“සමනළයායේ සැරිසැරීමි.”

උන්නතී සමරවීර

දිනය පහුගිය 26 වෙනි සිකුරාදා, වෙලාව පස්වරු 4.00යි. දෙහිවල ජයසිංහ ශාලාව පිරී ඉතිරී යන්නට තරම් සෙනඟ නොහිටියත්,swanlake2 පැමිණි සියළුදෙනා ඒ මොහොත රස විඳි බව දැනුණු නිසාවෙන්ම මේ ආකාරයට සටහනක් තබන්නට සිතුණා. සුනෙර පදනමේ සංවිධානයෙන් ඉදිරිපත් කෙරුණු ” සමනළයාය” විවිධ ප්‍රසංගයේ සුවිශේෂීත්වය වුණේ, ඊට සහභාගී වූ සියළුම සොයුරු සොයුරියන් විශේෂ අවශ්‍යතා සහිත පිරිසක්  වීමයි. අපේ සමාජයේ පොදුවේ භාවිත වෙන වචනයෙන් පැවසුවොත් නම් ‘ආබාධිත’ සොයුරු සොයුරියන් වීමයි. 

මේ සොයුරු සොයුරියන් ශ්‍රව්‍යාබාධිත,කථන අපහසුතා සහිත, අත්, පා ආබාධිත, , වැනි ශාරීරික හෝ මානසික හැකියාවන් පිළිබඳ ඌනතාවක්, දුබලතාවක් තියෙන පිරිසක් වුණත් ඔවුන් සතුවත් සුවිශේෂී ශක්‍යතාවන් තියෙනවා. මේ මොහොතේ දී ඔවුන්ව හඳුන්වා දීමට නිවේදක මහත්වරු අපූර්ව වචනයක් භාවිත කළා. ඒ ‘disabled’ කියන වචනය වෙනුවට ‘differently abled’ කියන වචනය භාවිත කරමින්. සැබැවින්ම ඔවුන්ගේ ඌනතාවය දකිමින්, එය ආයුධයක් කොට ගෙන ‘ආබාධිත’ කියන වචනය භාවිත කරනවට වඩා, වෙනස් ලෙස දකිමින් වෙනස් ආකාරයේ හැකියාවන් සහිත පිරිසක් වශයෙන් ඔවුන්ව දකින්නට අප සැමට හැකියාව තියෙනවා නේද?මේ සුන්දර මොහොත අත්විඳි සැමට ඒ බව දැනුණු බව නම් නොඅනුමානයි.

මේ විවිධ ප්‍රසංගය ආරම්භ වූයේ පූජා නර්තනයකින්. අනතුරුව ඉදිරිපත් වුණු වේදිකා නාට්‍ය ත්‍රිත්වය වගේම ඒ අතරතුර ඉදිරිපත් කෙරුණු බටහිර නර්ථනාංගය, රෝද පු‍ටුවල සිටි සොයුරු සොයුරියන්ගේ නර්ථනාංගයත් එකසේම විචිත්‍රවත් වගේම ප්‍රේක්ෂක හදවත් මොහොතකට සසල කළ බව සැබෑවක්. විශේෂයෙන්ම බටහිර නර්ථනාංගයට සුපුරුදු ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාරය වන අත්පොළසන් හඬක් ප්‍රේක්ෂකාගාරයෙන් ලැබුණත් එය ඉදිරිපත් කළ සොයුරු සොයුරියන් අට දෙනා අතුරින් හය දෙනෙකුම ශ්‍රව්‍යාබාධිත සොයුරු සොයුරියන් වූ නිසාවෙන් ඒ වෙනුවට, දෑත් ඔසවා ඔවුන්ට ආචාර කරන ලෙස නිවේදකවරයා වෙතින් ඉදිරිපත් වූ කාරුණික ඉල්ලීම, ප්‍රේක්ෂක සැම මොහොතකට සංවේදී කළ කරුණක් වුණා.

බාහිර සමාජය තුළදී නිරන්තරයෙන් අවධානයට ලක්වන ඔවුන්ගේ ශාරීරික, මානසික ඌනතාවය වෙනුවට, ඔවුන් සතු වූ නර්ථන හැකියාව, රංගන හැකියාව, චිත්‍ර කලාවේ badulla-workshopනිපුණත්වය වගේම පෞරුෂත්වයෙන් සපිරි ඔවුන්ගේ ඉදිරිපත් වීමේ හැකියාව, ඒ සුන්දර දෙපැය පුරා පැමිණ සිටි සියළු දෙනාම පාහේ අත්වින්දා. පළමු වේදිකා නාට්‍ය තුළ වෙනස් හැකියාවන් සහිත දරුවෙකුගේ උපත, මව- පියා ඇතුළු පවුලත්, සමාජයත් දකින ආකරය විවිධ පැතිකඩයන්ගෙන් මැනවින් නිරූපණය වුණා. ඉතා නිර්මාණශීලී අයුරින් කතා තේමාව විකාශය වන අතරේ ‘‘ වෙනස් හැකියා සහිත තම දරුවා, සමාජයේ තවත් එක් දරුවකු නොවේද?, ඇය ඒ ආකාරයට උපත ලැබීම ඇයගේ වරදක්ද?’’ යනුවෙන් මතු වූ පැණය මොහොතකට ප්‍රෙක්ෂකාගාරයට සිතන්නට යමක් ඉතිරි කළ බව මගේ සිතුවිල්ලයි.

