Monthly Archives: March 2011

Are politicians for the people or are people for the politicians?

S. Jegan Prakash

In a democratic country it is commonly believed that politicians elected by people are bound to ensure the wellbeing of the public. We know that Sri Lanka is identified as a democratic nation in the world. And in our country too we can see the democratic procedure of electing political leaders to represent the people in the parliament. The parliament is the place where the law of the country ruled is made.

There are two main factors which forced me to write this article on this particular topic. The first reason is the fact that the government was recently considering to introduce a new law according to which the national anthem should be sung only in Sinhala language, the mother tongue of the majority of Sri Lankans. Had this law been passed, the national anthem could not have been sung in Tamil or any other language. It is a well known fact that in 1977 with the great constitutional changes, the Sinhala version of national anthem created by late Ananda Samarakoon was directly translated to Tamil without a single change in the meaning. Since then until today singing the national anthem in Tamil has been practiced by Tamil and Muslim people for about thirty years.

It is a matter of concern that now some political leaders who have contributed largely to sabotage the nation’s economy are pretending to be people who love our nation more than their life. Their argument is that singing the national anthem in several languages in one country can create an ethnic conflict between the majority and the minorities. According to my point of view even considering to introduce a law which says that the national anthem should be sung only in Sinhala, is a childish activity of our shortsighted politicians. One thing that must be understood by everyone is that abolishing the rights people have been enjoying for years could affect people’s minds adversely.

After the ruthless thirty years of war, now people in the north and south have begun to live a new life with new hopes and aspirations. In a situation like this, considering to introduce a law such as this is a wrong step by politicians. What I think is that they try to get some personal political benefits by introducing such a law. Indeed people have numerous economic and social problems. Politicians must take some immediate measures to address these problems instead of creating unwanted problems among people who have received a lease of life after the end of the merciless war.

At this moment in the country people and made to face serious problems due to the soaring price of essential goods. This critical situation has forced the people to reduce the number of meals they normally eat per day and to compromise on the basic needs of their children. Parents find it difficult to facilitate their children’s education. Although the government is playing its own trumpet by presenting false data that the resettlement process in the North and East has been completed, people displaced by the war are experiencing psychosocial problems in various ways. As a responsible group of people, parliamentarians should work to solve people’s problems. However, in Sri Lanka it is disappointing to say that politicians have failed to do so. As far as my knowledge is concerned, this national anthem matter is a kind of strategy of cunning, visionless politicians with the aim of making the minority of Sri Lanka to feel an inferiority complex within them.

The ridiculous thing is that some senior politicians endeavor to make people believe whatever the lie they tell in the parliament. One of the senior ministers recently said that since the national anthem in India was sung in the Hindi language only (the language of the majority in India), in Sri Lanka the national anthem should be sung only in Sinhala language. All the parliamentarians have nodded to this statement. In accordance with the knowledge I have accumulated the national anthem in India “Vande Madaram” is in Bengali, the mother tongue of a specific small group of people in India called Bengalis. One point is obvious – politicians repeatedly come up with false claims and expect people to believe them.

It is sad to say that politicians who have come to parliament with the immense support of Tamils and Muslims, the representatives of the minority of our country except the TNA parliamentarians were in a grave silence while this special discussion was taking place in the parliament. As most of the parliamentarians were silent, one of the senior ministers who does not have a single educational qualifications to represent the parliament was expressing his own ideas over this national anthem matter as he wished. It is not an easy task to avoid incidents as this when wrong people are in the wrong places. When the basic rights of their people are severely violated, sabotaged and ridiculed, they were silent. However, people bring politicians to power sacrificing and dedicating their life, only to see how the politicians lead luxurious lives afterwards. This brings me to the question ‘Are politicians for people or are people for politicians?’

The next disappointing fact that pushed me to write this article is the silence of upcountry politicians on the occasion when the price of wheat flour was increased suddenly by a big amount. It is apparent that the consumption of wheat flour is very high among estate workers. For the estate Tamil people wheat flour is the substance by which they can make rotty or something else in shorter period of time that it takes to cook rice. Using wheat flour is convenient for them since women leave their home for work early in the morning.

Recently I got an opportunity, (given by an INGO called Mercy Corps) to work as a researcher in the plantation areas. I worked in three districts Nuwara Eliya, Badulla and Ratnapura where the cash crops such as tea and rubber are widely cultivated. During the research I found out that people in estates consume food made out of wheat flour since it reduces the hunger they feel when they are engaged in hard work in the estates. The present government is not concerned about the estate sector people. That is why the president forgot to talk about the people in estate sector when he presented the budget for 2011 in the parliament.

It is important to note that upcountry politicians have been calm and quite in the face of burning problems of estate people. Because of this, the government is also taking the maximum opportunities to marginalize this poverty-ridden, backward, and illiterate community. It is certain that politicians from plantations will never discuss the problems of estate people in the parliament, as they know very well that as long as these problems are prevailing they can do their money making business of politics. Finally, I can say that the problems of estate sector people provide immense opportunities for politicians to improve their own lives.

ඡායාරූප මගින් තොරතුරු සමාජය නිරූපනය වන ආකාරය (කොළඹ නාගරික සමාජ අවකාශය ඇසුරෙන්)

එම්.ජී.එල්. මහේෂ් පේ‍්‍රමරත්න

එස්. ජගන් ප‍්‍රකාශ්

හසිත පීරිස්

පී.ජී. පබසරා සෙව්වන්දි

එෆ්. සරුනා

ටී. ගයාෂාණි ප‍්‍රනාන්දු


පුද්ගලයන් ජීවත්වන සමාජ සන්දර්භ පිළිබඳව අවබෝධ කරගැනීමේදී ”තොරතුරු සමාජය” යන සංකල්පය වැදගත් වේ. විකිපීඩියා විශ්ව කෝෂය තොරතුරු සමාජය යන්න නිර්වචනය කර ඇත්තේ ”සුවිශේෂ ආර්ථික, දේශපාලන හා සංස්කෘතික කි‍්‍රියාකාරකම් පිළිබඳව තොරතුරු නිර්මාණය කරන, බෙදාහරින, භාවිත කරන, අනුකලයන කරන හා නිරූපණය කරන සමාජයක් ලෙසය” (විකිපීඩියා විශ්ව කෝෂය 2011). මෙම නිර්වචනය අනුව දැකිය හැක්කේ තොරතුරු සමාජය තුළ විවිධ සමාජ ක‍්‍රියාකාරකම් සිදුවන අතර, එම කි‍්‍රයාකාරකම් හා තොරතුරු විවිධාකාරයෙන් බැඳී ක‍්‍රියාත්මක වන බවයි. මෙහිදී තොරතුරු යනු ”හුදෙක් අන්තර්ජාලය පමණක් නොව, විවිධ මාධ්‍යවල බලපෑම හෝ විවිධ නිෂ්පාදන මාධ්‍ය පිළිබඳ කතිකාවක් ද වේ” (විකිපීඩියා විශ්ව කෝෂය 2011). ඉහත සමස්ත අදහස් දැක්වීමට අනුව දැකිය හැක්කේ තොරුතුරු සමාජය යනු විවිධ සමාජ ක‍්‍රියාකාරකම් සම්බන්ධව, විවිධ ජන සන්නිවේදන මාධ්‍යයන් මගින් තොරතුරු මත පදනම් වී ක‍්‍රියාත්මක වන සමාජ ව්‍යූහයක් බවයි.

මෙම ලිපිය මගින් මූලික වශයෙන් කොළඹ නගරය තුළ 2011 වර්ෂයේ පෙබරවාරි මස 08 දින පෙ.ව. 9.30 සිට 11.30 දක්වා කාලය අතරතුර ගත් ඡායාරූප මත පදනම් වී කොළඹ නාගරික සමාජ අවකාශය තුළ ඉහත අර්ථ දක්වන ලද තොරතුරු සමාජය ක‍්‍රියාත්මක වූ ආකාරය පිළිබඳ විශ්ලේෂණාත්මක ඉදිරිපත් කිරීමක් සිදු කරනු ලැබේ. නමුත් මෙම ඡායාරූප තුළට කොළඹ නාගරික සමාජ අවකාශය තුළ පවතින සෑම සමාජ සන්දර්භයක්ම ඇතුළත් නොවන බවත්, ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම ශ‍්‍රී ලංකා මධ්‍යම බස් නැවතුම්පල අවට ප‍්‍රදේශය පමණක් මෙම විශ්ලේෂණයට ඇතුළත් වී ඇති බව සැලකිය යුතුය. මෙම විශ්ලේෂණයේ ඉදිරි කොටසින් මෙම සමාජ අවකාශය තුළ තොරතුරු සමාජය ක‍්‍රියාත්මක වූ විවිධ ස්වරූපයන් පිළිබඳව ඉදිරිපත් කරන අතර, අවසානයේදී සමස්තය පිළිබඳ සමාලෝචනයක් ද ඉදිරිපත් කෙරේ.

කොළඹ නාගරික සමාජ අවකාශය තුළ තොරතුරු සමාජය කි‍්‍රයාත්මක වූ ආකාරය


Anne Mcclintock (1995) දක්වා ඇත්තේ ගෝලීය වෙළඳ දැන්වීම්, යුරෝපයේ අධිරාජ්‍යයන්ගේ රුචිකත්වය හා ඔවුන්ගේ ව්‍යාප්තිය සඳහා දැන්වීම් මාධ්‍ය යොදාගත් බව දක්වයි (උපුටා ගත්තේ Neloufer De Mel ගෙනි 56). මෙම ඡායාරූපයෙන් ද දැක්වෙන්නේ කාර්යබහුල වීදියක්දී දේශපාලන මතවාදය ජනතාව වෙත පොස්ටර් මාධ්‍ය උපයෝගි කරගෙන ප‍්‍රචාරණය සිදු කෙරෙන ආකාරය වේ.


අතිශය කාර්යබහුල සංඝරාජ මාවතෙහි පිහිටි පොදු වෙළඳපලෙහි සපත්තු වෙළඳසැලක වෙළෙන්දෙක් කොතරම් කාර්යබහුල පුද්ගලයෙකු වුවද ලැබෙන විවේකය තුළ දී මුදිත මාධ්‍යට අයත් වන පුවත්පත් මාධ්‍ය උපයෝගි කරගෙන තොරතුරු ලබාගන්නා ආකාරය නිරූපනය වේ.


ඉතා කාර්යක්ෂම හා පහසු ක‍්‍රමයකින් ක‍්‍රිකට් වැනි ජනප‍්‍රිය ක්ෂේත‍්‍රයන් හා ජනපි‍්‍රය පුද්ගලයන් උපයෝගී කරගෙන වෙළඳ ප‍්‍රචාරණය හරහා ජනතාව වෙත තෙරතුරු සන්නිවේදනය කිරීමේ අවස්ථාවක් මෙම ඡායාරූපයෙන් දැක්වේ.


කාර්යබහුල වීදියක පුද්ගල චර්යාව පාලනය කිරීම පිණිස තොරතුරු සමාජයේ භාවිතයන් ක‍්‍රියාත්මක වන ආකාරය මෙම ඡායාරූපයෙන් දැක්වේ. මෙහිදී මාර්ග සංඥා පුවරු, රථවාහන අංශයේ පොලිස් නිලධාරියා, මාර්ගයේ කහ ඉර, යකඩ වැඩ වැනි දේ මගින් පුද්ගලයන් මෙම සමාජ අවකාශය තුළ හැසිරිය යුතු ආකාරය පිළිබඳ තොරතුරු සන්නිවේදනය කිරීම සිදු වේ.


සංඝරාජ මාවත තුළ පිහිටි පලතුරු අලෙවිසැලෙක එක් එක් පලතුරුවල මිල ගණන් ප‍්‍රදර්ශනය කරමින් පාරිභෝගිකයා දැනුවත් කරන අන්දම නිරූපනය වේ.


ජංගම දුරකතන අලෙවි සැලක් තුළ පාරිභෝගිකයෙකු විසින් තොරතුරු සමාජය තුළ නූතන තාක්ෂණය සමඟ බැඳී පවතින කාර්යක්ෂම සන්නිවේදනය මාධ්‍යයක් ලෙස භාවිත කරනු ලබන ජංගම දුරකථනයක් පිළිබඳව තොරතුරු විමසන ආකාරය මින් නිරූපනය වේ. මෙහිදී සෘජු වාචික සන්නිවේදනය උපයෝගි කරගෙන මූලික වශයෙන් තොරතුරු හුවමාරු වන ආකාරයක් ද දැකිය හැකිය.


ජනාකීර්ණ වීදියක කාන්තාවක් විසින් පුරුෂයෙකුගෙන් වෙලාව විමසීමෙන් තොරුතුරු සන්නිවේදනය කරගන්නා ආකාරය නිරූපනය වේ.


පුද්ගලයන්ට සංකීර්ණ සමාජ අවකාශයක් තුළ තමන් විසින් යා යුතු දිශාව පිළිබඳ නිවැරදිව තොරතුරු සන්නිවේදනය කරගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වන අතර, මෙම ඡායාරූපයෙන් නිරූපනය වන්නේ එලෙස සංකීර්ණ ප‍්‍රවාහන පද්ධතිය තුළ ගමනාගමනය සිදුවන මාර්ගයක් පිළිබඳව තොරතුරු සන්නිවේදනය වන එක් ආකාරයක් පිළිබඳව වේ.


මෙම ඡායාරූපයෙන් දැක්වෙන්නේ මැනිං වෙළඳපොළ හා ඔවුන්ගේ ත‍්‍රීරෝද රථ සේවාව පිළිබඳ පාරිභෝගික ජනතාව දැනුවත් කිරීම හා පාරිභෝගිකයාට තම අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමට අවකාශයක් සපයා ඇති ආකාරය නිරූපනය කරන බලන ප‍්‍රචාරණ ක‍්‍රමයකි.


ගමන් මළු අලෙවි සැලක් තුළ පුවත්පතක් ඇසුරින් තොරතුරු සන්නිවේදනය කරගැනීමේ අවස්ථාවක් මෙම ඡායාරූපයෙන් දැක්වේ.


පූර්ව ශිෂ්ටාචාර යුග පසු කරමින් පශ්චාත් නූතන සමාජ තෙක් පියනගා ඇති වර්තමාන සමාජ ලෝකය මේ වන විට ගෝලීයකරණයේත්, උසස් දියුණු තාක්ෂණයේත් පහස අත්විඳිමින් සිටී. එබැවින් සූසන් සොන්ටැග් ද දක්වන පරිදි අතීතයට සාපේක්ෂව තාක්ෂණයේ දියුණුවත් සමඟ ඉතා විශාල ප‍්‍රමාණයේ සිට ඉතා කුඩා පහසුවෙන් රැගෙන යා හැකි මට්ටම තෙක් දියුණුව ඇති කැමරා හරහා ඡායාරූප ලබාගැනීම යන්න ඉතා පහසු දෙයක් බවට පත් වී තිබේ. මෙවැනි තත්ත්වයක් මගින් ලබාගත් ඡායාරූප ඇසුරු කරගනිමින් මෙම ලිපිය මගින් උත්සහ ගනු ලැබුයේ නාගරික සමාජ අවකාශයක් තුළ තොරතුරු සමාජය කි‍්‍රියාත්මක වන ආකාරය පිළිබඳව ඉදිරිපත් කිරීමට වේ.

මෙම ලිපිය තුළ දක්වන ලද ඡායාරූප මගින් දැකිය හැකි වූයේ වෙළඳ දැන්වීම්, දැන්වීම් පුවරු, ඡායාරූප, පුවත්පත්, වාචික සන්නිවේදනය, සංඥ පද්ධති යනාදී විවිධ සන්නිවේදන මාධ්‍ය ඔස්සේ ජනතාව වෙත තොරතුරු සන්නිවේදනය සිදුවන බවයි. එහිදී මෙම විවිධ මාධ්‍ය උපයෝගි කරගනිමින් දේශපාලන, ආර්ථික හා සමාජ වශයෙන් විවිධ ක්ෂේත‍්‍රයන් පිළිබඳ තොරතුරු සන්නිවේදනය සිදු කර ඇති බව දැකිය හැකිය.

මේ අනුව තොරතුරු සමාජය පිළිබඳ ඉදිරිපත් කළ මෙම ලිපිය මගින් අවසන් වශයෙන් දැක්විය හැකි වන්නේ කොළඹ නාගරික සමාජ අවකාශයක් තුළ දේශපාලන, ආර්ථික, සමාජ හා සංස්කෘතික යනාදී විවිධ ක්ෂේත‍්‍රයන් පදනම් කරගනිමින් විවිධ සන්නිවේදන මාධ්‍ය උපයෝගි කරගනිමින් තොරතුරු සන්නිවේදනය සිදුවීම හෙවත් තොරතුරු සමාජයක් ක‍්‍රියාත්මක වන බවයි.