදෙක් ඉතා සෙමින් සහ ක්‍රමිකව මතුවන්නාවූ, ඓතිහාසික- සමාජයීය තත්ත්වයක සංයුක්ත වාතවරණයක් තුළ සිතීම තේරුම් ගැනීමටයි. මේ අනුව, සිතන්නේ සාමාන්‍ය වශයෙන් මිනිසුන් නොව, සිතීම සිදුකරන්නේ හුදෙකලා වුණු පුද්ගලයින් ද නොව, සිතීම සිදුකරන්නේ යම් නිශ්චිත අවස්ථාවන්වලට ප්‍රතිචාර දැක්වීම සඳහා තම සාමූහික තත්ත්වය පිලිබිඹු කරන්නාවූ නිමක් නැති ප්‍රතිචාර මාලාවක් තුළින් සිතීමේ යම් විලාශයක් ගොඩනඟා ගෙන ඇති යම් සමූහයක මිනිසුන්ය" (පි. 3).


  • "වඩා නිවැරදිව කිවහොත්, එක් පුද්ගලයෙක් සිතනවා යැයි කීම වැරදිය. යම් පුද්ගලයෙකු ඔහුට පෙර අන් අය විසින් සිතා ඇති දේ තව දුරට සිතීම සඳහා සහභාගී වෙනවා යැයි කීම වඩා නිවැරදිය. ඔහු යම් අවස්ථාවකට ඔබින සිතීමේ රටාවන් සමඟ යම් උරුම වූ අවස්ථාවකට මුහුණ දෙන අතර ඔහු උරුමයෙන් ලද ප්‍රතිචාර විධි මත විස්තාරණය කිරීමට උත්සහ කරයි, එසේත් නැතිනම්, සිය අවස්ථාවේ වෙනස්වීම් නිසා උද්ගත වී ඇති අළුත් අභියෝගවලට වඩා උචිත ලෙස මුහුණ දීම සඳහා වෙනත් ප්‍රතිචාර ආදේශ කිරීමට උත්සහ කරයි. මේ අනුව සෑම පුද්ගලයකුම යම් සමාජයක් තුළ හැඳී වැඩීම හේතුවෙන් දෙආකාරයකින් පූර්වනිර්ණයකට පාත්‍ර වී ඇත: එක් අතකින් ඔහුට හමුවන්නේ කලින් සකස් කරන ලද අවස්ථාවන් ය, අනෙක් අතට ඔහුට එම අවස්ථාව තුළ කලින් සකසන ලද සිතීමේ සහ ක්‍රියා කිරීමේ රටාවන් ද හමු වේ" (පි. 3).
  • "සමූහයක ජීවත් වන මිනිසුන් හුදෙක් වෙන් වූ පුද්ගලයන් ලෙස භෞතික වශයෙන් පවතිනවා පමණක් නොවේ. එමෙන්ම ඔවුන් අවලෝකනය කරන්නාවූ මනසක් වැනි යමක වියුක්ත මට්ටම් තුළින් ලෝකයේ වස්තූන් හා නොගැටෙන්නා සේම, ඔවුන් එය කරන්නේ විශේෂයෙන් හුදෙකලා වුණු ජීවීන් වශයෙන් ද නොවේ. ඊට පරස්පරව, මිනිස්සු නන් අයුරින් සංවිධානය වූ සමූහ තුළ එකිනෙකා සමඟ සහ එකිනෙකාට විරුද්ධව කටයුතු කරන අතරම, එකිනෙකා සමඟ සහ එකිනෙකාට විරුද්ධව සිතීම ද සිදු කරති. සමූහවලට බැඳී පවතින මෙම පුද්ගලයෝ තමන් අදාල වන සමූහවල ලක්ෂණවලට සහ තත්ත්වයන්ට අනුකූල වන පරිදි අවට ලෝකයේ ස්වභාව ධර්මය සහ සමාජය වෙනස් කිරීමට හෝ යම් තත්ත්වයක පවත්වා ගැනීමට හෝ උත්සුක වෙති. මෙම සාමූහික ක්‍රියාවලිය තුළ වෙනස් කිරීමට හෝ යමක් ඒ ආකාරයෙන්ම පවත්වා ගැනීමට ඇති අභිමතයේ මෙහෙය වීම, ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්න, ඔවුන්ගේ සංකල්ප, සහ ඔවුන්ගේ සිතීමේ විධි උපදවන්නාවූ මෙහෙයුම් සාධකය සම්පාදනය කරයි" (පි.3-4).

Are politicians for the people or are people for the politicians?

S. Jegan Prakash

In a democratic country it is commonly believed that politicians elected by people are bound to ensure the wellbeing of the public. We know that Sri Lanka is identified as a democratic nation in the world. And in our country too we can see the democratic procedure of electing political leaders to represent the people in the parliament. The parliament is the place where the law of the country ruled is made.

There are two main factors which forced me to write this article on this particular topic. The first reason is the fact that the government was recently considering to introduce a new law according to which the national anthem should be sung only in Sinhala language, the mother tongue of the majority of Sri Lankans. Had this law been passed, the national anthem could not have been sung in Tamil or any other language. It is a well known fact that in 1977 with the great constitutional changes, the Sinhala version of national anthem created by late Ananda Samarakoon was directly translated to Tamil without a single change in the meaning. Since then until today singing the national anthem in Tamil has been practiced by Tamil and Muslim people for about thirty years.

It is a matter of concern that now some political leaders who have contributed largely to sabotage the nation’s economy are pretending to be people who love our nation more than their life. Their argument is that singing the national anthem in several languages in one country can create an ethnic conflict between the majority and the minorities. According to my point of view even considering to introduce a law which says that the national anthem should be sung only in Sinhala, is a childish activity of our shortsighted politicians. One thing that must be understood by everyone is that abolishing the rights people have been enjoying for years could affect people’s minds adversely.

After the ruthless thirty years of war, now people in the north and south have begun to live a new life with new hopes and aspirations. In a situation like this, considering to introduce a law such as this is a wrong step by politicians. What I think is that they try to get some personal political benefits by introducing such a law. Indeed people have numerous economic and social problems. Politicians must take some immediate measures to address these problems instead of creating unwanted problems among people who have received a lease of life after the end of the merciless war.

At this moment in the country people and made to face serious problems due to the soaring price of essential goods. This critical situation has forced the people to reduce the number of meals they normally eat per day and to compromise on the basic needs of their children. Parents find it difficult to facilitate their children’s education. Although the government is playing its own trumpet by presenting false data that the resettlement process in the North and East has been completed, people displaced by the war are experiencing psychosocial problems in various ways. As a responsible group of people, parliamentarians should work to solve people’s problems. However, in Sri Lanka it is disappointing to say that politicians have failed to do so. As far as my knowledge is concerned, this national anthem matter is a kind of strategy of cunning, visionless politicians with the aim of making the minority of Sri Lanka to feel an inferiority complex within them.

The ridiculous thing is that some senior politicians endeavor to make people believe whatever the lie they tell in the parliament. One of the senior ministers recently said that since the national anthem in India was sung in the Hindi language only (the language of the majority in India), in Sri Lanka the national anthem should be sung only in Sinhala language. All the parliamentarians have nodded to this statement. In accordance with the knowledge I have accumulated the national anthem in India “Vande Madaram” is in Bengali, the mother tongue of a specific small group of people in India called Bengalis. One point is obvious – politicians repeatedly come up with false claims and expect people to believe them.

It is sad to say that politicians who have come to parliament with the immense support of Tamils and Muslims, the representatives of the minority of our country except the TNA parliamentarians were in a grave silence while this special discussion was taking place in the parliament. As most of the parliamentarians were silent, one of the senior ministers who does not have a single educational qualifications to represent the parliament was expressing his own ideas over this national anthem matter as he wished. It is not an easy task to avoid incidents as this when wrong people are in the wrong places. When the basic rights of their people are severely violated, sabotaged and ridiculed, they were silent. However, people bring politicians to power sacrificing and dedicating their life, only to see how the politicians lead luxurious lives afterwards. This brings me to the question ‘Are politicians for people or are people for politicians?’

The next disappointing fact that pushed me to write this article is the silence of upcountry politicians on the occasion when the price of wheat flour was increased suddenly by a big amount. It is apparent that the consumption of wheat flour is very high among estate workers. For the estate Tamil people wheat flour is the substance by which they can make rotty or something else in shorter period of time that it takes to cook rice. Using wheat flour is convenient for them since women leave their home for work early in the morning.

Recently I got an opportunity, (given by an INGO called Mercy Corps) to work as a researcher in the plantation areas. I worked in three districts Nuwara Eliya, Badulla and Ratnapura where the cash crops such as tea and rubber are widely cultivated. During the research I found out that people in estates consume food made out of wheat flour since it reduces the hunger they feel when they are engaged in hard work in the estates. The present government is not concerned about the estate sector people. That is why the president forgot to talk about the people in estate sector when he presented the budget for 2011 in the parliament.

It is important to note that upcountry politicians have been calm and quite in the face of burning problems of estate people. Because of this, the government is also taking the maximum opportunities to marginalize this poverty-ridden, backward, and illiterate community. It is certain that politicians from plantations will never discuss the problems of estate people in the parliament, as they know very well that as long as these problems are prevailing they can do their money making business of politics. Finally, I can say that the problems of estate sector people provide immense opportunities for politicians to improve their own lives.

ඡායාරූප මගින් තොරතුරු සමාජය නිරූපනය වන ආකාරය (කොළඹ නාගරික සමාජ අවකාශය ඇසුරෙන්)

එම්.ජී.එල්. මහේෂ් පේ‍්‍රමරත්න

එස්. ජගන් ප‍්‍රකාශ්

හසිත පීරිස්

පී.ජී. පබසරා සෙව්වන්දි

එෆ්. සරුනා

ටී. ගයාෂාණි ප‍්‍රනාන්දු


පුද්ගලයන් ජීවත්වන සමාජ සන්දර්භ පිළිබඳව අවබෝධ කරගැනීමේදී ”තොරතුරු සමාජය” යන සංකල්පය වැදගත් වේ. විකිපීඩියා විශ්ව කෝෂය තොරතුරු සමාජය යන්න නිර්වචනය කර ඇත්තේ ”සුවිශේෂ ආර්ථික, දේශපාලන හා සංස්කෘතික කි‍්‍රියාකාරකම් පිළිබඳව තොරතුරු නිර්මාණය කරන, බෙදාහරින, භාවිත කරන, අනුකලයන කරන හා නිරූපණය කරන සමාජයක් ලෙසය” (විකිපීඩියා විශ්ව කෝෂය 2011). මෙම නිර්වචනය අනුව දැකිය හැක්කේ තොරතුරු සමාජය තුළ විවිධ සමාජ ක‍්‍රියාකාරකම් සිදුවන අතර, එම කි‍්‍රයාකාරකම් හා තොරතුරු විවිධාකාරයෙන් බැඳී ක‍්‍රියාත්මක වන බවයි. මෙහිදී තොරතුරු යනු ”හුදෙක් අන්තර්ජාලය පමණක් නොව, විවිධ මාධ්‍යවල බලපෑම හෝ විවිධ නිෂ්පාදන මාධ්‍ය පිළිබඳ කතිකාවක් ද වේ” (විකිපීඩියා විශ්ව කෝෂය 2011). ඉහත සමස්ත අදහස් දැක්වීමට අනුව දැකිය හැක්කේ තොරුතුරු සමාජය යනු විවිධ සමාජ ක‍්‍රියාකාරකම් සම්බන්ධව, විවිධ ජන සන්නිවේදන මාධ්‍යයන් මගින් තොරතුරු මත පදනම් වී ක‍්‍රියාත්මක වන සමාජ ව්‍යූහයක් බවයි.

මෙම ලිපිය මගින් මූලික වශයෙන් කොළඹ නගරය තුළ 2011 වර්ෂයේ පෙබරවාරි මස 08 දින පෙ.ව. 9.30 සිට 11.30 දක්වා කාලය අතරතුර ගත් ඡායාරූප මත පදනම් වී කොළඹ නාගරික සමාජ අවකාශය තුළ ඉහත අර්ථ දක්වන ලද තොරතුරු සමාජය ක‍්‍රියාත්මක වූ ආකාරය පිළිබඳ විශ්ලේෂණාත්මක ඉදිරිපත් කිරීමක් සිදු කරනු ලැබේ. නමුත් මෙම ඡායාරූප තුළට කොළඹ නාගරික සමාජ අවකාශය තුළ පවතින සෑම සමාජ සන්දර්භයක්ම ඇතුළත් නොවන බවත්, ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම ශ‍්‍රී ලංකා මධ්‍යම බස් නැවතුම්පල අවට ප‍්‍රදේශය පමණක් මෙම විශ්ලේෂණයට ඇතුළත් වී ඇති බව සැලකිය යුතුය. මෙම විශ්ලේෂණයේ ඉදිරි කොටසින් මෙම සමාජ අවකාශය තුළ තොරතුරු සමාජය ක‍්‍රියාත්මක වූ විවිධ ස්වරූපයන් පිළිබඳව ඉදිරිපත් කරන අතර, අවසානයේදී සමස්තය පිළිබඳ සමාලෝචනයක් ද ඉදිරිපත් කෙරේ.

කොළඹ නාගරික සමාජ අවකාශය තුළ තොරතුරු සමාජය කි‍්‍රයාත්මක වූ ආකාරය


Anne Mcclintock (1995) දක්වා ඇත්තේ ගෝලීය වෙළඳ දැන්වීම්, යුරෝපයේ අධිරාජ්‍යයන්ගේ රුචිකත්වය හා ඔවුන්ගේ ව්‍යාප්තිය සඳහා දැන්වීම් මාධ්‍ය යොදාගත් බව දක්වයි (උපුටා ගත්තේ Neloufer De Mel ගෙනි 56). මෙම ඡායාරූපයෙන් ද දැක්වෙන්නේ කාර්යබහුල වීදියක්දී දේශපාලන මතවාදය ජනතාව වෙත පොස්ටර් මාධ්‍ය උපයෝගි කරගෙන ප‍්‍රචාරණය සිදු කෙරෙන ආකාරය වේ.


අතිශය කාර්යබහුල සංඝරාජ මාවතෙහි පිහිටි පොදු වෙළඳපලෙහි සපත්තු වෙළඳසැලක වෙළෙන්දෙක් කොතරම් කාර්යබහුල පුද්ගලයෙකු වුවද ලැබෙන විවේකය තුළ දී මුදිත මාධ්‍යට අයත් වන පුවත්පත් මාධ්‍ය උපයෝගි කරගෙන තොරතුරු ලබාගන්නා ආකාරය නිරූපනය වේ.


ඉතා කාර්යක්ෂම හා පහසු ක‍්‍රමයකින් ක‍්‍රිකට් වැනි ජනප‍්‍රිය ක්ෂේත‍්‍රයන් හා ජනපි‍්‍රය පුද්ගලයන් උපයෝගී කරගෙන වෙළඳ ප‍්‍රචාරණය හරහා ජනතාව වෙත තෙරතුරු සන්නිවේදනය කිරීමේ අවස්ථාවක් මෙම ඡායාරූපයෙන් දැක්වේ.


කාර්යබහුල වීදියක පුද්ගල චර්යාව පාලනය කිරීම පිණිස තොරතුරු සමාජයේ භාවිතයන් ක‍්‍රියාත්මක වන ආකාරය මෙම ඡායාරූපයෙන් දැක්වේ. මෙහිදී මාර්ග සංඥා පුවරු, රථවාහන අංශයේ පොලිස් නිලධාරියා, මාර්ගයේ කහ ඉර, යකඩ වැඩ වැනි දේ මගින් පුද්ගලයන් මෙම සමාජ අවකාශය තුළ හැසිරිය යුතු ආකාරය පිළිබඳ තොරතුරු සන්නිවේදනය කිරීම සිදු වේ.


සංඝරාජ මාවත තුළ පිහිටි පලතුරු අලෙවිසැලෙක එක් එක් පලතුරුවල මිල ගණන් ප‍්‍රදර්ශනය කරමින් පාරිභෝගිකයා දැනුවත් කරන අන්දම නිරූපනය වේ.


ජංගම දුරකතන අලෙවි සැලක් තුළ පාරිභෝගිකයෙකු විසින් තොරතුරු සමාජය තුළ නූතන තාක්ෂණය සමඟ බැඳී පවතින කාර්යක්ෂම සන්නිවේදනය මාධ්‍යයක් ලෙස භාවිත කරනු ලබන ජංගම දුරකථනයක් පිළිබඳව තොරතුරු විමසන ආකාරය මින් නිරූපනය වේ. මෙහිදී සෘජු වාචික සන්නිවේදනය උපයෝගි කරගෙන මූලික වශයෙන් තොරතුරු හුවමාරු වන ආකාරයක් ද දැකිය හැකිය.


ජනාකීර්ණ වීදියක කාන්තාවක් විසින් පුරුෂයෙකුගෙන් වෙලාව විමසීමෙන් තොරුතුරු සන්නිවේදනය කරගන්නා ආකාරය නිරූපනය වේ.


පුද්ගලයන්ට සංකීර්ණ සමාජ අවකාශයක් තුළ තමන් විසින් යා යුතු දිශාව පිළිබඳ නිවැරදිව තොරතුරු සන්නිවේදනය කරගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වන අතර, මෙම ඡායාරූපයෙන් නිරූපනය වන්නේ එලෙස සංකීර්ණ ප‍්‍රවාහන පද්ධතිය තුළ ගමනාගමනය සිදුවන මාර්ගයක් පිළිබඳව තොරතුරු සන්නිවේදනය වන එක් ආකාරයක් පිළිබඳව වේ.


මෙම ඡායාරූපයෙන් දැක්වෙන්නේ මැනිං වෙළඳපොළ හා ඔවුන්ගේ ත‍්‍රීරෝද රථ සේවාව පිළිබඳ පාරිභෝගික ජනතාව දැනුවත් කිරීම හා පාරිභෝගිකයාට තම අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමට අවකාශයක් සපයා ඇති ආකාරය නිරූපනය කරන බලන ප‍්‍රචාරණ ක‍්‍රමයකි.


ගමන් මළු අලෙවි සැලක් තුළ පුවත්පතක් ඇසුරින් තොරතුරු සන්නිවේදනය කරගැනීමේ අවස්ථාවක් මෙම ඡායාරූපයෙන් දැක්වේ.


පූර්ව ශිෂ්ටාචාර යුග පසු කරමින් පශ්චාත් නූතන සමාජ තෙක් පියනගා ඇති වර්තමාන සමාජ ලෝකය මේ වන විට ගෝලීයකරණයේත්, උසස් දියුණු තාක්ෂණයේත් පහස අත්විඳිමින් සිටී. එබැවින් සූසන් සොන්ටැග් ද දක්වන පරිදි අතීතයට සාපේක්ෂව තාක්ෂණයේ දියුණුවත් සමඟ ඉතා විශාල ප‍්‍රමාණයේ සිට ඉතා කුඩා පහසුවෙන් රැගෙන යා හැකි මට්ටම තෙක් දියුණුව ඇති කැමරා හරහා ඡායාරූප ලබාගැනීම යන්න ඉතා පහසු දෙයක් බවට පත් වී තිබේ. මෙවැනි තත්ත්වයක් මගින් ලබාගත් ඡායාරූප ඇසුරු කරගනිමින් මෙම ලිපිය මගින් උත්සහ ගනු ලැබුයේ නාගරික සමාජ අවකාශයක් තුළ තොරතුරු සමාජය කි‍්‍රියාත්මක වන ආකාරය පිළිබඳව ඉදිරිපත් කිරීමට වේ.

මෙම ලිපිය තුළ දක්වන ලද ඡායාරූප මගින් දැකිය හැකි වූයේ වෙළඳ දැන්වීම්, දැන්වීම් පුවරු, ඡායාරූප, පුවත්පත්, වාචික සන්නිවේදනය, සංඥ පද්ධති යනාදී විවිධ සන්නිවේදන මාධ්‍ය ඔස්සේ ජනතාව වෙත තොරතුරු සන්නිවේදනය සිදුවන බවයි. එහිදී මෙම විවිධ මාධ්‍ය උපයෝගි කරගනිමින් දේශපාලන, ආර්ථික හා සමාජ වශයෙන් විවිධ ක්ෂේත‍්‍රයන් පිළිබඳ තොරතුරු සන්නිවේදනය සිදු කර ඇති බව දැකිය හැකිය.

මේ අනුව තොරතුරු සමාජය පිළිබඳ ඉදිරිපත් කළ මෙම ලිපිය මගින් අවසන් වශයෙන් දැක්විය හැකි වන්නේ කොළඹ නාගරික සමාජ අවකාශයක් තුළ දේශපාලන, ආර්ථික, සමාජ හා සංස්කෘතික යනාදී විවිධ ක්ෂේත‍්‍රයන් පදනම් කරගනිමින් විවිධ සන්නිවේදන මාධ්‍ය උපයෝගි කරගනිමින් තොරතුරු සන්නිවේදනය සිදුවීම හෙවත් තොරතුරු සමාජයක් ක‍්‍රියාත්මක වන බවයි.

තොරතුරු සමාජය – ගාලූ මුවදොර ආශ‍්‍රිතව ලබා ගත් ඡායාරූප ඇසුරින්

වර්ණ කුලසූරිය

නිරෝෂා රුවන්පතිරණ

මධුරංගනී පොල්ගොල්ල

දිනූෂිකා ජයලත්

ධම්මිකා ජයසිංහ



තොරතුරු සමාජයක් (Information Society ) යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ තොරතුරු, දැනුම සමඟ සන්නිවේදන තාක්ෂණය එකිනෙකට එකතු වීමයි. තොරතුරු සමාජයක් යන්න විවිධ අදහස් ඉදිරිපත් වී ඇත. එනම්,

“තොරතුරු තාක්ෂණ පශ්චාත් කාර්මීකරණ සමාජයේ සංස්කෘතික දේශපාලනික සහ සමාජීය ජීවිතය විපර්යාසයට ලක් කරයි. පශ්චාත් කාර්මීකරණ සමාජය තොරතුරු නිෂ්පාදනය හා බෙදා හැරීම මත පදනම් වී ඇත” (Webfinance 2011).

එනම් තොරතුරු සමාජයක් තුළ දී සංස්කෘතික, දේශපාලනික, සමාජීය වශයෙන් දැනුම, තාක්ෂණය සමඟ තොරතුරු එකිනෙකට සන්නිවේදනය වේ. මෙහි දී ඩැනියෙල් බෙල් (Daniell Bell) ගේ Coming of post industrial Society (1975) කෘතිය වැදගත් වේ. එහි දී “තොරතුරු සමාජය” යන නව අදහස සමාජය තුළ ඇතිවන ආකාරය ඔහුගේ පශ්චාත් කාර්මීකරණ න්‍යාය තුළින් පෙන්වා දී ඇත. 1980 දී ඔහු තොරතුරු (Facts) හා දැනුම (Knowledge) යන්නට ඉදිරියෙන් පශ්චාත් කාර්මීකරණය යන්න යොදන අතර පරිගණක හා සන්නිවේදන තාක්ෂණය සමග අනාගතවාදය දියුණු වන බව පෙන්වා දෙන ලදි. ඩැනියෙල් බෙල්ගේ මෙම නිර්වචනයට සමගාමීව මැනුවෙල් කැස්ටල්ස් (Manuel Castells) තොරතුරු සමාජයක් යන්න විග‍්‍රහ කරනුයේ,

”තොරතුරු සමාජයේ නව වර්ගයේ සමාජයන් අතුරින් කේන්-ය ස්ථානයක ඇත. නිෂ්පාදනය සහ ආර්ථිකයට තොරතුරු තාක්ෂණය වැඩි වැදගත්කමක් ලබා දෙන අතර තොරතුරු සමාජය කාර්මික සමාජයක් ලෙස දැකිය හැකිය” (Castells 1995).

තොරතුරු සමාජයක් විග‍්‍රහයේ දී ඡායාරූප තුළින් යම් අදහසක් ඉදිරිපත් කිරීම වැදගත් වේ. එහි දී රෝලන්ඞ් බාත්ට අනුව වටහාගත හැකි යම් කිසි කේතයක් සැම විටම ප‍්‍රජානනය සම්බන්ධයෙන් ඇත. එනම් ඡායාරූපයක් තුළින් යම් අදහසක් ඉදිරිපත් විය යුතු බවයි. සැඳෑ කාලයේ ගාලූ මුවදොර හි දී දකින්නට ඇති සුවිශේෂී සන්සිද්ධීන් අපගේ ග‍්‍රහණයට නතු විය. එනම් ප‍්‍රජාව එක්තැන් කරන ”ඒකකයක්” වශයෙන් ගාලූ මුවදොර හැදින්විය හැකිය. එහි දී රැකියා අවස්ථාවන්, වාර්ගික විෂමතාවන්, වයස් පරතරයන්, විවේකය ගත කිරීම වැනි සමාජ සංසිද්ධීන් සහ පන්ති පරතරය මෙන්ම ඔවුන්ගේ රුචිකත්වයන් විවිධ බව අවබෝධ වේ. 2011 පෙබරවාරි මස 07 සහ 08 යන දිනයන්හි ගාලූමුවදොරෙහි සැඳෑ යාමයෙහි ලබා ගත් මෙම ඡායාරූප තුළින් ඒකාකාරීත්වය සහ විවිධත්වය අපේක්ෂා කරන පුද්ගල ජීවිතයන්ගේ විවිධ ස්වරූපයන් හා අවස්ථාවන් පෙන්වා දී ඇත. මෙහි දී ඡායාරූප ශිල්පයෙහි පවතින මොන්ටාජ් (Montage) මූලධර්මය සහ නූතන ඡායාරූප තාක්ෂණ ක‍්‍රමවේදයන් “Extremely close up” ඇසුරින් ලබා ගත් ඡායාරූප විශ්ලේෂණය කර ඇත.

විශ්ලේෂණයට බදුන් වන ඡායාරූප


ඡායාරූප :01-සැඳෑ කල ගාලූ මුවදොර

විනෝදාස්වාදය සපයන සංචාරක පුරවරයක් වන ගාලූ මුවදොරෙහි ඒකරාශී වන විවිධ ප‍්‍රජාවන්ගේ දැක්ම ඉහත ඡායාරූපයෙන් නිරූපනය වේ. මෙහි දී දේශීය මෙන්ම විදේශීය සංචාරකයින්, බහු ජාතික සමාගම්, ස්වයං රැකියාවන්වල නිරත වන දේශීය පුද්ගලයින්, නිදහසේ සුව විදින පෙම්වතුන්, කායික මානසික සුවතාවයේ යෙදෙන්නන්, ආරක්ෂක නිළධාරින් සහ යාචකයින් දැකගත හැකිය. ඔවුන් විවිධ ජන වර්ග, ආගම් සහ සංස්කෘතීන්ට අයත් වේ. එබැවින් ගාලූ මුවදොර ප‍්‍රජාව එක්තැන් කරන, විවිධ සංස්කෘතීන් නියෝජනය කරන සහ මූල්‍යයමය මෙන්ම ආර්ථිකමය වටිනාකමක් සහිත භූමියක් බව විග‍්‍රහ කළ හැකිය.


ඡායාරූප :02- උඩ පා වෙන සරුංගල් රුපියල් ශත කරන අපේ මිනිස්සු

පුද්ගලයන්ට ස්වයං රැුකියාවක් ලෙස මුදල් ඉපයිය හැකි සරුංගල් අලෙවිය ගාලූ මුවදොර තුළ වඩාත් ජනප‍්‍රිය ව්‍යාපාරයක් බවට පත්ව ඇත. විශේෂයෙන් කුඩා ළමුන්ගේ සිත් ආකර්ෂණය කර ගත හැකි අයුරින් විවිධ වර්ණ යොදා, විවිධ හැඩතල අනුව සරුංගල් නිමවා ඇති බව දැකගත හැකි වේ. තව ද බහුජාතික සමාගමක් වන කොකා කෝලා (Coca-Cola) ආයතනයෙහි දැන්වීම් කුටි මෙන්ම එහි අනුරුව රැගත් වාහන දැකගත හැකි ය. එනම් ගාලූ මුවදොරෙහි බහු ජාතික සමාගම්වලට මෙන්ම ස්වයං රැකියාවන් වලට ද වැඩි අවකාශයක් ඇති බව අනුමාන කළ හැකිය.