සැබැවින්ම වෙනස් හැකියාවන් සහිත මේ සොයුරු සොයුරියනුත් අපේ සමාජයේම කොටසක් ලෙස දකින්නට, එසේත් නැත්නම් ”අප සහ ඔවුන්”, ”සාමන්‍ය සහ අසාමාන්‍ය”,යනාදී බෙදීම් ඉවත් කොට, ඔවුන්ටත් සමාජයේ ඉඩකඩ විවර කරමින්,ඔවුන්ව ද “අප” යන්නට ඇතුළත් කර ගැනීමට දැන් කාලය එළැඹ තිබෙනවා. ඔවුන්ගේ ඌනතාවය ඔවුන්ව සමාජයෙන් හුදකලා කිරිමට භාවිත කරනවා වෙනුවට,ඔවුන් සතු වන විශේෂ හැකියාවන්ට අත හිත දෙමින්, සමාන සමාජ පිළිගැනීම, සමාන අධ්‍යාපන අවස්ථා, සමාන ‍රැකියා අවස්ථා, ආදී වශයෙන් සමාන මානවයෙකු වශයෙන් සළකමින්, ඔවුන් වෙනුවෙන් සමාජ අවකාශ බිහි කිරීමට කාලය එළැඹිලා.

මෙහිදී, මේ සොයුරු සොයුරියන්ගේ ප්‍රවේශ අවස්ථා වර්ධනයට පියවර ගැනීම, දැඩිව අවධානය යොමු කළ යුතු කරුණක්. විශේෂයෙන්ම මෙහිදී මතක් කළ යුතු කරුණක් වනුයේ, යම් ඌනතාවක් සහිත පිරිසක් ලෙස සානුකම්පාව, දයානුග්‍රහය, අවධානමට ලක් විය හැකි කණ්ඩායමක් වශයෙන් දැඩි ‍රැකවරණයක් සැපයීම, වැනි නූතනයේ දක්නට ලැබෙන සමාජ ප්‍රතිචාර වෙනුවට සැබැවින්ම සිදුවිය යුත්තේ සාමාන්‍ය පුද්ගල කොටසක් ලෙසින් සළකා ඔවුන්ව සමාජයට ඇතුළත් කර ගැනීමට උත්සාහ ඇරඹීම බවයි.

එහිදී පවතින ඍණාත්මක සමාජ ආකල්පය ධනාත්මකව වර්ධනය කරමින්, ඒ අයට මිත්‍රශීලී නොවන පරිසරය මිත්‍රශීලී ආකරයට වෙනස් කිරීමට වගේම, වෙනස් හැකියා ඇති ඔවුන්ව අපහසුතාවයට පත් නොවන ලෙසින්, ස්වාධීනව ඔවුන්ටම ඔවන්ගේ වැඩ කටයුතු ඉ‍ටු කර ගත හැකි පරිසරයක් සපයා දෙන්නට අපට ශක්‍යතාවක් තියෙනවා නම්humantouch3 එයයි වැදගත් වනුයේ. උදාහරණයක් ලෙස ලංකාවේ රෝද පු‍ටුවකින් ගමන් කරන සොයුරෙකුට හෝ සොයුරියකට රෝද පු‍ටුවත් සමඟ රෝහල, පාසල, උසස් අධ්‍යාපන ආයතන ආදී බොහෝ ආයතනවල ගොඩනැඟිලිවලට ප්‍රවේශවීමේ නොහැකියාවක් පවතින්නේ,ඔවුන් පිළිබඳවත් සංවේදී වී ගොඩනැඟිලි සැලසුම් කිරීමට අප උත්සාහ නොකරන නිසාවෙන්. එහෙයින් එවැනි කුඩා තැන්වලින් අපට ආරම්භයක් සනි‍ටුහන් කරන්නට පුළුවන්. මොකද, ඒ අයත් ආත්මාභිමානයක් සහිත ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියන් වන නිසාවෙන්.

වෙනස් හැකියාවන් සහිත ඒ සොයුරු සොයුරියන් තුළ වූ ආත්මාභිමානය එදා ”සමනළයාය” පුරා අප හොඳින් අත් වින්දා.

ඉතින් සබඳ, දයානුකම්පාව වෙනුවට අප හා සමානයන් වශයෙන් ඔවුන්ටත් සළකන සමාජයක් හැකි ඉක්මණින් ඔවුන් වෙත තිළිණ කරන්නට අප සැම එකමුතුව ක්‍රියාත්මක විය යුතු කාලයයි මේ.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: