Monthly Archives: January 2011

A note on child labour in plantations

S. Jegan Prakash

Child labour is a burning issue all over the word. This can be found in  Sri Lanka too. In Sri Lanka child labour exists mainly in two areas; the coastal areas of Sri Lanka and the upcountry. The mysterious case of Jeewarani (13) and Kamala (14) from Nuwara Eliya who were found dead in a canal in Colombo 07 while working as domestic servantsimages in the houses of two wealthy families in Colombo shows the gravity of the problem of child labour in plantation areas. As a student following a special degree in Sociology, I am doing my dissertation on child labour in plantations in Sri Lanka. There are various factors that motivated me to do my research on this particular topic. Among them, the main reason is my personal experience of being employed as a child labourer during my childhood. The next factor is that I come from a rubber estate in the Kurunegala District. In this article, I have mainly attempted to share some ideas on the current situation of child labour in plantation areas.

For the plantation child the family environment is hardly conducive for his mental or psychological growth. Illiteracy among parents, low economic standards, superstition, outdated cultural practices and norms, congested housing system and other conditions prevent the creation of an environment conducive for the future betterment of the child. Further, addiction to alcohol and constant conflict among parents, abuses on children, over use of televisions, cultural barriers on girls are additional causes that disturb the peace in the family, which has an adverse impact on the education of the children. Due to this reason, most of the children lead an unhappy life within their families. Child rights and child participation are almost unknown subjects in the plantation setup. In this backdrop, creating a conducive environment within the family is vital for the future development of the plantation child. This should be done with the support of parents and elders in the plantation community.

All the factors mentioned above influence children in plantations to abandon schooling and become employed. When the parents do not show any interest on the education of their children, spontaneously children drop out of school. Since most of the parents themselves lack formal education, they do not know the value of education. As a result of this, children in plantations start to work at early ages. Some parents think that their obligation is over after sending their children to school. They do not monitor their children’s activities or progress in school. The common complaint made by the teachers in plantation schools concerns the lack of interest and enthusiasm that parents’ show towards their children’s education.

In plantation areas, the other major problem is addiction to alcohol and drugs. Most of the males are used to having liquor every evening. In some families both, the mother and father are addicted to alcohol. Often the husband quarrels with his wife and batters her and the children after taking alcohol. Since a patriarchal system exists in plantation areas, there is a notion that wives must bear all the tortures and humiliation caused by husbands. I can recall a Tamil saying my mother often says “Kallanalum kanvan than pullanalum purusan than”. It means even though it is stone or grass it is husband.

It is a well-known fact that people in plantation areas live in line rooms, which are a chain of small identical houses. The living space in these line rooms is not more than a verandah, an eight by ten living room, and a kitchen. Still many houses in the plantations do not have electricity. The average family consists of about six or seven members. They live within a small space insufficient even for two members. These living environments directly affect children’s education and the children ultimately to drop out of school owing to the lack of facilities to study at home.

It is very important to discuss about the resources available (or unavailable) in plantations for children. Most of the children get their primary education from the state schools which lack basic facilities. These estate schools have grades one to five. Usually, there are less than three teachers including the principal in these schools. In many schools, the buildings are in dilapidated conditions and a playground cannot be found. In many occasions, the maximum qualification of teachers appointed to these schools is passing A/L examination with three ‘S’ passes. The lack of physical and human resources in schools lead children to stop schooling and look for jobs.

Overall, the major cause of child labour could be identified as poverty. Studies that have been done so far have shown that poverty is playing a key role in deciding the range and rate of child labour in plantations. It is an obvious fact that the income of plantation workers is inadequate to live under this economic circumstance. Since they are not aware of family planning system there are many children in families in plantations. Therefore, most of the estate workers are not able to fulfill the basic needs of their children with the meager income they get from estate management. It is certainly an unavoidable argument that plantation workers are exploited by every sides of the administration. In recent past, the estate workers went on a strike requesting the government to bolster their salary to Rs. 500 per day. Surely, it was a reasonable demand. However, in the end trade unions took part in several rounds of discussions promising the innocent estate workers that they would help them to win their salary increment and cheated the people by getting some personal rewards from the administrative bodies. Politicians are responsible for the insufficient income of estate workers as all the trade unions are in the power of political parties in the upcountry. It is sad to say that these politicians are not working for the people who have elected them after coming to power. All these are factors relevant to the financial side of a family have compelled the children to abandon their education in order to work and support their family’s income. Most of the time, the elder child of the family has to bear the greatest burden of earning for the family.

As their income is not enough to meet their basic needs, female members of the family in plantations have started to migrate to Middle East countries as domestic workers. When they leave their country, they entrust their children to the care of their husbands. However, the husband fails to take care of the children, and as a result of this the female child of the family has to shoulder all the responsibilities towards the family members. Since she has to do all the household activities previously done by her mother, she cannot pay attention to her studies. This is how most girls become child labourers. After they become child labourers they face numerous psychosocial problems in the working environment especially being girl child labourers.

The intervention of government in creating an appropriate and a better living environment for children in plantations is very less. Children in plantations are known as “children who are groomed to be employed as domestic workers” and therefore never remembered on Universal Children’s Day. Plantation children are never considered as individual persons with human dignity. They have no voice within their family, community or in the outer world, and remain children whose social mobility is heavily restricted.

I remember that my brother used to be very clever in learning things and how he earned a good name among our school teachers. But unfortunately he was unable to tolerate the tortures, assaulting and blames of my father under intoxication. Eventually, he decided to come to my aunt’s place in Colombo and began to work in a tea factory at the age of 13.

A change is needed in the attitudes of the people towards children in plantations. It is impossible to improve the living condition of children in plantation without taking efficient measures with the corporation of the parents. Parents must be made aware of the importance of childhood and education. It is a duty of government officials to take swift actions in order to curb the usage of drugs which destroy the future of children in plantations.

Now it is time to think of the children in plantations with the purpose of creating a more wholesome environment for them to live, grow and become citizens who can bring pride to our motherland. Therefore, my earnest ambition is to work for the wellbeing of children in plantations who have been neglected by the regional and national policy makers of the country.

මානසික රෝගීන්ව රැකබලාගැනීමේ ඇතිවූ වෙනස්වීම් සහ ඒ තුළ මානසික රෝගීන්ගේ මානව අයිතිවාසිකම් ක‍්‍රියාත්මක වූ ආකාරය

එම්.ජී.එල්. මහේෂ් පේ‍්‍රමරත්න


ජීවවිද්‍යාත්මක වශයෙන් මෙළොවට බිහිවන මානවයන් සියලූ දෙනාම පොදුවේ මිනිසුන් වන අතර, ඔවුනොවුන් අතර හමේ පාට, ශරීරයේ ප‍්‍රමාණය, හා හැඩය වැනි ජීවවිද්‍යාත්ම වෙනස්කම් මෙන්ම සමාජ සංස්කෘතික හා භූගෝලීය වශයෙන් වෙනස්කම් පවති. මිනිසුන් විවිධ සමාජ සංස්කෘතික සන්දර්භයන් තුළ ජීවත් වන අතර, ඒ ඒ සමාජ සංස්කෘතික තත්ත්වයන් මත ජාතී, ආගම්, කුල, වාර්ගික හා දේශපාලන, ආර්ථික, පන්ති, අධ්‍යාපන යනාදී ලෙස හා මිනිසා විසින් ගොඩනඟා ගත් තවත් බොහෝ සාධක පදනම් කරගෙන පුද්ගලයන් අතර වෙනස්කම් ගොඩනඟා ගෙන ඇත. එනමුත් භෞතික වශයෙන් සියලූම පුද්ගලයන් මානව ශරීරයක් සහිතව උපත ලබන සමාන ලක්ෂණ සහිත වූවන්ය. මේ අනුව සියලූම පුද්ගලයන් මනුෂ්‍යයන් යන ලේබලය යටතට වැටෙන අතර, එම ලේබලය අනුව සියලූම පුද්ගලයන්ට සමාන තත්ත්වයක් හිමිවිය යුතුය. පුද්ගලයන්ට මනුෂ්‍යයා යන ලේබලය යටතේ සමාන ආකාරයට හිමිකම් කීමට ලැබී ඇති එක් අයිතිවාසිකමක් වන්නේ මානව අයිතිවාසිකම් වේ. මානව අයිතිවාසිකම් යන සංකල්පය පිළිබඳව විවිධ නිර්වචනයන් පවතින අතර, එම නිර්වචන දෙස බලන විට පෙනීයන්නේ බොහෝ නිර්වචන මගින් පෙන්නුම් කරනු ලබන්නේ සමාන අදහසක් බවයි. එනම් විකිපීඩියා විශ්වකෝෂය මානව අයිතිවාසිකම් යන්න නිර්වචනය කර ඇත්තේ සෑම මිනිසෙකුටම හිමි අයිතීන් හා නිදහස යනුවෙනි (විකිපීඩියා 2010). ඇම්නෙස්ටි ජාත්‍යන්තරය (Amnesty International) විසින් මානව අයිතිවාසිකම් යන්න නිර්වචනය කර ඇත්තේ ජාතිකත්වය, ලිංගිකත්වය, ජාති හෝ වාර්ගික කණ්ඩායම, වර්ගය, ආගම, භාෂාව හෝ අනෙක් තත්ත්ව පිළිබඳව සැලකීමකින් තොරව සියලූම මිනිසුන් විසින් හිමිකම් කියන නිදහස හා මූලික අයිතිවාසිකම් ලෙසයි (ඇම්නෙස්ටි ජාත්‍යන්තරය 2010). මීට අමතරව එක්සත් ජාතීන් විසින් මානව හිමිකම් නිර්වචනය කරන්නේ "මනුෂ්‍යයන් වශයෙන් ජීවත්වීම සඳහා අත්‍යවශ්‍යයෙන් ම තිබිය යුතු අයිතිවාසිකම්” ලෙසය (2009: 51). මෙම සියලූම නිර්වචනයන් දෙස බලන විට පෙනීයන්නේ මානව අයිතිවාසිකම් යනු සෑම පුද්ගලයෙකුටම හිමිවන අයිතිවාසිකම් සමුදායක් බවයි. තවද එම අයිතිවාසිකම් පුද්ගලයන් අතර පවතින වෙනස්කම් පිළිබඳව සැලකීමකට ලක් නොකර මනුෂ්‍යයන්වීම නිසා ම හිමිවී ඇති අයිතිවාසිකම් සමුදායක් වේ. මේ අනුව රටක පවතින දියුණු හෝ නොදියුණු බව, යුධමය තත්ත්වයන් හෝ සාමකාමී තත්ත්වයන් හෝ පුද්ගලයන්ගේ පවතින විවිධ වෙනස්කම් එනම් ළමා, තරුණ, මහලූ, ස්ත‍්‍රී පුරුෂ, රෝගී නිරෝගී හෝ ජාති, ආගම්, වර්ණ, වර්ග, කුල, පන්ති ඇතුළු සියලූ භේද නොතකා සියල්ලන්ටම මෙම අයිතිවාසිකම් හිමිවිය යුතුය.

නමුත් සමාජය දෙස බලනවිට පෙනීයන්නේ සෑම පුද්ගලයෙකුට එක හා සමානව සැලකීමක් නොවන බවයි. එහිදී විවිධ සාධක පදනම් කරගෙන පුද්ගලයන්ට සමාජය තුළ විවිධාකරයෙන් සලකන බව දැකිය හැකිය. එහිදී සියලූම පුද්ගලයන් මනුෂ්‍යයන්වී ඉපදීම නිසා හිමිවිය යුතු පොදු අයිතිවාසිකම් පවා වෙනස් ආකාරයෙන් පුද්ගලයන්ට හිමිවන බව දැකිය හැකිය. මෙවන් තත්ත්වයකට මුහුණදීමට සිදුවී ඇති එක් පුද්ගල කණ්ඩායමක් ලෙස මානසික රෝගීන්ව දැක්විය හැකිය. විශේෂයෙන් මානසික රෝගී පුද්ගලයන් ගතහොත් ඔවුන්ට පොදු සමාජ අවකාශය තුළ අනෙක් රෝගී පුද්ගලයන් හා සාමාන්‍ය පුද්ගලයන්ට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් ආකාරයකට සලකන බව දැකිය හැකිය.

මනසික රෝගීන් ලෙස නිර්වචනය කිරීම තුළ සිටම අනෙක් රෝගීන්ට හා සාමාන්‍ය පුද්ගලයන්ය වඩා සාපේක්ෂ වශයෙන් වෙනස් ආකාරයකට මානසික රෝගීන්ට සලකන බව දැකිය හැකිය. ජෛව වෛද්‍ය ආකෘතිය තුළ සෞඛ්‍ය සම්පන්න පුද්ගලයා යන්න සංකල්පගත කර ඒ තුළට අනෙක් පුද්ගලයන් ඇතුළත් කරන අතර, එහිදී අදාළ සෞඛ්‍ය තත්ත්ව නොමැති පුද්ගලයන්ව රෝගීන් ලෙස නිර්වචනය වේ. සෞඛ්‍ය යන සංකල්පය සඳහා පවතින නිර්වචනයන් කිහිපයක් පොදුවේ විමසා බලන විට පෙනීයන්නේ එම සංකල්පයට ලෙඩ රෝග හා ආබාධ වලින් තොරවීම, කායිය, මානසික, ආධ්‍යාත්මික සහ සාමාජීය යහපැවැත්ම යන අංශ සියල්ලම යහපත්ව පවත්වා ගැනීම ඇතුළත් වන බවයි (ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය 2006, විල්සන් 2007). මානසික රෝගාබාධ යන්න නිර්වචනය කිරීමේදී දැකිය හැක්කේ සෞඛ්‍යය පිළිබඳව ගොඩනඟා ඇති යම් යම් තත්ත්ව පුද්ගලයා තුළින් අපේක්ෂිත ලෙස නොපවතින තත්ත්වයන් පදනම් කරගන්නා බවයි

විකිපීඩියා විශ්ව කෝෂයට අනුව මානසික රෝගීත්වය යනු “මානසික හා චර්යාවට සම්බන්ධ වන දෙයක් වන අතර, එය සාමාන්‍ය සංවර්ධනයේ හා සංස්කෘතියේ කොටසක් වශයෙන් බලාපොරොත්තු නොවූ දෙයකි” (2009). මෙම නිර්වචනයට අනුව පෙනී යන්නේ සමාජය සාමාන්‍ය පුද්ගලයකුගෙන් බලාපොරොත්තු වන හැසිරීම් රටාවන් නොපවතින තත්ත්වයකදී හා පුද්ගලයා පීඩනයට පත්වන හා ඔහුගේ කාර්යයන් කිරීමට නොහැකි වන තත්ත්වයන් මානසික රෝග නිර්වචනය කිරීමේදී අදාළ කරගන්නා බවයි. කි‍්‍රස්ට්-අෂ්මන්ට අනුව මානසික රෝගීත්වය යනු ”පුළුල් මට්ටමෙන් මිනිසාගේ ඵලදායි කාර්යයන් කිරීමේ හැකියාවට බාධා පමුණුවන මානසික, චිත්තවේගීමය හා ප‍්‍රජානන ආබාධ වේ” (2003: 316). මෙම නිර්වචනයට අනුව මානසික රෝගයන් සෑදෙන්නේ පුද්ගලයාගේ අභ්‍යන්තර සාධක මත බවත්, එමගින් පුද්ගලයාගේ සාමාන්‍ය ජීවිතයේ කටයුතුවලට බාධා සිදුවන බව දක්වයි. පිල්ග්රීම් මානසික රෝග කෘත්‍යාත්මක මානසික රෝග හා ඓන්දීය මානසික රෝග ලෙස කොටස් දෙකක් යටතේ දක්වයි. කෘත්‍යාත්මක මානසික රෝග යන්නට කථනයේ හා ක‍්‍රියාකරකම්වල අසාමාන්‍යතාවයන් ඇතිවීම ද, ඓන්දීය මානසික රෝග යන්නට මෙම දක්වන රෝග ලක්ෂණවලට අමතරව නිරීක්ෂණය කළ හැකි හෝ මැණීමට හැකි කායික අසමානතාවයන් ඇතුළත්වේ (2005: 15). මෙම නිර්වචනයට අනුව පෙනීයන්නේ මානසික රෝගීත්වය සාමාන්‍ය සමාජය විසින් අපේක්ෂිත හැසිරීම් රටාවන්වලින් වෙනස්වන තත්ත්වයන් පදනම් කරගෙන තීරණය කරන බවයි. පොදුවේ බලන විට පෙනීයන්නේ මානසික රෝග පිළිබඳව නිර්වචනය කිරීමේදී පුද්ගලයාට සම්බන්ධ සාධක මෙන්ම සමාජ සාධක කෙරෙහි ද අවධානය යොමු කරන බවයි. විශේෂයෙන් මෙහිදී පුද්ගලයාගේ අසාමාන්‍ය හැසීරීම් රටාවන් සැලකිල්ලට ගන්නා බව දැකිය හැකිය. සාමාන්‍ය රෝගී තත්ත්වයන් පිළිබඳව තීරණය කිරීමේදී ශරීරයේ ඇතිවන ජීවවිද්‍යාත්ම වෙනස්කම් පදනම් කරගන්නා අතර, එම වෙනස්කම් මත පදනම් වී රෝග විනිශ්චය කරනු ලබයි. ඉහත නිර්වචනයන් දෙස බලන විට පෙනීයන්නේ මානසික රෝගාබාධ නිර්වචනය කිරීමේදී ජීවවිද්‍යාත්ම සාධක වලට අමතරව, සමාජ සාධක කෙරෙහි ද අවධානය යොමු කරන බවයි. මේ අනුව පෙනීයන්නේ මානසික රෝගාබාධ නිර්වචනය කිරීම තුළ සිටම අනෙක් රෝගීන්ට වඩා සාපේක්ෂ වශයෙන් වෙනස් තත්ත්වයක් මානසික රෝගීන් සම්බන්ධයෙන් පවතින බවයි.

ඉහත දක්වන ලද ආකාරයට නිර්වචනය වන මානසික රෝගාබාධ පිළිබඳ සංඛ්‍යා දත්ත විමසා බැලීමේදී දැකිය හැක්කේ මානසික රෝගාබාධ සමාජයට දැඩි බලපෑමක් ඇති කරන තත්ත්වයකට පත්වී ඇති බවයි. ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයට (2001) අනුව දැනට ලෝකයේ පවතින ප‍්‍රධාන ආබාධ දහයෙන් මානසික ආබාධ සිව්වැනි තැනට පත්වී තිබෙන අතර, විසිවන සියවසේ මානව චර්යාවට විශාල ලෙස බලපෑමක් ඇති කළ ඖෂධ කාණ්ඩ අතර මනෝවිද්‍යාත්මක ඖෂධ ද පවතින අතර, ඊළඟ අවුරුදු විස්ස ඇතුළත විෂාදය රෝගය ලෝකයේ ඇති බලවත් රෝගවලින් දෙවන ස්ථානයට පත්වන අතර, මිලියන විසි හතරක භින්නෝද්මාන රෝගීන් සිටිනු ඇත (ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය 2001: 3). ශ‍්‍රී ලංකාව තුළ මානසික රෝගී තත්ත්වය පිළිබඳව විමසා බලන විට පෙනී යන්නේ ශ‍්‍රී ලංකාවේ සෑම පුරවැසියන් දහ දෙනෙකු අතර එක් අයෙක් සුළු මානසික රෝගාබාධයකින් පෙළෙන අතර, සිව්දෙනෙකුගෙන් එක් අයෙක් ඌග‍්‍ර මානසික රෝගාබාධ වලින් පෙළෙන බවයි (රාජකරුණා 2000: 36). ශ‍්‍රී ලංකාව සඳහා ජාතික සෞඛ්‍ය ප‍්‍රතිපත්තියක් සකස් කිරීම පිළිබඳ ජනාධිපති කාර්ය සාධක බලකායේ වාර්තාවට (1993) අනුව “දෙන ලද ඕනෑම වේලාවක ජනගහනයෙන් 5-10% දක්වා වන සංඛ්‍යාවක වෘත්තීය සහය අවශ්‍ය වන චිත්තවේගාත්මක ප‍්‍රශ්න වලින් පෙළෙන බව ඇස්තුමේන්තු කර තිබෙන අතර, 2% ක් පමණ විශේෂඥ ප‍්‍රතිකාර අවශ්‍ය බරපතල මානසික ආබාධ (මනෝ ව්‍යාධි) වලින් පෙළෙති” (ශ‍්‍රී ලංකාව සඳහා ජාතික සෞඛ්‍ය ප‍්‍රතිපත්තියක් සකස් කිරීම පිළිබඳ ජනාධිපති කාර්ය සාධක බලකායේ වාර්තාව 1993: 25). එසේම ශ‍්‍රී ලංකාවේ මානසික සෞඛ්‍ය ප‍්‍රතිපත්තිය තුළ දක්වා ඇති ආකාරයට සිවිල් ගැටුම් නිසා හා 2004 වර්ෂයේ ඇති වූ සුනාමි ව්‍යවසනය නිසා ජනගහනයෙන් 2% ක් පමණ මානසික රෝගාබාධ වලින් පෙළෙන බව තක්සේරු කර තිබේ (ශ‍්‍රී ලංකාවේ මානසික සෞඛ්‍ය ප‍්‍රතිපත්තිය- 2005). තවද මෑතකදී සුරාලෝලීන් පිළිබඳ කරන ලද අධ්‍යයනයකට අනුව පිරිමින්ගෙන් 25% ක් ද, ගැහැණුන්ගෙන් 17% ක් පමණ සමාජ භීතිකා වලින් පෙළෙන බව පෙනී ගොස් තිබේ (ගුණසේකර 1991: 80). මේ සංඛ්‍යා ලේඛන අනුව පෙනී යන්නේ සමස්තයක් ලෙස ලෝකයේ පමණක් නොව ශ‍්‍රී ලංකාවේ ද මානසික රෝගාබාධ සමාජයට බලපෑමක් ඇති කරන තත්ත්වයට පත් වී ඇති බවයි.

ඉහත දක්වන ලද කරුණුවලට අනුව පෙනීයන්නේ මානසික රෝගාබාධ යනු වර්තමානයේ පමණක් නොව අනාගතයේදී ද සමාජයට දැඩි බලපෑමක් කරන රෝගාබාධයක් බවට පත්වී ඇති බවයි. එම නිසා මානසික රෝගීත්වය නිර්වචනය කිරීමේ පටන්ම සාමාන්‍ය පුද්ගලයන්ට හා අනෙක් රෝගී පුද්ගලයන්ට වඩා වෙනස් තත්තවයක් හිමි වී ඇති මානසික රෝගී පුද්ගලයන්ගේ මානව අයිතිවාසිකම් පිළිබඳව සැලකිලිමත්වීම වැදගත් වන බව දැකිය හැකිය. මෙම ලිපිය මගින් මූලික වශනේ උත්සහ ගනු ලබන්නේ මානසික රෝගීන් සම්බන්ධයෙන් විවිධ සමාජ සංස්කෘතික තත්ත්වයන් යටතේ මානසික රෝගීන්ගේ මානව අයිතිවාසිකම් ක‍්‍රියාත්මක වූ ආකාරය හා වර්තමානයේ මානව අයිතිවාසිකම් ක‍්‍රියාත්මක වන ආකාරය පිළිබඳව පැහැදිලි කිරීමටය. එහිදී මෙම ලිපියේ ඉදිරි කොටස් මගින් අවධානය යොමු කරන්නේ මානසික රෝගීන් සම්බන්ධයෙන් මානව අයිතිවාසිකම් අදාළ වන ආකාරයත්, ඉන් පසුව මානසික රෝගීන්ගේ මානව අයිතිවාසිකම් ඓතිහාසික යුගයන්හී සිට වර්තමානය දක්වා වූ කාලපරිච්ඡේදය තුළ ක‍්‍රියාත්මක වූ ආකාරයත් පිළිබඳවය. මෙම ලිපියේ අවසාන කොටසින් මානසික රෝගීන්ගේ මානව අයිතිවාසිකම් ක‍්‍රියාත්මකවීම සම්බන්ධව වර්තමාන ප‍්‍රවණතාවය පිළිබඳව අවධානය යොමු කරනු ලැබේ.

සම්පූර්ණ ලිපිය කියවීම සඳහා පහත යොමුවට පිවිසෙන්න.

මානසික රෝගීන්ව රැකබලාගැනීමේ ඇතිවූ වෙනස්වීම් සහ ඒ තුළ මානසික රෝගීන්ගේ මානව අයිතිවාසිකම් කරිස යාත්මක වූ ආකාරය

නව වසරේ නව ඇරඹුමක්

උන්නතී සමරවීර


දිනය 2011.01.01 වෙනිදා,එනම් නව වසරේ ආරම්භයයි.මල් වගේ පුංචි සොයුරු සොයුරියන් සමඟ ඔවුන්ගේ මුහුණුවලට සිනාවක් කැන්දමින් නව වසරේ ඇරඹුම සනි‍ටුහන් කරන්නට අපට හිතුණා. ඒ නිසාවෙන්ම මාළිගාව පාරේ, 45/10 අඩු ආදායාම්ලාභී ප්‍රජාවේ පාසල් අධ්‍යාපනය ලබන සොයුරු සොයුරියන්ට අවශ්‍ය පාසල් උපකරණත් අරගෙන නව වසරේ අපි ඔවුන්ව සොයාගෙන ගියා.

clip_image002[4] clip_image004 clip_image006clip_image008

මේ කර්තව්‍ය ය සංවිධානය කළේ සමාජ විද්‍යා විශේෂවේදී උපාධිය සමඟ සමාජ වෘත්තිවේදය පාඨමාලාව හදාරණ සිව්වන වසර ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්.එහිදී, සමාජවිද්‍යා අධ්‍යයනාංශයේ අංශාධිපති මහාචාර්ය සසංක පෙරේරා ආචාර්යතුමා, සමාජ වෘත්තිවේදය පාඨමාලාවේ සියලු සම්බන්ධීකරණ කටයුතු ඉ‍ටු කරන, ආචාර්ය සුභාංගි හේරත් ඇදුරුතුමිය ප්‍රමුඛ අප අධ්‍යයනාංශයේ සමස්ත ආචාර්ය මණ්ඩලයෙන් නොමඳ සහයෝගයක් අපට ලැබුණා.ඒත් සමඟම භූගෝල විද්‍යාව, අන්තර් ජාතික සබඳතා,ඉතිහාසය,සිංහල, ඉස්ලාම් ආදී ශාස්ත්‍ර පීඨයේ අනෙකුත් අධ්‍යයනාංශ රාශියක ආචාර්ය මණ්ඩලයේ දායකත්වයත් අපට ලැබුණා.


මෙහිදී විශේෂයෙන්ම මරේ ජී. රොස් (1958) ” Community Organization: theory and Principles” හි ඉදිරිපත් කර ඇති අදහස වැදගත් වෙනවා.ඔහුට අනුව ප්‍රජා සමාජාර්ථකරණය යනු,

‘’ ප්‍රජාවක් ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා හෝ පරමාර්ථ හඳුනා ගන්නා වූ, එම අවශ්‍යතා හෝ පරමාර්ථ යම් අනුපිළිවෙළකට සකසා ගන්නා වූ, එම අවශ්‍යතා හෝ පරමාර්ථ සපුරා ගැනීමෙහිලා ක්‍රියා කිරීමේ විශ්වාසය හා අධිෂ්ඨානය වර්ධනය කරන්නා වූ, එම අවශ්‍යතා හෝ පරමාර්ථ සපුරා ගැනීමෙහිලා ක්‍රියා කිරීමට අවශ්‍ය අභ්‍යන්තර හා භාහිර සම්පත් සොයා සපයා ගන්නා වූ, ඒවාට අදාළ ක්‍රියා මාර්ගයන් ගන්නා වූ සහ එසේ කිරීමෙන් ප්‍රජාවේ සහයෝගී හා උපකාරාත්මක ආකල්ප හා ක්‍රියාකාරීත්වය වර්ධනය කරන්නා වුත්, පුළුල් කරන්නාත් වූ ක්‍රියාවලියක් වේ’’. මේ අනුව මෙම අඩු ආදායම්ලාභී ප්‍රජාව සමඟ කටයුතු කිරීමේදී, ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවන් ඔවුන් ඉදිරිපත් කළ පරිදි අනුපිළිවෙලට සැකසීමේදී, අධ්‍යාපනය සඳහා තිබෙන පහසුකම් ප්‍රමාණවත් නොවීමත්, පසුගිය වසරේ අවසාන කාලයේ සිදු වූ හදිසි ගංවතුර තත්ත්වය නිසා තිබුණු පාසල් උපකරණ පවා විනාශ වී යාමත්, ඔවුන් මුහුණ දුන් දෙවෙනි මූලික ගැටලුව ලෙස අපට දැන ගැනීමට ලැබිණ.එසේම, අඩු වයසින් පාසල් හැර යෑමත්, එමනිසා අඩු අධ්‍යාපන තත්ත්වය හේතු කොට ගෙන, බොහෝ අතුරු ප්‍රශ්න පැන නැඟීමත් අපට ඔවුන් වෙතින්ම දැන ගැනීමට ලැබිණ.


මේ නිසාවෙන් අපට හැකි පරිදි ඔවුන්ගේ අධ්‍යාපන කටයුතුවලට උපකාර කිරීමට, විශේෂයෙන්ම නව වසරේ නව ආරම්භයක් ඔවුන්ගේ ජීවිතවල සනි‍ටුහන් කරන්නට, ඉතා කුඩා පියවරක් ඉදිරියට තබන්නටයි අප උත්සහ කළේ. සැබැවින්ම ඒ මුහුණුවල පිරුණු සතු‍ටු සිනාව දු‍ටු විට ඔබටත් ඒ බව දැනෙනවා ඇති.