ඡායාරූප :03 – මුහුදු සුළගින් ඔප් නැංවුන පවුලක අසිරිය

මෙම ඡායාරූපය තුළින් සැඳෑ සමයේ විවේක ගැනීමට පැමිණි වැඩිහිටි පුද්ගලයන් හා කුඩා දරුවකු නිරූපණය වේ. එහි දී කුඩා දරුවන්ගේ ආස්වාදයට සරිලන පරිදි විවිධ වර්ණයන්ගෙන් යුත් සෙල්ලම් බඩු දැකගත හැකිය. එහි දී කුඩා දරුවාගේ අවධානය විසිතුරු සෙල්ලම් බඩු කෙරෙහි යොමු වී ඇති බව පෙනේ. මෙම ඡායාරූපයේ (Composition) ගත් විට ප‍්‍රධාන තල තුනකට දැකිය හැකිය. එනම් අහස එක් තලයකිනුත්, මුහුද තවත් තලයකිනුත්, පුද්ගලයින් හා සෙල්ලම් භාණ්ඩ සහිත තණ බිම් ප‍්‍රදේශය තවත් තලයකිනුත් දැක ගත හැකිය.


ඡායාරූපය: 04 – දේශීයත්වයට රුචිකරන විදේශිකයින්

මෙම ඡායාරූපය තුළින් දේශීය ආහාරවලට රුචිකත්වය ඇති විදේශිකයන් පෙන්නුම් කරයි. එනම් ”මඤ්ඤොක්කා” මිල දී ගන්නා විදේශිකයෙක් ද, ඔහු එන තුරු සිටින විදේශීය කාන්තාවක් ද මින් නිරූපිතය. තව ද ”කොකා කෝලා”(Coca-Cola) වෙළඳ කුටිය අසල එම බෝතල් දෙකක් අසල ඇතිව පුරුෂයන් දෙදෙනෙක් දැකිය හැකිය. මෙහි දී පුද්ගල රුචිකත්වයන් : (Taste) විවිධ බව අවබෝධ කරගත හැකිය. එනම් බෝර්ඩියෝට අනුව,

“රුචිකත්වය ගොඩනැගෙනුයේ භාවිත සහ වස්තු තුළිනි”.

(Bourdieu, 1995: 108)

මෙහි දී ”මඤ්ඤොක්කා” වැනි නිෂ්පාදන නිෂ්පාදන (Natural Product) විදේශයන්හි නිරන්තරයෙන් භාවිත නොවන බැවින් ගාලූ මුවදොරෙහි දේශීය නිෂ්පාදන වලට වැඩි අවධානයක් ඇති බව දැක ගත හැකිය.


ඡායාරූපය :05- ලොවටම පෙනෙන මුත් පෙම් යුවළකට නොපෙනෙන ඔවදන

මෙහි දී විසාකා සබන් වෙළඳ ප‍්‍රචාරණ ආයතනය මගින් පුද්ගල චර්යාව පිළිබඳව අවවාදයක් සහිත දැන්වීම් පුවරුවක් සවි කර ඇත. එනම් ගාලූ මුවදොර ලොකු කුඩා කාගේත් ආකර්ෂණය, විනෝදය ගෙන දෙන අතරම විදේශිකයන්ගේ අවධානය යොමු වූ ස්ථානයකි. භාෂා තුනෙන්ම එම ඔවදන ලබා දී ඇති බැවින්, පුද්ගලයන් අවිනීතව හැසිරුණ හොත් ගාලූ මුවදොරෙහි ඇති සුන්දරත්වය නැති වනු ඇත. තව ද මෙම ඡායාරූපය තුළින් පෙම්වතුන් දෙදෙනෙකු තම මුහුණ නොපනෙන පරිදි කුඩය ආවරණය කරගෙන ඇත. ක‍්‍රැකවර් (Kracauer) දක්වන ආකාරයට ඡායාරූපය තුළින් යථාර්ථය නිරූපණය නොවන අතර එම මොහොත පමණක් නිරූපණය වේ (Kracauer, 1995). මෙහි දී ක‍්‍රැකවර් දක්වන ලද අදහස විග‍්‍රහ කළ හැකිය. එනම් පෙම්වතුන් ආදරයෙන් සිටින බව පෙනී ගියත් ඔවුන් සතු සියලූ අත්දැකීම් මින් නිරූපණය නොවේ. තව ද මෙම ඡායාරූපය Extremly Closeup Shot තුළින් ලබා ගෙන ඇත. එනම් සමීප ඡායාරූපයක් වන අතර ලබා දෙන පණිවිඩය සෘජුවම අවබෝධ වේ.


ඡායාරූපය :06 සැඳෑවේ හමු වූ මුස්ලිම් හිතවතුන්

දවසේ වැඩ නිම වී වයස් බේදයකින්, වාර්ගිකත්වයකින් තොරව පුද්ගලයින් සැඳෑ සුවය විඳින අයුරු මින් නිරූපණය වේ. එනම් ගාලූ මුවදොර සියලූ පුද්ගලයන්ට විවෘත පාරාදීසයක් බව සිතිය හැකිය. තම ජාතියට අයත් පුද්ගලයින් මුණ ගැසෙන විට ඇතිවන මිත‍්‍රශීලී බැදීම මෙම ඡායාරූපයෙන් පෙනී යයි. මෙහි දී ඡායාරූපයෙහි දුර පෙන්වා ඇත. එනම් උස් ගොඩනැගිලි, ආහාර අලෙවිසැල් දැකගත හැකිය. තව ද මුස්ලිම්වරුන්ට අනන්‍ය වූ ඇදුම් රටාවන් වූ ස්ත‍්‍රී “හබායා” සහ පුරුෂයන්ගේ “ජුබ්බා” ඇදුම් ද හිස් වැසුම් ද සහිත මුස්ලිම් පුද්ගලයන් දැකගත හැකිය. මෙහි දී රෝලන්ඞ් බා(ර්)ත් (Roland Barthes) දක්වන ආකාරයට වටහා ගත හැකි යම් කිසි කේතයක් සැමවිටම ප‍්‍රජානනය සම්බන්ධයෙන් ඇතිවේ. ඡායාරූපය එම කේතයට සම්බන්ධයක් දක්වයි. ඒ අනුව මෙම ඡායාරූපය තුළ මුස්ලිම් ඇදුම් පැළදුම්, මුස්ලිම් ප‍්‍රජාව සංකේතවත් කරන කේත වශයෙන් හැදින්විය හැකිය.


ඡායාරූපය : 07 – සුන්දරත්වය තුළ සැගවුණ අසුන්දරත්වය

ගාලූ මුවදොර සුන්දර මෙන්ම වාණිජ වටිනාකමකින් යුත් ස්ථානයකි. නමුත් ඒ සුන්දරත්වය තුළ අසුන්දර දසුන් දැකගත හැකිය. එනම් ලංකාවේ සෑම ප‍්‍රදේශයකම බරපතල ගැටලූවක් වී ඇති “කුණු කසල ඉවත් කිරීම” ගාලූ මුවදොරෙහි ද ගැටලූවක් වී ඇත. අවවාදයන් පනවා තිබුණත් එය පුද්ගල අවධානයට බඳුන් නොවන බව පෙනේ. මෙම ඡායාරූපය තල කිහිපයක විසිරී ඇත. පිටුපසින් සුපිරි හෝටල් දැක ගත හැකි අතර ඉදිරියෙන් කුණු කසල දැකගත හැකිය. වම් පසින් ආහාර පාන ලබාගත හැකි කුඩා කඩයක් වේ. තව ද කපුටන් දැක ගත හැකි වේ. ගාලූ මුවදොර විටෙක කපුටන්ගේ පාරාදීසයක් වනුයේ ඉවත ලන අපද්‍රව්‍යය තැන තැන දැමීම හේතුවෙන් මෙම ඡායාරූපය තුළ ඇති කුණු කසල තුළින් පුද්ගල මනසට අප‍්‍රසාදජනක හැගීම ඇති කරයි.


ඡායාරූපය : 08 – විදේශිකයන්ට බාධාවක් වූ යදින්නන්

ගාලූ මුවදොර විදේශ විනිමය ලබාගත හැකි ස්ථානයකි. එනම් මුහුද සහ අවට වටපිටාව දේශීය මෙන්ම විදේශිකයන්ගේ අවධායට නතු වේ. නිදහස බුක්ති විදීමේ දී බාධාවන් නොපැවතිය යුතුය. විදේශිකයන්ගේ නිදහසට බාධා කරන යාචක කාන්තාවක් මෙම ඡායාරූපයේ නිරූපනය වේ. ඇයගේ ක‍්‍රියාවෙන් පලා යෑමට අනෙක් විදේශිකන් නැගිට යාමට දරන උත්සාහයක් දැකගත හැකිය. මෙහ දී Composition ගත් විට තල තුනකට දැකිය හැකිය. ඈත අහස, ගොඩනැගිලිවලින් යුක්ත ප‍්‍රදේශය සහ පුද්ගලයන් සිටින ප‍්‍රදේශය වශයෙනි.


ඡායාරූපය :09 – කටුක නගරයේ කායික මෙන්ම මානසික සුවයත් එකම රාමුවක

නගරයේ සුන්දරත්වය හුදෙකලාව විදින විදේශිකයෙක් මෙහි දැකගත හැකිය. ඔහු විමසිලිමත් දෑසින් තමා පසු කර යන්නන් නිරීක්ෂණය කරයි. තව ද ශාරීරික සුවතාවයේ යෙදෙන පුද්ගලයන් තිදෙනෙකු අනෙක් පස දිස්වේ. ගාලූ මුවදොර මානසික මෙන්ම කායික සුවතාවයට ද යෝග්‍යය ස්ථානයකි. තව ද පසුබිමෙහි පෙනෙන අනෙකුත් ගොඩනැගිලි අභිබවා ප‍්‍රධාන මූල්‍ය ආයතනයක් වන ලංකා බැංකු (BOC) ගොඩනැගිල්ල දැකගත හැකිය.


ඡායාරූපය :10 -මේ සියල්ල එක් තැන් වූ ගාලූ මුවදොර ආකර්ෂණයේ රහස


ගාලූ මුවදොරෙහි ලබා ගත් මෙම ඡායාරූප තුළින්, ප‍්‍රජාවේ එකතු වීම, විනෝදය ගත කිරීම, පවතින පීඩනයෙන් මිදී තම සමුහයා සමග නිදහසේ ගත කරන අයුරු මෙම ඡායාරූප තුළින් දැක ගත හැකිය. විශේෂයෙන්ම කොළඹ නගරය ආශ‍්‍රීතව පවතින බැවින් ගාලූ මුවදොර දේශීය මෙන්ම විදේශිකයන්ගේ ආකර්ෂණයට නතුව ඇත. ඉහත ඡායාරූප විමර්ෂණයේ දී ලාංකික ස්වයං රැකියා නියුක්තිකයන් ජීවත් වීමට දරණ වෙහෙස, කුණු කසල ගැටලූව සහ යාචකයින්ගේ ප‍්‍රශ්න ගාලූ මුවදොර තුළ දැකගත හැකිය.

විශේෂයෙන්ම බහු ජාතික සමාගම්හි වෙළඳ ප‍්‍රචාරණයන් දක්නට ලැබීමෙන් යටත් විජිතකරණයෙන් පසුව ස්ථාපිත කළ සෑම ආකෘතියක්ම තව දුරටත් ලාංකිකයන් අනර්ඝත්වයෙන් අගය කරන බව පෙනේ. මෙම සමස්ථ ඡායාරූප තුළින් නිරූපණය වන්නේ ගාලූ මුවදොරට පැමිණෙන්නන්ගේ වාර්ගික අනුකලනය, පංති විෂමතාවය, දේශීය විදේශීයභාවය, ආර්ථීක මට්ටම සහ ජීවන විලාශය වැනි සංකීර්ණ සමාජ සන්දර්භයන්ය. එනම් ගාලූ මුවදොර ”බහු සංස්කෘතික ඒකකයක්” වශයෙන් හැඳින්විය හැකි අතර එම තත්ත්වය ඉහත ඡායාරූප තුළින් සන්නිවේදනය කරගත හැකිය.

පාර්සන්ස්ගේ න්‍යාය ගැන්වීම් අනුව ලාංකික සමාජ පර්යාය පිළිබඳ කුඩා දැක්මක්

උන්නතී සමරවීර

ටැල්කොට් පාර්සන්ස්ට අනුව, සංස්කෘතිය, සමාජ පද්ධතිය සහ පෞරුෂය යන ප්‍රධාන සමාජයීය ප්‍රපංචයන් ත්‍රිත්ත්වයේ අනුකලනයෙන් සමාජ පර්යාය නිර්මාණය වේ. මෙහිදී සංස්කෘතියේ නිර්දේශිත ආකාරයන්ට අනුව මිනිසා හැසිරෙන අතර ඒ හරහා පුද්ගල පෞරුෂ නිර්මාණය වීම සිදු වේ. එනම් , ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහල – බෞද්ධ සංස්කෘතිය තුළ සමාජානුයෝජනය හරහා ඉගැන්වෙන මූලික කරුණකි, පුරුෂයකු නම් කාන්තාවක සමඟත්, කාන්තාවක් නම් පුරුෂයකු සමඟත් පමණක් විවාහ විය යුතුයි යන ධර්මතාව.මෙසේ විරුද්ධ ලිංගික විවාහය පමණක් අනුමත කරන ශ්‍රී ලාංකික සංස්කෘතිය තුළ, එම සංස්කෘතියට අනුගත නොවන ආකාරයේ සමලිංගිකත්වය කරා යොමු වූ පුද්ගල පෞරුෂයක් ගොඩ නැඟුනහොත් එය ගැටලුකාරී වේ.

එසේම, සංස්කෘතිය, සමාජ පද්ධතිය සමඟ ද ගැළපිය යුතු බව පාර්සන්ස් කියයි.විරුද්ධ ලිංගික ඒක විවාහ පමණක් නිවැරදි යැයි දකින නූතන ශ්‍රී ලාංකික සංස්කෘතිය තුළ සමාජ පද්ධතියේ එක් උප පද්ධතියක් වන නීති පද්ධතිය මඟින් ද විරුද්ධ ලිංගික ඒක විවාහ පමණක් නීතිගත කොට, සමලිංගික චර්යාව අපරාධයක් වශයෙන් දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයෙහි අඩංගු කොට තිබීමෙන්, සංස්කෘතිය සමාජ පද්ධතිය සමඟ ද ගැළපිය යුතු යැයි පාර්සන්ස් දක්වන අදහස ශ්‍රී ලාංකික සන්දර්භය තුළත් නිරීක්ෂණය කළ හැකි බව විද්‍යමාන වේ.

කෙසේ වුවත්, වර්තමානය වන තුරු 365(අ) වගන්තිය ප්‍රකාරව සමලිංගික පුද්ගලයන්ට විරුද්ධව නීතිය ක්‍රියාත්මක වූ බවට ශ්‍රී ලාංකික සන්දර්භය ආශ්‍රිතව සාක්ෂි සොයා ගැනීම අපහසු වුව ද සමාජයීය වශයෙන් එවැනි පුද්ගලයන් අතවර සහ හිංසනයන්ට ලක් වීම නිරන්තරයෙන් සිදු වන බව තහවුරු වේ.මෙහිදී පැන නඟින කරුණ වනුයේ, පවතින අගයයන්ට විරුද්ධ වීම නිසා අපගාමී චර්යාවක් වශයෙන් සාමජමය වශයෙන් බහිෂ්කරණයට ලක් වූ නමුත් ස්වකීය සමලිංගික අනන්‍යතාව සඟවාගෙන කෙසේ හෝ මෙම සමාජ පර්යාය තුළ සමලිංගික ප්‍රජාවත් ජීවත් වීම වේ.ඒ අනුව පාර්සන්ස් දකින සමස්තයට සාපේක්ෂව සුළු පිරිසක් නොගැළපිය හැකි බව තහවුරු වේ.

එසේ වුවත්, සංස්කෘතිය , සමාජ පද්ධතිය සහ පෞරුෂය යන ත්‍රිත්ත්වය අතර ප්‍රමාණවත් අනුකලනයකින් තොරව සමාජ පර්යාය පවත්වා ගෙන යා නොහැකි අතර එය ආතතියක පවතින්නක් බව පාර්සන්ස් කියයි. මෙහිදී ශ්‍රී ලංකාවේ වසර තිහක් පුරා පැවති යුද්ධය ගත් විට , එසේ යුද්ධය පැවතියදී පවා ලාංකික සමාජ පද්ධතිය පවත්වාගෙන ගිය බව අපට නිරීක්ෂණය කළ හැක. කෙසේ වුව ද මෙම අවධියේ දී පවා, පූර්ණ අනුකලනය සහ එයින් දුරස්ථ වීම අතර වන ආතතිමය තත්ත්වයක් මෙම සන්දර්භයේ ද ක්‍රියාත්මක් වූ බවක් අපට ප්‍රකාශ කළ හැකි වේ.

එනම්, හමුදා සෙබළෙකු ලෙස ‍රැකියාව ලබා යුද්ධයට එක් වූ පුද්ගලයෙකු රට ත්‍රස්තවාදීන්ගෙන් මුදා ගැනීමේ සැබෑ අභිප්‍රායයෙන් මෙන්ම උපාධියක් ලබා වි‍රැකියාවෙන් පෙළීම නිසාම හුදෙක් ‍රැකියාවක නියුතු වීමේ අරමුණෙන් ද හමුදාවට එකතු විය හැක. මෙහිදී උපාධිධාරියෙකු වි‍රැකියාව හේතුවෙන් හමුදාවට එකතු වූයේ නම් ඔහුගේ සමාජ තත්ත්වය සහ සමාජ භූමිකාව අතර යම් ඝට්ටනයක්, ආතතිමය තත්ත්වයක් ද නිර්මාණය වේ.කෙසේ හෝ පූර්ණ කැමැත්තකින් තොරව ‍රැකියාවට පැමිණිය ද, පූර්ණ අනුකලනයකින් තොරව වුවත් ඔහු එම ‍රැකියාවේ අඛණ්ඩව නියැලීමට පෙළඹිය හැක. පාර්සන්ස් දකින සැබෑ අනුකලනයේ අවම මට්ටම මෙය වේ.

මෙහිදී ”කෙසේ හෝ” සමාජ පද්ධතිය පවත්වාගෙන යන බව , පරිපූර්ණව නොව අවම මට්ටමෙන් එය සිදු වන බව පාර්සනස්ගේ තර්කය වේ. උගැන්ඩාවේ ඉඩි අමීන් ඒකාධිපති පාලනය, හිට්ලර්ගේ පාලනය, ප්‍රංශ විප්ලවය, ශ්‍රී ලංකාවේ1971 තරුණ කැ‍රැල්ල, 88-89 භීෂණ සමය ආදී වූ මේ සියලු උදාහරණ ගත් විට,පුද්ගලයාගේ සාමූහික ක්‍රියාකාරකම්වලට අවශ්‍ය අයිතීන් උල්ලංගනය වී, සමාජ අනුකලනය බිඳ වැ‍ටුණු අවස්ථා ලෙස මේවා ඉදිරිපත් කළ හැකි වේ. එසේ තිබියදී පවා පාර්සන්ස්ගේ න්‍යායේ එන ”කෙසේ හෝ” සමාජ පර්යාය පවත්වා ගෙන යන බව ප්‍රත්‍යක්ෂ වේ. මේ අනුව මිනිසා හුදෙක් තාර්කික, ආත්මාර්ථකාමී,ගණන් මිමි බලා වැඩ කරන පුද්ගලයකු ලෙස දකිමින්, ඒ තුළ එකිනෙකාට එරෙහි යුද්ධයක මිනිසා නියැලී සිටින බවට හොබ්ස් ගෙන එන අදහසට ප්‍රතිවිරුද්ධව, සමාජ පර්යාය පවත්වා ගෙන යන්නේ කෙසේද යන්න කෙරෙහි පාර්සන්ස්ගේ මූලික උනන්දුව යොමු වූ බව පැහැදිළිය.

එහිදී පාර්සන්ස් මතු කිරීමට උත්සාහ කරනුයේ, පුද්ගල අරමුණු අහඹු ඒවා නොව සමාජය තුළින් ලැබෙන ඒවා වන බවයි. එනම්, සමාජයීය වශයෙන් පිළි ගන්න වෘත්තියක නියැලීමට නම්, විශ්ව විද්‍යාල උපාධියක් ලබා ගැනීම වඩා යෝග්‍යය, යන අරමුණ මෙන්ම එම අරමුණ සාධනය කර ගැනීමට උසස් පෙළ හොඳින් සමත් වී දේශීය විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුළු වීම, මූල්‍ය පහසුකම් තිබේ නම් විදේශීය විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුළු වීම, නැතහොත් බාහිර උපාධිය හැදෑරීම වැනි අදාළ අරමුණ සාධනය කර ගත හැකි විවිධ මාර්ග අපට ලැබෙන්නේ ද සමාජාය තුළිනි. මෙහිදී, හුදෙක් ඒවා සමාජය මඟින් ලැබෙන නිසා පමණක් නොව, එම මාර්ගයන් නිවැරදි බව අප විශ්වාස කරන නිසාත්, ඒවා අනුගමනය කිරීමට සැබැවින්ම අපට අවශ්‍ය වන නිසාත්, අප එසේ ක්‍රියාත්මක වන බව පාර්සන්ස්ගේ අදහස වේ.

පාර්සන්ස්ට අනුව මෙසේ විශ්ව විද්‍යාලයට පැමිණ උපාධියක් ලබා ගැනීමට අප කටයුතු කරනුයේ, මෙකී අභිප්‍රේරිත අනුගත වීම හේතුවෙනි. එහිදී තමා පිළිබඳ පමණක් නොව මෙම නිවැරදි යැයි තමා හඳුනා ගත් මාර්ගයේ ගමන් කිරීම, සියලු දෙනාගේ සාමූහික යහපතට ද හේතු වන බව පාර්සන්ස් දකී. නමුත්, අඩු ආදායම් ප්‍රජාව ලෙස අප හඳුන්වන සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ දී මුඩුක්කු පරිසරය යැයි හැඳින්වෙන පරිසරයක ජීවත් වන , එම පරිසරය ආශ්‍රිතව හැදී වැඩෙන ප්‍රජාව, එම උප සංස්කෘතියේ අගයයන් වැළඳ ගෙන, අපරාධ සඳහා, මත් ද්‍රව්‍යය භාවිතය සඳහා, යොමු වන විට, එවැනි තත්ත්වයක් අභිප්‍රේරිත අනුගත වීමට වඩා වෙනස් තත්ත්වයක්ද?එය නිවැරදි බව තරයේ විශ්වාස කරමින් ඔවුන් එයට යොමු වෙනවාද? යන්න පැණයකි.

කෙසේ වුවද, සාමූහිකතවය මත පදනම්ව සංස්කෘතිය, සමාජ පද්ධතිය සහ පෞරුෂය යන ත්‍රිත්ත්වයෙහි අනුකලනයෙන් සමාජ පර්යාය පවත්වාගෙන යන බව පාර්සන්ස්ගේ න්‍යාය ගැන්වීමේ මූලික තර්කය බව පැහැදිලි වේ.

A note on child labour in plantations

S. Jegan Prakash

Child labour is a burning issue all over the word. This can be found in  Sri Lanka too. In Sri Lanka child labour exists mainly in two areas; the coastal areas of Sri Lanka and the upcountry. The mysterious case of Jeewarani (13) and Kamala (14) from Nuwara Eliya who were found dead in a canal in Colombo 07 while working as domestic servantsimages in the houses of two wealthy families in Colombo shows the gravity of the problem of child labour in plantation areas. As a student following a special degree in Sociology, I am doing my dissertation on child labour in plantations in Sri Lanka. There are various factors that motivated me to do my research on this particular topic. Among them, the main reason is my personal experience of being employed as a child labourer during my childhood. The next factor is that I come from a rubber estate in the Kurunegala District. In this article, I have mainly attempted to share some ideas on the current situation of child labour in plantation areas.

For the plantation child the family environment is hardly conducive for his mental or psychological growth. Illiteracy among parents, low economic standards, superstition, outdated cultural practices and norms, congested housing system and other conditions prevent the creation of an environment conducive for the future betterment of the child. Further, addiction to alcohol and constant conflict among parents, abuses on children, over use of televisions, cultural barriers on girls are additional causes that disturb the peace in the family, which has an adverse impact on the education of the children. Due to this reason, most of the children lead an unhappy life within their families. Child rights and child participation are almost unknown subjects in the plantation setup. In this backdrop, creating a conducive environment within the family is vital for the future development of the plantation child. This should be done with the support of parents and elders in the plantation community.

All the factors mentioned above influence children in plantations to abandon schooling and become employed. When the parents do not show any interest on the education of their children, spontaneously children drop out of school. Since most of the parents themselves lack formal education, they do not know the value of education. As a result of this, children in plantations start to work at early ages. Some parents think that their obligation is over after sending their children to school. They do not monitor their children’s activities or progress in school. The common complaint made by the teachers in plantation schools concerns the lack of interest and enthusiasm that parents’ show towards their children’s education.

In plantation areas, the other major problem is addiction to alcohol and drugs. Most of the males are used to having liquor every evening. In some families both, the mother and father are addicted to alcohol. Often the husband quarrels with his wife and batters her and the children after taking alcohol. Since a patriarchal system exists in plantation areas, there is a notion that wives must bear all the tortures and humiliation caused by husbands. I can recall a Tamil saying my mother often says “Kallanalum kanvan than pullanalum purusan than”. It means even though it is stone or grass it is husband.

It is a well-known fact that people in plantation areas live in line rooms, which are a chain of small identical houses. The living space in these line rooms is not more than a verandah, an eight by ten living room, and a kitchen. Still many houses in the plantations do not have electricity. The average family consists of about six or seven members. They live within a small space insufficient even for two members. These living environments directly affect children’s education and the children ultimately to drop out of school owing to the lack of facilities to study at home.

It is very important to discuss about the resources available (or unavailable) in plantations for children. Most of the children get their primary education from the state schools which lack basic facilities. These estate schools have grades one to five. Usually, there are less than three teachers including the principal in these schools. In many schools, the buildings are in dilapidated conditions and a playground cannot be found. In many occasions, the maximum qualification of teachers appointed to these schools is passing A/L examination with three ‘S’ passes. The lack of physical and human resources in schools lead children to stop schooling and look for jobs.

Overall, the major cause of child labour could be identified as poverty. Studies that have been done so far have shown that poverty is playing a key role in deciding the range and rate of child labour in plantations. It is an obvious fact that the income of plantation workers is inadequate to live under this economic circumstance. Since they are not aware of family planning system there are many children in families in plantations. Therefore, most of the estate workers are not able to fulfill the basic needs of their children with the meager income they get from estate management. It is certainly an unavoidable argument that plantation workers are exploited by every sides of the administration. In recent past, the estate workers went on a strike requesting the government to bolster their salary to Rs. 500 per day. Surely, it was a reasonable demand. However, in the end trade unions took part in several rounds of discussions promising the innocent estate workers that they would help them to win their salary increment and cheated the people by getting some personal rewards from the administrative bodies. Politicians are responsible for the insufficient income of estate workers as all the trade unions are in the power of political parties in the upcountry. It is sad to say that these politicians are not working for the people who have elected them after coming to power. All these are factors relevant to the financial side of a family have compelled the children to abandon their education in order to work and support their family’s income. Most of the time, the elder child of the family has to bear the greatest burden of earning for the family.

As their income is not enough to meet their basic needs, female members of the family in plantations have started to migrate to Middle East countries as domestic workers. When they leave their country, they entrust their children to the care of their husbands. However, the husband fails to take care of the children, and as a result of this the female child of the family has to shoulder all the responsibilities towards the family members. Since she has to do all the household activities previously done by her mother, she cannot pay attention to her studies. This is how most girls become child labourers. After they become child labourers they face numerous psychosocial problems in the working environment especially being girl child labourers.

The intervention of government in creating an appropriate and a better living environment for children in plantations is very less. Children in plantations are known as “children who are groomed to be employed as domestic workers” and therefore never remembered on Universal Children’s Day. Plantation children are never considered as individual persons with human dignity. They have no voice within their family, community or in the outer world, and remain children whose social mobility is heavily restricted.

I remember that my brother used to be very clever in learning things and how he earned a good name among our school teachers. But unfortunately he was unable to tolerate the tortures, assaulting and blames of my father under intoxication. Eventually, he decided to come to my aunt’s place in Colombo and began to work in a tea factory at the age of 13.

A change is needed in the attitudes of the people towards children in plantations. It is impossible to improve the living condition of children in plantation without taking efficient measures with the corporation of the parents. Parents must be made aware of the importance of childhood and education. It is a duty of government officials to take swift actions in order to curb the usage of drugs which destroy the future of children in plantations.

Now it is time to think of the children in plantations with the purpose of creating a more wholesome environment for them to live, grow and become citizens who can bring pride to our motherland. Therefore, my earnest ambition is to work for the wellbeing of children in plantations who have been neglected by the regional and national policy makers of the country.


Get every new post delivered to your Inbox.